Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Zajęliśmy opuszczony budynek szkoły w dzielnicy Hay Mohammedia. Możliwe, że kiedyś pełniła funkcję luksusowego, zielonego przedmieścia, ale czasy świetności miała już za sobą. Trawę dawno temu zadeptali robotnicy stawiający domy pokryte blachą falistą, przydrożne rowy służyły za kanały, a drogi mogły zostać w przyszłości zbudowane. Inszallah.

Była to biedna okolica, zamieszkana przez biednych ludzi, gdzie jedzenie było niedobre i trudno dostępne, a o świeżej wodzie starzy ludzie opowiadali wnukom w długie zimowe wieczory. Nie żeby w Hay Mohammedia mieszkało wielu starych ludzi. Rolę starca odgrywał tam zazwyczaj czterdziestopięciolatek bez zębów, których brak zawdzięczał upiornie słodkiej herbacie miętowej, gdyż picie jej stanowiło wyznacznik wysokiej stopy życiowej.

Szkoła mieściła się w dużym dwupiętrowym budynku z trzech stron otaczającym cementowe boisko, gdzie dzieci musiały kiedyś grać w piłkę, odmawiać modlitwy albo pobierać lekcje, jak sprawiać kłopoty Europejczykom. Dookoła terenu szkoły ciągnął się czteroipółmetrowy mur, który można było przejść jedynie przez bramę ze stall prowadzącej prosto na boisko.

W takim miejscu mogliśmy spokojnie przygotowywać akcję, ćwiczyć i odpoczywać.

I gwałtownie sprzeczać się ze sobą.

Zaczęło się od błahostek. Nagłe wybuchy irytacji z powodu palenia, tego, kto wypił całą kawę, a kto będzie siedział dziś z przodu w land roverze. Stopniowo atmosfera zaczęła się jednak pogarszać.

Początkowo przypisywałem to zwykłemu zdenerwowaniu, ponieważ bawiliśmy się w znacznie poważniejszą grę niż kiedykolwiek wcześniej. Przy niej Mürren wydawało się pestką obraną z miąższu.

W Casablance w roli miąższu występowała policja, i to chyba jej można przypisać narastające napięcie, dąsy i sprzeczki. Policjantów widziało się wszędzie. Pojawiali się w tuzinie kształtów i rozmiarów, w tuzinie różnych mundurów, które oznaczały tuzin różnych uprawnień i jurysdykcji. Problem policji można podsumować stwierdzeniem, że wystarczyło spojrzeć na nich w sposób, który by im się nie spodobał, a mogli ci spierdolić życie na zawsze.

Przy wejściu do każdego komisariatu w Casablance stało dwóch mężczyzn z pistoletami maszynowymi.

Dwóch mężczyzn. Z pistoletami maszynowymi. Dlaczego?

Gdyby ktoś obserwował ich przez cały dzień, przekonałby się, że przez ten czas nie łapali żadnego przestępcy, nie tłumili żadnych zamieszek, nie odpierali żadnej inwazji obcego państwa — tak naprawdę nie robili żadnej rzeczy, która w jakikolwiek sposób przyczyniałaby się do polepszenia życia przeciętnego Marokańczyka.

Oczywiście ten, kto zdecydował o wydaniu pieniędzy na pensje dla tych ludzi — ten, kto zarządził, aby zamówić mundury zaprojektowane przez mediolański dom mody oraz panoramiczne okulary przeciwsłoneczne — wyjaśniłby zapewne: „Dlatego właśnie nieprzyjaciel na nas nie najechał, że przed każdym komisariatem policji postawiliśmy dwóch ludzi z pistoletami maszynowymi — w koszulach za małych o dwa numery”. Na takie dictum musielibyśmy zwiesić głowę i wycofać się tyłem z biura, ponieważ trudno polemizować z tego rodzaju logiką.

Marokańska policja jest przejawem państwa. Wyobraźcie sobie państwo jako dużego gościa w barze, a ludność jako mniejszego gościa w tym samym barze. Duży gość odsłania wytatuowany biceps i mówi do mniejszego gościa: „to ty rozlałeś moje piwo?”

Marokańska policja jest tym tatuażem.

A dla nas zdecydowanie stanowiła problem. Za dużo odmian, za dużo przedstawicieli każdej odmiany, za dużo ciężkiego uzbrojenia, za dużo wszystkiego.

Może właśnie dlatego stajemy się nerwowi. Może dlatego pięć dni temu Benjamin — człowiek o łagodnym głosie, człowiek, który uwielbia szachy i chciał kiedyś zostać rabinem — może właśnie dlatego Benjamin nazwał mnie zasranym sukinsynem.