Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Vimes był już zagubiony. Oczywiście, miał do dyspozycji słońce, ale zdradzało tylko kierunek. Czuł je na policzku. Wielbłąd kołysał się z boku na bok. Nie istniał sensowny sposób oceny odległości, chyba że poprzez hemoroidy.

Mam opaskę na oczach i jadę z tyłu na wielbłądzie, którego prowadzi D’reg, a wszyscy twierdzą, że D’regowie to najmniej godni zaufania ludzie na świecie. Jestem jednak prawie pewny, że nie planuje mnie zabić.

— No więc — powiedział, kołysząc się łagodnie na boki — równie dobrze możesz mi powiedzieć. Dlaczego 71-godzinny Ahmed?

— On zabił człowieka — odparł Jabbar.

— A D’regowie nie pochwalają takich drobiazgów?

— We własnym namiocie tego człowieka! Kiedy był jego gościem przez prawie czy dzienie! Gdyby on poczekał godzinę…

— Ach, rozumiem. Rzeczywiście, fatalne maniery. Czy ten człowiek uczynił coś, by na to zasłużyć?

— Nic! Chociaż…

— Tak?

— Ten człowiek zabił El-Ysę.

Ton D’rega sugerował, że nie jest to istotna okoliczność łagodząca, jednak dla pełności obrazu należy o niej wspomnieć.

— Kim była El-Ysa?

— Wioską. On zatruł studnię. Zdarzyła się dyskusja na tematy religijne. I tak, od jednego do drugiego… Ale mimo to, złamać tradycję gościnności…

— Tak, rozumiem, straszny postępek. Prawie… nieuprzejmy.

— Ta godzina była ważna. Pewnych rzeczy nie powinno się robić.

— W tym przynajmniej masz rację.

Po południu Jabbar pozwolił mu zdjąć opaskę. Z piasku sterczały rzeźbione wiatrem czarne skały. Vimes pomyślał, że to najbardziej ponure miejsce, jakie w życiu oglądał.

— Mówią, że kiedyś było tu zielono — powiedział Jabbar. — Dobrze nawodniona kraina.

— I co się stało?

— Wiatr się zmienił.

O zachodzie słońca osiągnęli wadi pomiędzy kolejnymi wygładzonymi przez wiatr skałami. Dopiero długie cienie, wyraźnie kreślące kontury płytkich zagłębień, na nowo nadały im dawne kształty.

— To budynki, prawda? — spytał Vimes.

— Było tu miasto. Dawno temu. Nie wiedziałeś?

— Czemu miałbym wiedzieć?

— Wasi ludzie je zbudowali. Nazywało się Tacticum, na pamiątkę waszego wojownika.

Vimes przyglądał się pokruszonym murom i powalonym kolumnom.

— Miał miasto nazwane swoim imieniem… — powiedział, nie zwracając się do nikogo konkretnego.

Jabbar szturchnął go lekko.

— Ahmed patrzy na ciebie — oznajmił.

— Nigdzie go nie widzę.

— Oczywiście. Zsiądź teraz. I mam nadzieję, że spotkamy się znowu w tym, co uważasz za raj.

— Jasne, jasne…

Jabbar zawrócił wielbłąda. Odjechał o wiele szybciej, niż tu przybył. Vimes usiadł na kamieniu. Panowała cisza. Jedynymi dźwiękami był syk wiatru wśród skał i daleki krzyk jakiegoś ptaka. Miał wrażenie, że słyszy bicie własnego serca.

— Bingely… bingely… biip… — De-terminarz wydawał się zmartwiony i niepewny.

Vimes westchnął.

— Tak? Spotkanie z 71-godzinnym Ahmedem, co?

— No… nie — odpowiedział demon. — No… Zauważono klatchiańską flotę… Eee…

— Statki pustyni, tak?

— Eee… biip… kod błędu 746, rozbieżna niestabilność temporalna…