Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

— Więc jest tu Elżbieta i Aiken. Kto jeszcze?

— Z twojej grupy Bryan. I jeszcze jeden mężczyzna, nazwiskiem Raimo Hakkinen, który był leśnikiem w Brytyjskiej Kolumbii. Zdaje się, że z Grupy Pomarańczowej. I jest jeden Tanu, który ma nas dostarczyć do stolicy. Nazywa się Creyn i jest chyba czymś w rodzaju lekarza kosmitów, gdy nie eskortuje niewolników. Wyleczył wszystkie rany, jakich doznałeś w walce. Nawiasem mówiąc, nie używał żadnego regenerobasenu, a tylko coś podobnego do plastykowego opatrunku i działał mentalnie. Reszta twoich przyjaciół i inni ludzie, którzy byli uwięzieni w zamku, zostali wysłani do innej miejscowości, setki kilosów stąd na północ.

— Co oni zamierzają z nami zrobić?

— No cóż, Elżbieta to oczywiście szczególny wypadek, bo jak się zdaje, jest na całym Wygnaniu jedyną aktywną ludzką istotą bez naszyjnika. Przypuszczam, że zamierzają zrobić z niej królową planety, jeśli będzie miała na to ochotę.

— Jezu Chryste!

— Bryan znowu, to jeszcze inny wypadek szczególny. Też nie nosi obręczy. Nie dowiedziałam się dlaczego, ale wygląda na to, że Tanowie są przekonani, iż jest im potrzebny antropolog, by wyjaśnił, co ludzie zrobili ze społeczeństwa plioceńskiego. To znaczy, kiedy przybyli przez bramę. Bardzo skomplikowane, ale… No cóż, ci, którzy noszą srebrne obręcze, jak Aiken, ja i Raimo, czyli z uśpionymi metafunkcjami uaktywnionymi przez nie, mają szanse dostać się w szeregi tańskiej arystokracji, jeśli będą grzeczni. Zwykli ludzie bez utajonych metafunkcji nie są, jak się zdaje, niewolnikami ani niczym w tym rodzaju. Obcy przypominają rodzaj małpki człekokształtnej do ciężkiej pracy. Zwykli, których tu widzieliśmy, zajmują się sztuką i rzemiosłem.

Stein podniósł rękę i dotknął swej obroży, a następnie próbował ją zdjąć skracając i rozciągając.

— Nie mogę tego cholerstwa ściągnąć. Mówisz, że ona uaktywni moje uśpione metafunkcje?

Sukey była w rozpaczy.

— Stein… twoja obroża… nie jest srebrna. To jakiś szary metal! Nie jesteś uśpionym meta.

W jasnoniebieskich ocenach Steina pojawił się niebezpieczny błysk.

— W takim razie, do czego ona służy?

Sukey zagryzła wargi. Wyciągnęła rękę do metalowego przedmiotu na szyi Steina. Głosem niewiele głośniejszym od szeptu pi dowiedziała:

— Kontroluje cię. Powoduje przyjemność lub ból. Tanowie mogą jej używać, by rozmawiać z tobą telepatycznie albo by ustalić, gdzie jesteś, gdybyś uciekł. Mogą cię nią uśpić, uspokoić lęki, zaprogramować sugestie hipnotyczne i zapewne robić rzeczy, o których nie wiem.

Opowiedziała, co jeszcze było jej wiadomo o działaniu obręczy. Stein, groźnie, siedział w milczeniu na brzegu łóżka. Gdy skończyła, odezwała się:

— Więc ci, którzy noszą szare, wykonują funkcje podstawowe albo potencjalnie ważne dla obcych. Żołnierze. Strażnicy bramy. Ten żeglarz, który przeprawił nas w dół niebezpiecznej rzeki. I wykonują je nie buntując się, a przeklęta obroża nie zmienia ich w żywe trupy.

— Większość ludzi z szarymi obręczami, których spotkaliśmy, zachowywania się normalnie i wyglądała — na dość zadowolonych. Kapitan naszego statku powiedział, że uwielbia swoją pracę. Jeden z pracowników w pałacu, z którym rozmawiałam, stwierdził, że Tanowie są łaskawi i szczodrzy, chyba że ktoś sprzeciwia się ich rozkazom. Ja… ja przypuszczam, że po pewnym czasie wszyscy zachowują się tak, jak Tanowie tego po nich oczekują, bez żadnego przymusu. Są uwarunkowani i lojalni. To ten sam rodzaj socjalizacji, jaki występuje w każdej zwartej grupie, tyle że lojalność jest zagwarantowana. Stein odpowiedział bardzo spokojnie:

— Nie będę cholernym pachołkiem jakiegoś kosmicznego poganiacza niewolników. Przeszedłem przez bramę czasu i wyrzekłem się wszystkiego, co miałem, aby uciec od takich rzeczy. By być wolnym człowiekiem, któremu wolno robić, co mu się podoba! Inaczej żyć, nie potrafię. I nie chcę! Raczej dam sobie rozwalić łeb.

Z oczami pełnymi łez Sukey dotknęła jego policzka. Wśliznęła się myślą pod powierzchnię świadomości Steina i ujrzała, że mówi on szczerą prawdę. Upór, z jakim odcinał się od każdego uzdrawiacza, z wyjątkiem jej jednej, która go pokochała, przeciwstawiał się teraz twardo jakimkolwiek pomysłom podporządkowania go, odrzucał całkowicie myśl o robieniu dobrej miny w trudnej sytuacji. Stein nigdy nie ugnie się przed Tanami. Raczej się złamie. Jeśli zapanują nad nim, będą panować tylko nad jego ciałem pozbawionym rozumu.

Jej łzy popłynęły na pościel i na spódniczkę Steina z wilczej skóry. Ujął jej obie ręce.

— To nie jest ten wymarzony przez nas świat, prawda? — zapytała. — Ja chciałam znaleźć tunel wiodący do raju ziemskiego, do Agharty. Creyn powiedział, że legendy muszą się odnosić do raju stworzonego tu przez jego gatunek. Ale to nie może być prawda, nie? Agharta była krainą doskonałego pokoju, szczęścia i sprawiedliwości. To nie może być ten kraj. Nie, bo ten cię… cię unieszczęśliwia. Roześmiał się.