Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Ну, і што цяпер будзе? — панура спытаў Друцкі.

Казя выняла з сумачкі тоўсты канверт і паказала Друцкаму. Не надта ўмелай рукой на ім быў напісаны адрас: «У Вяльможны Акруговы Суд у Варшаве».

— Што гэта?

— Ну, я апісала тут усю праўду, што і як. Усё па парадку. Што ніхто не вінаваты, толькі я і Цяржаўскі. Усё апісала.

Друцкі кінуў ліст на стол і стаў хадзіць па пакоі, засунуўшы рукі ў кішэні.

— А ў вас прашу прабачэння, перад Богам прашу, даруйце! Я злая і няшчасная. Прадала душу д’яблу, але ўласны гонар маю. Гэты ліст я вышлю ўжо сёння.

Друцкі кашлянуў і затрымаўся перад ёй:

— І што ж, уцякаеш?

Казя слаба ўсміхнулася.

— А пашпарт у цябе ёсць?

— Ёсць. У мяне добры пашпарт, — прыціснула яна сумачку да грудзей.

— Бо калі цябе зловяць, — засцерагаў ён, — то два, а то нават і тры гады турмы ўлепяць. А можа, і больш.

— О, не, з гэтым пашпартам я схаваюся так, што мяне ніхто не знойдзе.

— За мяжу едзеш, канечне ж?

— Так, — кіўнула галавой Казя і праз хвіліну маўчання дадала: — Нічога мяне тут ужо не трымае, зусім нічога.

— Ну, ты маладая, прыгожая, зробіш яшчэ за мяжой кар’еру, — сказаў Друцкі, гледзячы ў акно.

— Ануча, — ціха сказала Казя.

Здзіўлены Друцкі павярнуўся:

— Якая ануча?

— Я ануча, брудная… О, ведаеце, за гэты тыдзень я больш паразумнела, чым за ўсё жыццё… Я пайду, — Казя ўзяла ліст са стала, — вы са мной не развітаецеся?..

Яе голас дрыжаў.

— Я не вартая гэтага, але вы так, з літасці…

Друцкі падышоў да яе і пагладзіў па валасах, па шчочцы.

Яна схапіла яго руку і прыпала да яе вуснамі.

— Едзь. А пісьмо лепей укінь, калі будзеш за мяжой. Ты праз Гданьск ці як? Віза ёсць?.. Ану, пакажы пашпарт.

Казя адскочыла як апараная.

— Не, не, у мяне ўсё ў парадку: і візы, і паперы.

Друцкі ўважліва прыгледзеўся да яе, і ў яго з’явілася падазрэнне.

— Дай пашпарт, — загадаў ён.

— Да пабачэння! — кінула Казя і накіравалася да дзвярэй.

Адзін скачок — і Друцкі быў ля яе, адным рыўком ён завалодаў яе сумачкай. Павярнуў ключ у замку, выняў і схаваў яго ў кішэнь.

— Аддай, аддайце, — маліла Казя.

— Ціха! — гаркнуў ён на яе.

Дырэктар адкрыў сумачку: пісьмо, хустачка, пудраніца, губная памада і — маленькі чорны рэвальвер.

Друцкі выняў зброю, падкінуў яе, злавіў у паветры за ствол і схаваў у кішэнь.