Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

— Jest ze mną — rzucił Vimes. — Skąd się tu wziąłeś, Willikins? Sierżant Willikins, jak widzę.

— Byliśmy na patrolu, sir, i zostaliśmy zaatakowani przez oddział klatchiańskich dżentelmenów. Wskutek wynikłych nieprzyjemności…

— Powinien pan go zobaczyć, sir. Normalnie odgryzł jednemu skurwielowi nos… — wtrącił żołnierz.

— Prawdą jest, iż starałem się podtrzymać dobrą sławę Ankh-Morpork, sir. W każdym razie kiedy…

— A jeden gościu, sierżant, dźgnął go w samo…

— Bardzo proszę, szeregowy Bourke. Usiłuję poinformować sir Samuela o przebiegu wydarzeń — powiedział Willikins.

— Sierżant powinien dostać medal, sir!

— Ci nieliczni z nas, którzy przeżyli, próbowali wrócić do swoich, sir. Musieliśmy jednak ukrywać się przed innymi patrolami; rozważaliśmy właśnie przeczekanie do świtu w tej skalnej formacji, kiedy wyśledziliśmy pana oraz tego tu dżentelmena.

Ahmed patrzył na niego z rozdziawionymi ustami.

— Ilu ludzi liczył sobie ten klatchiański patrol, sierżancie? — zapytał.

— Dziewiętnastu, sir.

— Bardzo dokładny wynik, jak na tak słabe światło.

— Udało mi się policzyć ich potem.

— To znaczy, że wszyscy zginęli?

— Tak, sir — potwierdził spokojnie Willikins. — Jednakże i my straciliśmy pięciu ludzi. Nie licząc szeregowych Hobbleya i Webba, sir, którzy niestety odeszli w rezultacie obecnego pechowego nieporozumienia. Za pańskim pozwoleniem, sir, zaraz ich stąd usunę.

— Biedaczyska… — mruknął Vimes, świadom, że to nie wystarczy, ale nie wystarczy też nic innego.

— Wojenne szczęście, sir. Szeregowy Hobbley, Ginger dla przyjaciół, miał dziewiętnaście lat i mieszkał przy ulicy Storczyków, gdzie do niedawna robił sznurowadła. — Willikins chwycił zabitego za ramiona i pociągnął. — Zalecał się do młodej damy imieniem Grace, której wizerunek uprzejmie zechciał mi pokazać zeszłej nocy. W służbie lady Venturi, jak zrozumiałem. Gdyby zechciał mi pan podać jego głowę, sir, dopilnuję reszty SMUDGER KTO CI POZWOLIŁ SIADAĆ WSTAWAJ ALE JUŻ WYCIĄGAJ ŁOPATĘ ZDEJMIJ HEŁM OKAŻ TROCHĘ SZACUNKU I BIERZ SIĘ DO KOPANIA!

Obłok dymu przepłynął koło ucha Vimesa.

— Wiem, co pan myśli — powiedział Ahmed. — Ale to jest wojna, sir Samuelu. Proszę się obudzić i powąchać krwi.

— Ale… przed chwilą jeszcze żyli…

— Ten pański przyjaciel wie, jak to działa. Pan nie.

— Jest kamerdynerem!

— I co? Na wojnie zabijasz albo giniesz. To obowiązuje również kamerdynerów. Nie jest pan urodzonym wojownikiem, sir Samuelu.

Vimes potrząsnął mu pałką przed nosem.

— Nie jestem urodzonym mordercą! Widzi pan, co tu jest napisane? Powinienem utrzymywać pokój i tyle! Jeśli w tym celu zabijam ludzi, to chyba czytałem niewłaściwą instrukcję!

Willikins pojawił się cicho i chwycił drugiego trupa.

— Nie było mi dane wiele się dowiedzieć o tym młodym człowieku — powiedział, wciągając go za skałę. — Nazywaliśmy go Pająkiem, sir. — Wyprostował się. — Grał na harmonijce, dość marnie, i tęsknił za domem. Czy napije się pan herbaty, sir? Szeregowy Smith zaraz przygotuje. Ehm…

Kamerdyner odchrząknął delikatnie.

— Słucham, Willikins?

— Waham się przed poruszaniem tego tematu, sir…

— Porusz, człowieku!

— Czy ma pan przy sobie coś takiego jak herbatnik, sir? Nie chciałbym podawać herbaty bez ciasteczek, ale nie jedliśmy nic od dwóch dni.

— Przecież byliście na patrolu!

— Zwiad w poszukiwaniu żywności, sir. — Willikins był wyraźnie zakłopotany.

Vimes nie wierzył własnym uszom.

— Chcesz powiedzieć, że Rust nie czekał nawet, żeby zabrać żywność?

— Ależ tak, sir. Okazało się wszakże…

— Wiedzieliśmy, że coś jest nie tak, kiedy zaczęły wybuchać beczki z baraniną — mruknął szeregowy Bourke. — A suchary też były dość ruchliwe. Wyszło na to, że przeklęty Rust kupił takie rzeczy, co by ich nawet szmaciany łeb nie zeżarł…

— A my przecież jemy wszystko — dodał z powagą 71-godzinny Ahmed.

— SZEREGOWY BURKE JAK WAM NIE WSTYD GADAĆ TAKIE RZECZY O PRZEŁOŻONYCH MOŻECIE ZA TO STANĄĆ PRZED SĄDEM najmocniej przepraszam, sir, ale czujemy się nieco osłabieni.

— Za długie przerwy między nosami, co? — rzucił 71-godzinny Ahmed.

— Ahahaha, sir — odparł Willikins.

Vimes westchnął.

— Willikins, kiedy skończycie, ty i twoi ludzie pójdziecie ze mną.

— Bardzo dobrze, sir.

— I pan też — rzekł do Ahmeda. — Właśnie przyszło co do czego.