Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

— Mają zestaw do pierwszej pomocy? — zapytał Solomon.

— Na parterze. W magazynku obok schodów.

— W ambasadzie pracuje ktoś z odpowiednimi kwalifikacjami, żeby jej udzielić?

— Cały amerykański personel przeszedł odpowiednie szkolenie, ale najprawdopodobniej zabierze się za to Jack.

— Jack?

— Webber — powiedziałem. — Strażnik w konsulacie. Osiemnaście lat w korpusie piechoty morskiej USA. Na prawym biodrze nosi berettę kaliber 9 mm.

Przerwałem. Wiedziałem, o czym myśli Solomon.

— No i? — spytał.

— Latifa ma pojemnik z gazem łzawiącym — wyjaśniłem.

Zanotował coś — bardzo powoli, jakby wiedział, że nie — ma większego znaczenia, co zapisze.

Ja też o tym wiedziałem.

— Będzie też miała micro uzi w torebce na ramieniu — dodałem.

Siedzieliśmy w wynajętym przez Solomona peugeocie, zaparkowanym na wzniesieniu niedaleko La Squala — popadającego w ruinę, osiemnastowiecznego gmachu, w którym kiedyś znajdowało się główne stanowisko artyleryjskie położone nad portem. Trudno znaleźć ładniejszy widok w Casablance, ale żaden z nas za bardzo go nie podziwiał.

— No więc, co teraz? — zapytałem, zapaliwszy papierosa deską rozdzielczą.

Powiedziałem „deskę rozdzielczą”, bo jej większa część oderwała się razem z samochodową zapalniczką i dopiero po chwili udało mi się ją umieścić z powrotem na miejscu. Zaciągnąłem się i spróbowałem, raczej bez powodzenia, wydmuchać dym przez otwarte okno.

Solomon przeglądał notatki.

— Przypuszczalnie — podpowiedziałem — będzie na nas czekać brygada marokańskiej policji i agenci CIA ukryci w szybach wentylacyjnych. Kiedy wejdziemy do środka, przypuszczalnie wyskoczą z ukrycia i krzykną, że jesteśmy aresztowani. A w rezultacie Miecz Sprawiedliwości i wszyscy, którzy kiedykolwiek mieli z nim coś wspólnego, pojawią się przypuszczalnie w niedługim czasie na sali sądowej, niecałe dwieście metrów od tego kina. I przypuszczalnie cała akcja zostanie przeprowadzona tak, że co najwyżej ktoś obetrze sobie łokieć.

Solomon wziął głęboki oddech i powoli wypuścił powietrze. Następnie zaczął się masować po brzuchu. Od — dziesięciu lat nie zachowywał się w ten sposób. Tylko wrzód na dwunastnicy mógł sprawić, że Solomon przestanie myśleć o pracy.

Odwrócił się i spojrzał na mnie.

— Odsyłają mnie do domu — powiedział.

Wpatrywaliśmy się w siebie przez chwilę. Wybuchnąłem śmiechem. Sytuacja nie skłaniała szczególnie do śmiechu, ale tak się złożyło, że to właśnie śmiech wydobył się z moich ust.

— Oczywiście, że cię odsyłają — stwierdziłem w końcu. — Oczywiście, że cię odsyłają do domu. To zupełnie zrozumiale.

— Posłuchaj, Thomas — zaczął, a po jego oczach widziałem, z jakim trudem mu to przychodzi.

— „Dziękuję, wykonał pan kawał dobrej roboty, Solomon — powiedziałem, naśladując głos Russella Barnesa. — Oczywiście chcielibyśmy panu podziękować za wykazanie się profesjonalizmem oraz za zaangażowanie, ale, jeżeli pan pozwoli, od tego momentu przejmiemy sprawę”. Och, to po prostu idealne.

— Thomas, posłuchaj — dwa razy w ciągu trzydziestu sekund nazwał mnie Thomasem — po prostu wyjedź. Uciekaj stąd, dobrze?

Posłałem mu uśmiech, przez co zaczął mówić szybciej.

— Mogę cię zawieźć do Tangeru. Stamtąd pojedziesz do Ceuty i wsiądziesz na prom do Hiszpanii. Powiadomię miejscową policję, każę im zaparkować furgonetkę przed konsulatem i cała akcja nie wypali. Do niczego nie dojdzie.

Zajrzałem Solomonowi w oczy i zobaczyłem wszystkie kryjące się w nich zmartwienia. Zobaczyłem poczucie winy i wstyd — zobaczyłem nawet wrzód na dwunastnicy.

Wyrzuciłem papierosa przez okno.

— To zabawne — stwierdziłem. — To samo radziła mi zrobić Sara Woolf. Uciekaj, powiedziała. Wyjedź na skąpane w słońcu plaże z dala od wkurzającego CIA.

Nie zapytał, kiedy się z nią widziałem ani dlaczego nie posłuchałem jej rady. Był zbyt zaabsorbowany własnym problemem. Czyli mną.

— To jak będzie? — zapytał. — Zrób to, Thomas, na litość boską!

Wyciągnął rękę i chwycił mnie za ramię.

— Ta akcja to szaleństwo. Jeżeli wejdziesz do tego budynku, nie wyjdziesz z niego żywy. Wiesz o tym. — Siedziałem w milczeniu, co doprowadzało go do szału. — Chryste, sam to przecież mówiłeś przez cały czas. Sam o tym wiedziałeś.

— Daj spokój, Dawidzie. Też o tym wiedziałeś.

Obserwowałem jego twarz. Miał około jedną setną — sekundy, żeby zmarszczyć brwi, otworzyć w zdumieniu usta albo powiedzieć: „O czym ty mówisz?”, ale przegapił ją. Kiedy minęła jedna setna sekundy, wiedziałem, że wiedział, że wiem.

— Zdjęcie Sary i Barnesa — wyjaśniłem. Twarz Solomona była pozbawiona wyrazu. — Wiedziałeś, co to oznacza. Wiedziałeś, że można to wyjaśnić tylko w jeden sposób.