Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

O jedenastej dwadzieścia konsul odbiera pierwszy telefon.

Wafik Hassan, inspektor policji, przedstawił się Francisco, po czym przywitał się z Beamonem. Nie miał nic specjalnego do zakomunikowania, poza wyrażeniem nadziei, że wszyscy zachowają zdrowy rozsądek i że bez — większych komplikacji uda się rozwiązać sytuację. Francisco powiedział później, że Hassan mówił dobrze po angielsku, a Beamon dodał, że dwa dni wcześniej był zaproszony do Hassana na kolację. Rozmawiali o tym, jak spokojna jest Casablanca.

O jedenastej czterdzieści dodzwoniła się prasa. Przepraszamy, że zawracamy głowę, ale czy chcą państwo wydać jakieś oświadczenie? Francisco dwukrotnie przeliterował swoje nazwisko, po czym poinformował, że przekaże pisemne oświadczenie przedstawicielowi CNN, kiedy tylko ten dotrze na miejsce.

Za pięć dwunasta telefon zadzwonił ponownie. Beamon odebrał i poinformował rozmówcę, że nie może w tej chwili rozmawiać, czy tamten mógłby zadzwonić jutro, a najlepiej pojutrze? Francisco wziął słuchawkę i słuchał przez chwilę, po czym wybuchnął śmiechem — turysta z Karoliny Północnej chciał się dowiedzieć, że konsulat może zapewnić wodę do picia w Regency Hotel.

Nawet Beamona to rozbawiło.

O drugiej piętnaście przysłali nam lunch. Duszona baranina z jarzynami, do tego ogromny garnek kuskusu. Benjamin odebrał go ze schodów przed głównym wejściem, podczas gdy Latifa nerwowo wymachiwała przez drzwi na prawo i lewo swoim uzi.

Cyrus znalazł gdzieś papierowe talerzyki, nie mieliśmy jednak sztućców, więc musieliśmy zaczekać, aż jedzenie ostygnie, i w końcu zjedliśmy je palcami.

Biorąc pod uwagę okoliczności, potrawa smakowała zupełnie dobrze.

Dziesięć po trzeciej usłyszeliśmy, że ciężarówki zaczynają się przemieszczać. Francisco podbiegł do okna.

Obserwowaliśmy, jak kierowcy zwiększają obroty i zgrzytają skrzyniami biegów, zawracając na dziesięć razy.

Dlaczego je przestawiają? — mruknął Francisco, przyglądając się ciężarówkom przez lornetkę.

Wzruszyłem ramionami.

— Chcą uniknąć mandatu za złe parkowanie?

Spojrzał na mnie ze złością.

— Skąd mam, kurwa, wiedzieć — powiedziałem. — o coś im chodzi. Może hałasują, żeby zagłuszyć odgłosy kopania tunelu. Nic na to nie poradzimy.

Przez chwilę przygryzał wargę, po czym podszedł do biurka. Podniósł słuchawkę i zadzwonił do holu. Telefon musiała odebrać Latifa.

— Lat, bądź w gotowości — powiedział. — Jeżeli tylko usłyszysz lub zobaczysz coś podejrzanego, dzwoń natychmiast.

Rzucił słuchawkę na widełki, trochę za gwałtownie.

Nie jesteś aż taki opanowany, jak udawałeś, pomyślałem.