Гары Потэр і патаемная зала

— Ага!— усхвалявана прамовіў Рон. — Ну цяпер, гэта хтосьці з іх!

З аднаго з бакавых пакояў выйшла нечая постаць. Хлопцы падбеглі бліжэй і ў іх абарваліся сэрцы. Гэта быў не слізэрынец, перад імі стаяў Персі.

— А ты што тут робіш?— у здзіўленні спытаўся Рон.

Персі абражана паглядзеў на яго.

— Што?— чапурыста спытаўся ён. — А табе ёсць да гэтага справа? Цябе ж Крэйб клічуць?

— Ш... эээ, так, — адказаў Рон.

— Балазе, ідзіце ў сваю гасцёўню, — сурова загадаў Персі, — цяпер, не надта бяспечна блукаць па цёмных калідорах.

— ТЫ, — кажучы на яго пальцам, сказаў Рон.

— Я, — выцягнуўшыся, прамовіў Персі, — прэфект. На МЯНЕ аніхто не адважыцца напасці.

Раптам, за спінамі Гары і Рона адчуўся нечый голас. У іх бок крочыў Драко Малфой і, першы раз у жыцці, Гары быў рад яго бачыць.

— Вось вы дзе, — як заўжды нараспеў, прамовіў Драко. — Вы што, зноў увесь час абжыраліся ў галоўнай зале. Хадзіце за мной, я хачу паказаць вам нешта пацешнае.

Ён спапяляльна паглядзеў на Персі.

— А ты, Візлі, што тут робіш?— здзекліва пасміхаючыся, спытаўся Малфой.

Персі быў у лютасці.

— Мне не да спадобы гэткае стаўленне. — адказаў ён. — Школьнаму прэфекту трэба рабіць больш павагі.

Малфой зноў пасміхнуўся і знакам загадаў Гары і Рону ісці следам. Гары ледзь не папрасіў у Персі прабачэння, але сваечасова супыніў сябе. Разам з Ронам ён паспяшаў следам за Драко.

— Гэты Пітэр Візлі... — прамовіў Малфой, як толькі яны завярнулі за вугал.

— Персі, — міжволі паправіў яго Рон.

— Не істотна, — заявіў Драко. — Я заўважыў, што апошнія часы, ён зачаста валэндаецца тут. Упэўнены, што ведаю, чаго ён хоча. Ён намысліў схапіць за руку спадкаемцу Слізэрына.

Малфой каротка ўсміхнуўся. Гары і Рон занепакоенна перазірнуліся.

Драко супыніўся ля голага адрэзка, вільготнай каменнай сцяны.

— Як там ў нас новы пароль?— павярнуўшыся да Гары спытаўся ён.

— Ээмм... — прамовіў той у адказ.

— А... канечне... “Чыстая кроў”!— прамовіў Малфой, не слухаючы гарынага адказу. Дзверы схаваныя ў каменнай сцяне адчыніліся. Малфой прайшоў у адтуліну, а Гары і Рон паспяшаліся следам.

Слізэрынская гасцёўня ўяўляла сабой нізенькую падземную залу з груба апрацаванымі каменнымі сценамі і звісаючымі са столі на ланцугах колькімі круглымі зеленаватымі лямпамі. Ля комінаў па-майстэрску ўпрыгожаных разьбой на гэткіх жа разбяных крэслах сядзела колькі слізэрынцаў.

— Пачакайце тут, — паказаўшы Гары і Рону на два вольных крэсла паблізу ад коміна, загадаў Малфой. — Зараз прынясу... Я атрымаў гэта сёння ад свайго бацькі...

Зацікаўленыя тым, што ж збіраецца паказаць ім Малфой, Гары і Рон селі з усяе сілы намагаючыся, адчуваць сябе як дома.

Праз хвіліну, Малфой вярнуўся ў гасцёўню з нечым, што нагадвала газэтную выразку, якую той сунуў пад нос Рону.