Dzieci Boga [Children of God - pl]

— To, co mi opowiedziałaś, wyjaśnia osiągnięcie władzy politycznej — powiedział jej Danny któregoś dnia — ale nie wyjaśnia wszystkiego. Udało mu się pozyskać dla swych planów Jana’atów i Runów, ale przecież nie poszli za nim za jeden kwiat traja ‘anronu, za wisiorek czy rymowany trój wiersz. I myślę, że nie za bogactwo, władzę czy nawet prawo do rozrodu.

— Poszli za nim z miłości, z wierności — odpowiedziała pogodnie Suukmel. — W Hlavinie Kitherim zaczęli dostrzegać ucieleśnienie swojej własnej wielkości. Kochali go za to, czym stał się on i czym sami się stali. Zrobiliby dla niego wszystko.

— Więc kiedy Najdonioślejszy dał im do zrozumienia, że pragnie ich mocniej związać ze sobą, zapomnieli… albo raczej wybaczyli mu jego… — Urwał, nie chcąc jej obrazić.

— Jego skłonność do seksualnej… wymyślności, tak? — podpowiedziała, rozbawionajego delikatnością. — Tak. Chętnie oddawali swoje trzecie siostry i córki do jego haremu.

— Wiedząc, że dzieci z nich zrodzone nie zajmą określonego miejsca w hierarchii?

— Tak, wiedząc, że życie narodzonych w domu Kitheriego nie będzie zależało od kolejności urodzenia i nie będzie nim władała śmierć. A więc niech tak będzie, mówili. Niech przyszłość sama rzeźbi swój bieg, jak wezbrana rzeka. Nie zwątpili nawet wówczas, gdy Hlavin uchylił zakaz rozrodu wobec niektórych kupców-trzeciaków. Czy rozumiesz, jakie to było „rewolucyjne”? — zapytała, używając angielskiego słowa. — Zawsze byliśmy zaprzysiężonymi strażnikami własnego dziedzictwa. Uważaliśmy za sprawę honoru, by przekazać potomkowi dokładnie to, co sami otrzymaliśmy. Przekazać więcej było hańbą: sugerowało kradzież. Przekazać mniej było hańbą: sugerowało rozrzutność. A Hlavin pokazał nam wszystkim, że można coś stworzyć z niczego! Poezja, bogactwo, muzyka, idee, taniec: coś z niczego! Można było pomnożyć dziedzictwo, nie będąc złodziejem! Wszyscy zaczęli to dostrzegać i wszyscy się dziwili… nawet ja… czego się tak obawialiśmy przez te wszystkie lata?

Jak pradawny łowca rzucający mięso u stóp swojej żony, Hlavin Kitheri złożył wszystko, czego dokonał, u stóp pani Suukmel Chirot u Vaadai. To dla niej zdecydował się na ostatni krok, na otworzenie ostatnich drzwi, uwalniając Chaos i Mądrość.

Z całego Inbrokaru przybywały jego młode małżonki, zawoalowane, strzeżone i nieświadome. Dla dobra Suukmel, a może też przez pamięć żałosnego losu swojej siostry Jholai, Hlavin Kitheri sprowadził do swego seraju cuda i dziwy ziemi, mórz i powietrza, zapełnił swój pałac ruńskimi nauczycielami i mówiącymi księgami, jana’atańskimi politykami i uczonymi, bardami i inżynierami. Z początku jego dziewczęta były odgrodzone od mężczyzn drewnianymi parawanami, później tylko ciężkimi kotarami. Jeszcze później zaczęto uznawać za normalne i nie budzące sprzeciwu, że panie przysłuchiwały się debatom, najpierw dorzucając tylko swoje uwagi, z czasem biorąc w nich pełny udział, a oddzielała je od mężczyzn tylko symboliczna, muślinowa zasłona, przezroczysta i zwiewna — dalekie wspomnienie dawnych ograniczeń.

Te dziewczęta rodziły Kitheriemu dzieci. Pierwszym był syn, którego nazwał Rukuei; został wytrzebiony jako niemowlę i oddany Suukmel na wychowanie w ambasadzie Mała Njeru. Później rodziło się coraz więcej dzieci, ajednym z nich była córka, która nie wiedziała, że kobietom nie wolno śpiewać. Kiedy Hlavin Kitheri usłyszał ten wysoki, czysty głos, z zachwytu zamarło w nim serce.

Poza udziałem w wieczornych, rytualnych śpiewach sam Hlavin nie śpiewał już od lat. Teraz, z ulgą głębszą od tej, która towarzyszy zaspokojeniu jakiejkolwiek żądzy fizycznej, odnalazł na nowo poezję i muzykę. Sprowadził muzyków i chórzystów i pozwolił śpiewać kobietom i dzieciom, ufając, że rozmigotane piękno ich głosów uśmierzy sprzeciw społeczeństwa wobec tak rewolucyjnej zmiany. I znowu zaczął tworzyć kantaty, chorały i antyfony, tym razem dla swoich małżonek i dzieci.