Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Sierżant Colon wytrzeszczył oczy.

— Przenieść ciężar ciała na bok, sir? — upewnił się.

— Tak się steruje czarodziejskimi dywanami — wyjaśnił spokojnie Vetinari.

— Ale przypuśćmy, że przeniosę ten ciężar całkiem poza krawędź?

— Będziemy mieli więcej miejsca — stwierdziła nieczuła Beti. — No, dalej, sierżancie, przecież wie pan, jak się rozstawia ludzi po kątach.

— Nigdzie nie będę się rozstawiał — odparł stanowczo Colon. Leżał na dywanie wyciągnięty jak długi, mocno ściskając tkaninę obiema rękami. — To wbrew naturze. Tylko kawałek dywanu między mną a pewnym rozchlapnięciem.

Patrycjusz spojrzał w dół.

— Nie lecimy nad wodą, sierżancie.

— Już ja wiem, co chciałem powiedzieć, sir!

— Czy możemy trochę zwolnić? — spytała Beti. — Ten wiatr narusza moją prywatność, jeśli rozumiecie, o co mi chodzi.

Patrycjusz westchnął.

— I tak nie lecimy zbyt szybko — stwierdził. — Podejrzewam, że to bardzo stary dywan.

— Tutaj kawałek się wytarł — zauważyła Beti.

— Zamknij się! — rzucił Colon.

— Popatrz, można przebić palcem na wylot…

— Zamknij się.

— Zauważyłeś, że on się tak jakby huśta, kiedy ktoś się poruszy?

— Zamknij się!

— Ojej, patrzcie, te palmy w dole wyglądają na całkiem malutkie!

— Nobby, masz lęk wysokości — oświadczył Colon. — Wiem, że masz lęk wysokości.

— To stereotyp seksualny, ot co!

— Nie, wcale nie!

— Właśnie że tak! Na pewno liczysz, że zaraz zwichnę sobie nogę w kostce i będę dużo krzyczała! Moim obowiązkiem jest ci udowodnić, że kobieta może być nie gorsza od mężczyzny!

— W twoim przypadku praktycznie identyczna, Nobby. Za długo byłeś na słońcu i tyle. Nie jesteś kobietą!

Beti pociągnęła nosem.

— To akurat taka seksistowska uwaga, jakiej można się po tobie spodziewać.

— No ale nie jesteś!

— Chodzi o zasadę.

— Cóż, przynajmniej mamy transport — wtrącił Vetinari, a jego ton sugerował, że zabawa skończona. — Niestety, nie miałem czasu, by się dowiedzieć, gdzie przebywa armia.

— Aha! Tu mogę panu pomóc, sir! — Colon spróbował zasalutować, ale natychmiast znowu chwycił dywan. — Odkryłem to chytrym sposobem, sir!

— Doprawdy?

— Tajest! To miejsce nazywa się… En al Sams la Laisa, sir.

Przez chwilę dywan płynął naprzód w milczeniu.

— „Miejsce, gdzie Słońce nie Dochodzi”? — przetłumaczył Vetinari.

Znowu zapadła cisza. Colon starał się nie patrzeć na nikogo.

— A czy jest takie miejsce, które nazywa się Gebra? — zapytał nadąsany Nobby.

— Tak, Be… kapralu. Rzeczywiście jest.

— No to tam poszli. Oczywiście, macie na to tylko słowo kobiety.

— Dobra robota, kapralu. Kierujemy się na wybrzeże.

Patrycjusz odprężył się. W swym trudnym, zapracowanym życiu nigdy jeszcze nie spotkał kogoś takiego jak Nobby i Colon. Gadali bez przerwy, a jednak było w nich coś niemal… uspokajającego.

Pilnie obserwował zamglony horyzont, gdy stary dywan wchodził w zakręt. Pod pachą ściskał metalowy cylinder, który zrobił dla niego Leonard.

Drastyczne sytuacje wymagają drastycznych środków.

— Sir? — odezwał się Colon głosem stłumionym przez dywan.

— Słucham, sierżancie?

— Muszę to wiedzieć… W jaki sposób… no wie pan… sprowadził pan osła na dół?

— Perswazją, sierżancie.

— Co? Tylko pan mówił, sir?

— Tak, sierżancie. Perswazja. Oraz, przyznaję, zaostrzony kij.

— Aha! Wiedziałem!

— Cała sztuka przy sprowadzaniu osłów z minaretów — tłumaczył Patrycjusz, gdy w dole rozwijała się pustynia — zawsze polega na tym, by znaleźć tę część osła, która naprawdę bardzo chce zejść na dół.