Een Kroon van Zwarden

Lelaine snoof bijna met opgetrokken neus. ‘Zelfs als die onzin waar is, zal geen enkele zuster met enige waardigheid jouw aanpak willen ondergaan, Romanda. Wat jij hebt voorgesteld wankelt op het randje van marteling.’ Egwene knipperde verward met haar ogen. Noch Siuan of Leane hadden haar hierover iets doorgegeven. Gelukkig schonken de Gezetenen haar zo weinig aandacht dat ze het niet eens merkten. Zoals gewoonlijk.

Romanda plantte haar vuisten in de zij en stelde zich vierkant voor Lelaine op. ‘Wanhopige dagen vereisen wanhopige maatregelen. Men zou kunnen vragen waarom iemand haar waardigheid belangrijker acht dan het vinden van dienaren van de Duistere.’

‘Dat lijkt gevaarlijk veel op een beschuldiging,’ zei Lelaine, haar ogen half toegeknepen.

Nu was het Romanda die glimlachte, een koude stekelige lach. ‘Ik zal de eerste zijn die zich aan mijn aanpak onderwerpt, Lelaine, als jij de tweede bent.’

Lelaine gromde echt en kwam een halve stap dichterbij, terwijl Romanda zich met uitgestoken kin naar haar toeboog. Ze leken bereid te zijn elkaar de haren uit te trekken en in het zand te gaan vechten, waarbij elke Aes Sedai-waardigheid vergeten zou worden. Varilin en Takima keken elkaar even woest aan als twee dienstmeiden die hun meesteres steunden. Een wadvogel op hoge poten die een winterkoninkje uitdaagde. Het hele stel leek Egwene volkomen vergeten te zijn. Siuan kwam aanhollen met een grote strohoed op. Ze leidde een dikke vaalgrijze merrie met witte enkels en kwam glijdend tot stilstand bij het zien van de afgeschermde groep. Een stalknecht vergezelde haar, een magere kerel met een lang rafelig vest en een versteld hemd die de teugels van een grote ruin vasthield. Hij zag de bannen niet, maar de gezichten des te beter. Zijn ogen sperden zich wijd open en hij begon langs zijn lippen te likken. Ook andere voorbijgangers liepen met een grote boog om dit alles heen en deden of ze niets zagen, zowel Aes Sedai, zwaardhanden als bedienden. Alleen Brin bekeek hen fronsend, alsof hij zich afvroeg wat er voor zijn oren verborgen werd gehouden. Mijrelle bond haar zadeltassen weer vast, duidelijk van plan weg te rijden.

‘Wanneer jullie hebben besloten wat ik behoor te zeggen,’ verkondigde Egwene, ‘kan ik beslissen wat ik ga doen.’ Ze waren haar écht vergeten. Het viertal staarde haar verbijsterd aan, terwijl ze tussen Romanda en Lelaine door de dubbele ban uitstapte. Ze voelde natuurlijk niets terwijl ze door de stromen schreed. Die waren er niet op gemaakt om zoiets stevigs als een lichaam tegen te houden. Mijrelle klauterde op haar ruin, haalde diep adem en straalde berusting uit. De bannen waren verdwenen, al waren de twee Gezetenen nog steeds gehuld in een saidargloed. Toekijkend was ieder van hen een nog sterker beeld van ergernis dan de ander. Haastig deed Egwene de dunne linnen stofmantel om die voor haar op het zadel was gelegd en trok haar rijhandschoenen uit een klein mantelzakje. Een donkerblauwe hoed met een brede rand hing aan de hoge boog van haar zadel. Hij paste bij haar gewaad, net als de waaier van witte pluimen die schuin over de voorkant hing, wat duidelijk Chesa’s hand verried.

De hitte kon ze negeren, maar het felle zonlicht was een andere zaak. Ze maakte de speld van de veren los, stopte ze in de zadeltas, zette de hoed op en maakte de linten onder haar kin vast.

‘Zullen we gaan, Moeder?’ vroeg Brin. Hij zat reeds in het zadel. De helm die aan zijn zadel had gehangen, verborg nu zijn gezicht half achter stalen spijlen. Bij hem leek het heel natuurlijk, alsof hij in een harnas geboren was.

Ze knikte. Er werd geen poging gedaan hen tegen te houden. Lelaine zou zonder te aarzelen in het openbaar ‘stop’ roepen, maar Romanda... Egwene voelde zich ondanks haar barstende hoofdpijn opgelucht toen ze wegreed. Wat móést ze met Delana aan? Wat kón ze doen? De hoofdweg in die streek, een breed zandpad dat zo hard was dat er geen stof van opwolkte, liep door het legerkamp en over de scheiding met het kampement van Aes Sedai. Brin stak het schuin over, en reed tussen de rest van het leger aan de andere kant door. Hoewel het legerkamp dertigmaal zoveel mensen bevatte als het Aes Sedai-kamp, leken er naar verhouding veel minder tenten voor hen te zijn dan voor de zusters en hun bedienden. Het kamp strekte zich uit over de vlakte en de hellingen. De meeste krijgslieden sliepen onder de open hemel. Het was evenwel moeilijk je de laatste regenbui te herinneren en er was zeker geen wolkje te bekennen. Vreemd genoeg waren er hier meer vrouwen dan in het kamp van de zusters, hoewel het er bij een eerste blik tussen al die mannen minder leken. Koks waren bezig met potten en pannen en wasvrouwen met grote stapels kleren, terwijl sommigen paarden of wagens nakeken. Een behoorlijk aantal leek vrouwen van krijgslieden. Zij zaten tenminste te breien of kleren te verstellen of roerden in kleine pannen. Bijna overal hadden wapensmeden hun tenten opgericht. Hamers lieten staal schallen op aambeelden, pijlenmakers voegden pijlen toe aan de bossen aan hun voeten en hoefsmeden keken de paarden na. Overal stonden wagens in alle soorten en maten, honderden, misschien wel duizenden. Het leger leek alles mee te sleuren wat het onderweg tegenkwam. De meeste bevoorraders waren reeds op pad, maar enkele karren op hoge wielen en een wagentrein hotsten nog weg, op zoek naar boerderijen en dorpen. Hier en daar hieven krijgslieden een gejuich aan toen ze voorbijreden. ‘Heer Brin!’ en: ‘De Stier! De Stier!’ Dat was zijn wapen. Niemand riep iets over Aes Sedai of de Amyrlin Zetel.