Гары Потэр і патаемная зала

Сшакаваны фоўксавым самаспаленнем, Гары забыўся аб тым, чаму тут апынуўся, але адразу ўсё прыпомніў, як толькі дырэктар апынуўся ў сваім фатэлі з высачэзнай спінкай і ўтаропіў на хлопчыка свае праніклівыя светла-блакітныя вочы.

Аднак, перш чым Дамблдор паспеў сказаць хоць слова, дзверы з грукатам адчыніліся і ў кабінэт нечакана ўварваўся Хагрыд. З адзічэлымі вачыма, балаклаве здзвінутай на калматыя чорныя валасы, брамнік па ранейшаму трымаў у руцэ здохлага пеўня.

— Гэт не Гары, прафес Дамблдор!— адразу ж заявіў ён. — За кольк секунд да тго, як знашлі хлопчка мы з Гары размлялі, у йго, сэр, папрост не бло часу...

Дамблдор спрабаваў штосьці адказаць, але Хагрыд не даў яму прамовіць ані слова. Ён працягваў енчыць, махаючы пеўнем быццам паходняй і раскідваючы паўсюль ягоныя пёры.

— Гэт не ён... клі прыдзецца я гтовы прысьгнуць за Гары перад міньстэрствам магіі...

— Хагрыд, я...

— ... вы думаце не на тго, хлочыка, сэр, я ВЕДАЮ, Гары аніколь...

— ХАГРЫД!— гучна ўскрыкнуў Дамблдор. — Я НЕ вінавачу Гары ў гэтых нападах.

— А, спраўды?— прамовіў брамнік і певень зноўку вяла павіс у яго руцэ. Ну, я тады пачкаю, дырэктар, сэр.

Збянтэжана, Хагрыд патупаў прэчкі.

— Дык вы не думаеце на мяне, прафесар?— з надзеяй спытаўся Гары, назіраючы, як Дамблдор страсае са стала пеўневае пер’е.

— Ані, Гары, не думаю, — адказаў дырэктар, аднак, яго твар зноўку зрабіўся змрочным.-Але, усё яшчэ хачу з табой паразмаўляць.

Гары прыняўся занепакоена чакаць, пакуль Дамблдор разглядаў яго, склаўшы разам кончыкі сваех доўгіх пальцаў.

— Я хачу спытаць цябе, Гары, — мягка прамовіў ён, — ці ёсць штосць аб чым ты хацеў бы мне расказаць. Усё што заўгодна.

Гары нават ня ведаў, што яму сказаць. Яму прыпомніўся малфоеў крык: “Наступнымі будзеце вы, глеекроўкі!”, прыпомніў аб шматыстотнам зеллі, што кіпела зараз у прыбіральні Мармытухі Міртлы. Таксама ён прыпомніў двойчы пачуты бесцялесны голас, але таксама да галавы яму прыйшлі ронавы словы: “Чуць галасы, якія не чуюць астатнія, благі знак, нат у чарадзейскім свеце.” Таксама ён прыпомніў усё тое, што казалі пра яго іншыя навучэнцы і свой усёўзрастаючы страх наконт таго, што ён можа неяк быць павязаным з Салазарам Слізэрынам...

— Ані, — нарэшце прамовіў ён, — нічога, прафесар, сэр.

*

Падвойнага нападу на Джасціна і Амаль Безгаловага Ніка хапіла, каб усеагульная занепакоенасць ператварылася на сапраўдную паніку. І што цікава, лёс Ніка турбаваў значна большую колькасць людзей. Сям-там людзі пыталіся адзін у аднаго, якая сіла магла нанесці шкоду прывіду, які і так ужо з’яўляецца мерцвяком. У паніцы навучэнцы кінуліся браніяваць месцы ў Хогвартс экспрэсе, каб на калядныя вакацыі трапіць дадому.

— То бок, мы будзем адзінымі, хто застанецца падчас вакацыяў у школе, — паведаміў Гары і Герміёне Рон. — Мы, Малфой, Крэйб і Гойл. Весяленкія ж нас чакаюць святы.