Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Około południa Klaudiusz zarządził postój. On i Felicja byli w dobrej formie. Ale Ryszard i mniszka zwalili się z nóg z wielką ulgą. Odpoczywali na otoczonych wodą skałach w niewielkim zalewie, wytężając słuch w poszukiwaniu odgłosów pogoni. Usłyszeli w pobliżu jednak tylko głośne klaśnięcie o wodę z biegiem rzeki.

— Gdybym była naiwna — zauważyła Amerie — powiedziałabym, że to był bóbr.

— Bardzo prawdopodobne — odrzekł Klaudiusz.

— Może nie nasz stary przyjaciel Castor, ale bardziej prawdopodobne, że to Steneofiber, bardziej prymitywny gatunek, który nie zajmował się specjalnie budowaniem tam, lecz raczej kopał nory…

— Cśśś — syknęła Felicja. — Posłuchajcie.

Szum wody, śpiew ptaka, od czasu do czasu skrzeczenie czegoś, co, jak powiedział Klaudiusz, było nadrzewną małpą, trajkotanie małej, zakłopotanej wiewiórki.

I odchrząknięcie czegoś dużego.

Zamarli na skałach i odruchowo podciągnęli nogi, które trzymali zwieszone do wody. Rozległ się gardłowy kaszel, nie podobny do niczego, co dotychczas słyszeli w pliocenie. Krzaki na lewym brzegu zakołysały się lekko; jakieś zwierzę przeciskało się do wodopoju. Był to kot, masywny jak lew afrykański, lecz z wielkimi kłami wystającymi ponad jego zamknięte szczęki. Zamruczał jak smakosz dotknięty niestrawnością po zbyt obfitej uczcie i zrobił parę niedbałych skoków. Jego grzbiet i boki były ozdobione rdzawymi, marmurkowymi wielobokami mającymi brązowe i czarne otoki, które przechodziły w czarne pasy na pysku zwierzęcia i czarne plamy na brzuchu i kończynach. Zwierzę miało niebywałej wielkości bokobrody.

Wiatr zmienił kierunek i poniósł do pijącego tygrysa szablozębnego zapach ludzi. Kot podniósł łeb, popatrzył prosto na nich żółtymi oczami i warknął; przybrał postawę wystudiowanej obojętności istoty całkowicie panującej nad niezręczną sytuacją.

Felicja spojrzała mu w oczy.

Reszta zamarła ze strachu; czekali, że tygrys wskoczy do wody. Ale nie zrobił tego. Był najedzony, jego kocięta czekały, myśl Felicji zaś pogłaskała jego kocią próżność i podpowiedziała, że ta wychudzona zwierzyna przycupnięta na skałach nie jest warta kąpieli. Więc Machairodus mlasnął, popatrzył na nich, zmarszczył nos w pogardliwym parsknięciu i na koniec wycofał się w zarośla.

— Wystarczy mi pięć minut — szepnęła Amerie — na odprawienie Mszy Dziękczynnej. Od dawna zresztą spóźnionej.

Felicja potrząsnęła głową z tajemniczym uśmiechem, Ryszard odwrócił się z miną wyższości, ale Klaudiusz podszedł do głazu Amerie i podzielił z nią złoty naparstek wina i płatek suszonego chleba z zestawu mszalnego, który zakonnica trzymała w kieszeni munduru Ryszarda. Gdy byli już gotowi do drogi, grupa wyruszyła w dalszą podróż; zaczęli wyrąbywać ścieżkę na brzegu przeciwnym niż okupowany przez tygrysa szablozębnego.

— Był tak niewiarygodnie piękny — powiedziała mniszka do Klaudiusza. — Ale po co mu takie zęby? Wielkie koty naszych czasów doskonale dają sobie radę z mniejszymi.

— Nasze lwy i tygrysy nie polują na słonie.

— Masz ma myśli te potworne krzywozębce, którymi próbowano nas straszyć w gospodzie na trójwymiarowcu? Tutaj?! — zapytał Ryszard.

— W tych górach raczej żyją nieco mniejsze mastodonty. Pospolitym gatunkiem jest zapewne Gomphotherium angustidens. Ledwie o połowę mniejsze od tych nosorożców, którym wymknęliśmy się wczoraj. Na Deinotherium się nie natkniemy, póki nie będziemy musieli przechodzić przez bagna albo szeroką dolinę rzeczną.

— Wprost cudowne — warknął Pirat. — Przepraszam za pytanie, ale czy ktokolwiek z was, asów, ma na myśli określony cel podróży? Czy po prostu uciekamy?

— Po prostu uciekamy — odpowiedział cicho Klaudiusz. — Gdy pozbędziemy się żołnierzy i psodźwiedzi, będzie dość czasu na podejmowanie decyzji strategicznych. Czy masz coś przeciwko temu, synu?

— Och, gówno — odparł Ryszard i znowu zabrał się do wycinania krzaków nad strumieniem.

Wreszcie potok wpadł do dużej, burzliwej rzeki płynącej na południe. Klaudiusz przypuszczał, że może to być górna Saona.

— Nie pójdziemy z jej biegiem — powiedział towarzyszom ucieczki. — Prawdopodobnie skręca na południozachód i wpada do jeziora o jakieś czterdzieści, pięćdziesiąt kilosów niżej. Musimy się przez nią przeprawić, a to oznacza użycie dekamolowych mostów.