Dzieci Boga [Children of God - pl]

— Tylko symbole — powiedziała Suukmel lekceważąco. — Kwiat traja ‘anronu, proporczyk, rymowany trójwiersz skomponowany przez samego Najdonioślejszego.

Nie upłynęło wiele czasu, zanim wojownicy i trzeciacy zyskali legalne możliwości rozwijania swoich zdolności i talentów — wojownik mógł stać się uczonym, a kupiec atletą, co dawniej było nie do pomyślenia. Teraz mogli uzyskać wysoką pozycję z powodu tego, co sobą reprezentowali, a nie z powodu samego urodzenia.

— Równoległe hierarchie, oparte na kompetencji — zauważył Danny. — Otwarte dla wszystkich, likwidujące niezadowolenie. To był twój pomysł, pani?

Ach, jaką przyjemność czerpała z towarzystwa tego cudzoziemca! Chyba tylko z Hlavinem czuła się tak dobrze.

— Tak — przyznała, opuszczając skromnie oczy. — Ustanowienie takich form współzawodnictwa pozwoliło mojemu panu Kitheriemu wyłowić jednostki obdarzone talentem, inteligencją, wyobraźnią, energią.

Suukmel Chirot u Vaadai potrafiła dobrze wykorzystać własne ograniczenia, jakim podlegała od narodzin. Nauczyła się, że prawie wszystkie wydarzenia lub okoliczności można obrócić na swoją korzyść.

— Najdonioślejszy wykorzystywał każdą sytuację. Silna władza lokalna budziła takie samo rozżalenie wśród niższych kast jak oczywiste oznaki niekompetencji. Mój pan Kitheri był trzeciakiem, więc znał się dobrze nie tylko na wojaczce, ale i na prawie. Niemal zawsze udawało mu się znaleźć precedens prawny, by usunąć jakiegoś zbyt potężnego lub wyjątkowo nieudolnego możnowładcę, jeśli jego młodszy brat był lepszy i bardziej sprzyjał nowemu reżimowi. A kiedy brakowało środków legalnych, dochodziło do różnych wypadków. Postawiła uszy, czekając na jego komentarz.

— Za cichym przyzwoleniem Najdonioślejszego? — zapytał Danny, a Suukmel nie zaprzeczyła. — A więc ci, którzy się na to godzili, dobrze wiedzieli, komu będą zawdzięczać swoje wyniesienie. Zdawali sobie sprawę, że ich władza i pozycja będzie oparta na równie kruchych podstawach jak władza Hlavina Kitheriego. — Zastanawiał się przez chwilę. — Takie jednostki tworzyły zaufaną kadrę popleczników. Można było na nich polegać, bo ich los związany był z jego losem.

— O to właśnie chodziło. — Była wobec niego coraz bardziej szczera. Danny był inteligentnym słuchaczem, który doceniał subtelne sformułowania, a jego podziw działał na nią jak niezwykła wonność. — Znaleźliśmy wiele sposobów poszerzania wpływów Najdonioślejszego. Na przykład, kiedy umarł jakiś lokalny władca, głowa rodu, można było przedłużać interregnum przez opóźnianie ceremonii inwestytury. Najdonioślejszy, którego obecność była konieczna, z jakiegoś powodu po prostu nie mógł w niej uczestniczyć. Często — dodała niewinnym tonem — przez wiele pór roku.