Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Około południa przybili do kolejnej wyspy, gdzie tłoczyło się około dwudziestu innych statków: barki towarowe, małe jachty z barwnie odzianymi Tanami na pokładach; większe statki, gdzie mali, milczący ramowie siedzieli po pięciu na ławkach jak mali nie zakuci w łańcuchy galernicy, którzy pogubili wiosła. Na wyspie znajdowało się tylko kilka małych budynków. Kapitan Highjohn wyjaśnił, że tutaj nie będą wychodzić na ląd, a jedynie zatrzymają się na czas potrzebny do zaciągnięcia segmentów plastyku nad przedziałem pasażerskim.

— Żeby tylko nie jeszcze jedno cholerne skakanie z wodospadów — jęknął Raimo i wyciągnął swoją flaszkę.

— Zupełnie ostatnie — uspokajał go Highjohn — i nie trudne, choć tam jest trochę stromo. Jakiś zapomniany facet, który pilotował tu dla Tanów barki w najstarszym okresie bramy czasowej, nazwał to la Glissade Formidable. Brzmi wytworniej niż Straszliwy Ślizg, więc tak już zostało do dzisiaj.

Stein siedzący obok Sukey był tym zaintrygowany.

— Ale przecież powinniśmy już być w delcie Rodanu. Tuż przy brzegu Morza Śródziemnego. Skądże tu wziął się spadek?

— Czeka cię niespodzianka — rzekł Bryan.

— Sam w to nie mogłem uwierzyć, gdy mi szyper tłumaczył. Pamiętasz, że i ja pływałem po Śródziemniaku. Wynika z tego, Steinie, że te pajace, które rysowały nasze mapy pliocenu, trochę się pomyliły.

Robotnik zakładający przezroczyste segmenty klepnął ostatni i powiedział:

— Gotowe, Kap!

— Wszyscy zapiąć pasy — rozkazał Highjohn.

— Chodź na dziób, Bryan. Zakochasz się w tym.

Gdy opuścili przystań i płynęli w kilwaterze trzydziestometrowej barki wyładowanej wlewkami metalu, zerwał się lekki wiatr. Opary przesłaniające widok rozproszyły się wreszcie, patrzyli więc na południe oczekując widoku morza. Ujrzeli chmurę.

— A to co, u diabła? — zdziwił się Stein. — Wygląda jak pożar w fabryce plastyku albo krater wielkiego wulkanu. Ta skubana chmura wznosi się aż do tropopauzy.

Maszt statku złożył się i schował, silnik pomocniczy zamilkł. Zaczęli nabierać szybkości. Kępy bagiennej roślinności rosły teraz coraz rzadziej. Statek płynął wytyczonym kanałem, skierowanym na południowschód, tuż u stóp zaokrąglonego cypla, który z ich lewej strony wcinał się w równinę jako pierwszy zwiastun podnóża Alp. Kierowali się wprost na słup białej pary, przyspieszając z każdą minutą. Wtedy odezwała się Elżbieta: — Dobry Boże, Morze Śródziemne znikło. Barka płynąca około pół kilometra przed nimi też znikła. Wzdłuż całego horyzontu na wschód i na zachód widać było niski ląd, a pośrodku tylko wstęgę wody płynącej w stronę mlecznego nieba, z płytkim zagłębieniem nurtu. I słychać było dźwięk, narastający łoskot podszyty sykiem, rosnący, aż zaczął ogłuszać, w miarę jak niosło ich coraz bliżej do la Glissade Formidable, gdzie szeroki Rodan kończył się na skraju kontynentu.

W mózgach wszystkich noszących obręcze rozległ się głos Creyna:

— Czy mam zaprogramować nieświadomość?

Ale wszyscy zgodnie odpowiedzieli:

— Nie! — Ich ciekawość była większa niż największy strach, który mógł ich opanować.

Statek przeleciał nad skrajem urwiska i runął w dół, niesiony błotnistymi wodami spadającymi po stromym stożku osadów rzecznych z szybkością osiemdziesięciu kilometrów na godzinę w głębiny Pustego Morza.

Po czterech godzinach dotarli do końca Glissade i spłynęli na jasne wody wielkiego gorzkiego jeziora. Otaczały ich wielobarwne skały trzonu kontynentalnego i błyszczące, wyrzeźbione erozją formy solne, z anhydrytu i gipsu. Ze złożoną foliową kapsułą i rozwiniętym żaglem pomknęli na południozachód, tam bowiem, jak im powiedział Creyn, leżało stołeczne miasto Muriah, na skraju Półwyspu Balearskiego, zwanego przez Tanów: Aven, górującego nad doskonale płaską Białą Srebrną Równiną.

Płynęli jeszcze przez cały dzień, pod wrażeniem takich niesamowitości i piękna, że prawie nie mogli o tym mówić. Wymieniali tylko oderwane okrzyki zarówno w mowie ustnej, jak i mentalnej, na co Creyn powiedział:

— Tak, to jest cudowne. A wkrótce zobaczycie coś jeszcze wspanialszego. Nie jesteście w stanie sobie tego wyobrazić.

Późnym wieczorem szóstego dnia od wyjazdu z Zamku Przejścia przybyli na miejsce. Wysoki półwysep Aven rozciągał się daleko na zachód, zielony i sfalowany, z jedną tylko górą u swego szczytu, a innymi wzniesieniami skrytymi we mgle. Grupa helladotherii w połyskliwej uprzęży z tęczowego materiału wyholowała statek w górę po rolkowej pochylni, natomiast jeźdźcy na chalikach, odziani w przejrzyste togi i szklane zbroje, niosący pochodnie, trąby zakończone głowami zwierząt i sztandary, towarzyszyli im po stromej ścieżce holowniczej. Przez całą drogę do olśniewającego miasta na górze nad słoną równiną witający podróżników Tanowie śpiewali. Ich pieśń miała natarczywą melodię, dziwnie znajomą Bryanowi, ale ludzie, którzy nosili naszyjniki, mogli zrozumieć także obce słowa: