Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Вельмі пакрыўдзіла, — шапнула Казя.

— Ну, бачыш, і хочаш загладзіць віну.

— Хачу.

— Таму дазволь, каб я выбраў спосаб гэта зрабіць. А ты хацела мяне яшчэ раз пакрыўдзіць.

— А калі вас засудзяць?

— Не бойся, не засудзяць. А калі і так, то гэта ўжо не твая справа. Ты павінна слухаць і ўсё. Рот на замок, і рабі сваю справу. А я што-небудзь для цябе…

У дзверы пастукалі, і Казя здрыганулася.

Друцкі адчыніў. За дзвярыма стаяў хлопец са швейцарскай:

— Там адзін чалавек да панны Казі.

— Хто такі? — спытаўся Друцкі.

— Такі лысы.

— Гэта ён, — спахмурнела Казя, — Цяржаўскі.

— Чакай, — загадаў хлопцу Друцкі і, зачыніўшы дзверы ў яго перад носам, звярнуўся да дзяўчыны:

— Чаго гэты злодзей хоча ад цябе?

— Вядома, — паціснула яна плячыма, — хоча, каб я давала морфій пакупнікам. А я ні за што… Хопіць з мяне гэтага…

— Тады слухай, — узяў яе за руку Друцкі, — ідзі ў сваю грымёрку і праз дзесяць хвілін ты павінна пайсці дадому. І не прыходзь заўтра! Я табе нічога не скажу!

Казя зноў хацела яго пацалаваць у руку, але ён прыкрыкнуў на яе:

— Не трэба, дурніца. Я яшчэ не біскуп.

Ён чмокнуў яе ў шчочку і, моцна паляпаўшы яе па спіне, выпусціў на калдор.

— Слухай, хлопча, уважліва: ты пойдзеш да гэтага лысага і скажаш яму, што панна Казя не можа да яго выйсці, але што яго чакае…

— У грымёрцы, — скеміўшы, закончыў хлопец.

— Не ў грымёрцы, а тут, у кабінеце. Скажы яму, што яна адна і чакае. Каб ён абавязкова прыйшоў. Разумееш?

Друцкі чакаў доўга. Дзверы адчыніліся, і ў пакой увайшоў Цяржаўскі, высокі, мажны, амаль саракагадовы амбал з лысым чэрапам і з тоўстым, у складкі каркам. Ён зрабіў рух, нібыта хацеў павярнуць назад, але, авалодаўшы сабой, усклікнуў з усмешкай на бліскучым пажадлівым твары:

— А, каго я бачу, дарагі пан дырэктар Вінклер!

— Я рады вас бачыць, пан Цяржаўскі.

— Я, уласна, не да шаноўнага дырэктара, але хлопец мяне прывёў сюды. Аднак, калі ўжо…

Ён замоўк, таму што Друцкі падышоў да дзвярэй і замкнуў іх на ключ.

— Я замыкаю, — патлумачыў ён, — бо хачу, каб нам не перашкаджалі. А я павінен з вамі пагаварыць, пан Цяржаўскі.

— Я заўсёды да вашых паслуг, — няўпэўнена прамармытаў госць.

— Вам вядома, што я абвінавачаны ў незаконным гандлі морфіем?

— Вядома! Вось дык няшчасце, — жаласліва прастагнаў Цяржаўскі. — Гэта відавочна нейкае непаразуменне, а колькі непрыемнасцей!

Друцкі акуратна зняў пінжак і павесіў яго на спінку крэсла. Цяржаўскі адразу зарыентаваўся ў сітуацыі і зрабіў крок да дзвярэй.

— Чакай! — буркнуў Друцкі, не рухаючыся з месца.

— Што вам ад мяне трэба, пане Вінклер?

— Я хачу падзякаваць табе асабіста за дабрыню, перад тым як цябе пачастуюць крыміналам.

— Нібыта за што? — бессаромна падняў галаву Цяржаўскі.

— Не хвалюйся, дрэнь! Усё ўжо ў мяне. Твая Казя накіравалася на пасяджэнне, ды і табе варта некалькі гадоў адпачыць.

— Выпусціце мяне!

— Не, братка, не так хутка.