Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Vimes dostrzegł rękę trzymającą paczkę. Przez ułamek sekundy zastanawiał się, czy zdoła ją pochwycić i…

— Jak z pańskim szczęściem? — spytał Ahmed.

— Chyba się już wyczerpuje.

— Tak… należy znać zakres swego szczęścia. Powiedzieć panu, skąd wiedziałem, że jest pan dobrym człowiekiem, sir Samuelu?

W blasku księżyca Vimes dostrzegł, jak Ahmed wyjmuje cygarniczkę, wsuwa do niej papierosa i zapala niemal zachłannie.

— Niech pan mówi.

— Po zamachu na życie księcia podejrzewałem wszystkich. Ale pan podejrzewał tylko swoich rodaków. Nie potrafił się pan zmusić do myśli, że Klatchianie mogli to zrobić. Ponieważ to postawiłoby pana w jednym szeregu z sierżantem Colonem i całą resztą tej brygady pod wezwaniem „Klatchiańskie pety są robione z wielbłądziego gówna”.

— Czyim jest pan policjantem?

— Pobieram pensję, tak to określmy, jako wali księcia Cadrama.

— W takim razie ostatnio raczej nie jest z pana zadowolony. Miał pan przecież pilnować jego brata… — I ja też, myślał Vimes. Ale do demona z tym…

— Tak. I myśleliśmy w taki sam sposób, sir Samuelu. Pan uznał, że to pańscy rodacy, a ja — że moi. Różnica polega na tym, że ja miałem rację. Śmierć Khufuraha zaplanowano w Klatchu.

— Och, doprawdy? Tak właśnie miała myśleć straż…

— Nie, sir Samuelu. Ważne jest to, co ktoś chciał, żeby pan pomyślał…

— Naprawdę? I tutaj się pan pomylił. Cała ta zabawa ze szkłem i piaskiem na podłodze. Przejrzałem… to… od… razu… — Jego głos cichł z wolna.

Po chwili Ahmed odezwał się ze współczuciem:

— Tak, rzeczywiście.

— Niech to szlag!

— Och, w niektórych punktach miał pan rację. Ossiemu początkowo zapłacono w dolarach. Dopiero później ktoś się włamał, przypilnował, żeby prawie całe szkło wyrzucić na zewnątrz, i zamienił pieniądze. A także rozsypał piasek. Ja również uznałem, co muszę przyznać, że ten piasek to trochę za wiele. Nikt nie byłby aż taki głupi. Ale chcieli się upewnić, że będzie to wyglądało jak spartaczona robota.

— Kto to był? — zapytał z naciskiem Vimes.

— Drobny złodziejaszek, Hob-Hob Jojojo. Nie wiedział nawet, po co to robi. Tyle że ktoś chciał mu zapłacić. Muszę tu pochwalić pańskie miasto, komendancie. Za odpowiednią sumę zawsze znajdzie pan człowieka, który zrobi wszystko, czego pan chce.

— Ktoś musiał mu zapłacić…

— Człowiek spotkany w pubie.

Vimes ponuro skinął głową. Zadziwiające, jak wielu ludzi skłonnych było robić interesy z kimś spotkanym w pubie.

— W to mogę uwierzyć — przyznał.

— Widzi pan, jeśli sam niezłomny komendant Vimes, znany nawet niektórym politykom Klatchu jako człowiek absolutnie uczciwy i skrupulatny, choć może nie nazbyt inteligentny… jeśli nawet on twierdzi, że zamachu dokonali jego rodacy… No cóż, świat patrzy. Świat szybko się dowiaduje. Rozpocząć wojnę z powodu kawałka skały? Wie pan, takie rzeczy niepokoją inne kraje. Wszystkie mają jakieś skały przy brzegu. Ale rozpocząć wojnę, gdyż jakiś cudzoziemski pies zamordował człowieka wysłanego z misją pokojową… to, jak sądzę, świat łatwo zrozumie.

— Nie nazbyt inteligentny? — powtórzył Vimes.

— Niech pan się nie załamuje, komendancie. Ta sprawa z pożarem ambasady… to była czysta brawura.

— To była zgroza!

— Granica jest wąska. To jedyna rzecz, której nie przewidziałem.

W rozkołysanym, rozklekotanym stole bilardowym Vimesowego umysłu czarna kula wpadła do otworu.

— To znaczy, że pan się spodziewał pożaru?

— Budynek powinien być prawie pusty…

Vimes ruszył z miejsca. Ahmed został uniesiony w górę, uderzył plecami o kolumnę, a Vimes obie dłonie zacisnął mu na gardle.

— Ta kobieta była tam uwięziona!

— To… konieczność! — wycharczał Ahmed. — Musiałem… jakoś… odwrócić… uwagę! Jego… życie… było… zagrożone, musiałem go wydostać! Nie… wiedziałem o… kobiecie, póki nie… było za późno! Daję… słowo…

Przez czerwoną zasłonę wściekłości Vimes zdał sobie sprawę z lekkiego ukłucia w okolicach żołądka. Spojrzał w dół, na nóż, który magicznym sposobem pojawił się w dłoni przeciwnika.

— Niech pan słucha! — syknął Ahmed. — Książę Cadram rozkazał zamordować swojego brata… Czy jest lepszy sposób, by zademonstrować… perfidię zjadaczy kiełbasek? Zabicie wysłannika pokoju…

— Własnego brata? I ja mam w to uwierzyć?

— Rozkazy wysłano do… ambasady… szyfrowane…

— Do starego ambasadora? W to na pewno nie uwierzę!

Ahmed przez chwilę stał nieruchomo.