Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

ROZDZIAŁ XXII

Obserwujący cumowanie cywilnego kutra przez okno z armoplastu Andrew LaFollet był zmęczony i chory, choć nie było tego widać ani po jego zachowaniu, ani po twarzy. Przybył osobiście po pasażera, gdyż miał nadzieję, że przywiózł jakieś radośniejsze wieści, choć zdawał sobie sprawę, że to próżna nadzieja. W tym horrorze nie było dobrych wiadomości, a świadomość, jak się to odbija na lady Harrington, ciążyła mu gorzej niż osobisty żal.

LaFollet urodził się i wychował na Graysonie. I choć nie miał żony ani dzieci, rozumiał uczucia swych rodaków. Nie winił ich za nie, bo nie mógł, mimo iż wiedział, że prawda wygląda inaczej. Rozumiał, jak sprawnie przeciwnicy Honor manipulowali uczuciami, i wiedział, że niewielu mieszkańców Graysona zdaje sobie z tego sprawę. Sam nie był w stanie nic zrobić i to właśnie najbardziej go bolało. A był prawie chory, bezsilnie obserwując, jak cierpi z powodu samooskarżeń.

Pamiętał, co działo się, gdy dowiedziała się o śmierci Paula Tankersleya. Pamiętał doskonale tę bladą zjawę obojętną na wszystko wokół, nawet na Nimitza. Przez trzy nie kończące się doby bał się, że ją stracą, że Honor po prostu zgaśnie. Przetrwała jednak i znalazła nowy cel — zemścić się na płatnym zabójcy. Potem, gdy wyszła na jaw prawda, sytuacja zmieniła się wręcz drastycznie i odetchnął z ulgą. Owszem, Honor ucierpiała — niektóre rany były tak głębokie, że nie zaleczył ich całkowicie nawet pełen standardowy rok i zmiana otoczenia oraz zajęcie, jako że żadna zemsta nie mogła wskrzesić tego, kogo kochała. Stopniowo jednak zaczęła wracać do życia i coraz bardziej przypominać dawną lady Harrington.

I kiedy wydawało się, że wszystko jest na najlepszej drodze, musiała się zawalić ta cholerna kopuła i zabić kupę ludzi, w tym szkolną wycieczkę! I tym razem sytuacja była znacznie gorsza, bo nie było na kim szukać zemsty, a jedyną osobą, którą mogła za wszystko winić, była ona sama. I robiła to tak skutecznie, że LaFolletowi włosy stawały dęba, gdy o tym myślał.

Tym razem nie zamknęła się w sobie, ale osoba, która spoglądała jej oczami, nie była jego patronką i to właśnie powodowało, że LaFollet czuł się coraz gorzej psychicznie. Był to ktoś obcy wypełniający admiralskie obowiązki jedynie z powodu głęboko zakorzenionego poczucia obowiązku i wrodzonego honoru, który to honor tego wymagał. Wypełniała je jednakże jak automat, zamknięta w swoim własnym prywatnym piekle i nienawidziła siebie bardziej niż nienawidzili jej najzagorzalsi wrogowie na powierzchni planety. Nie było gorszych oskarżeń niż te, które już sama sobie postawiła, a dodatkowym ich skutkiem było to, że otworzyły one stare rany, zwiększając w ten sposób jej cierpienie.

Patrząc na kontrolkę wyrównania ciśnień, przypomniał sobie pierwszą noc po katastrofie i wstrząsnął nim dreszcz. Nie był na służbie, gdy połączył się z nim MacGuiness, prosząc, by zjawił się natychmiast. Znalazł ją w sypialni zlaną potem, w zmiętej pościeli i w szponach koszmaru. Pojęcia nie miał jakiego, lecz wystarczyło jedno spojrzenie na Nimitza, by zrozumiał, że strasznego. I by naprawdę zaczął się bać.

Nawet gdy zamknęła się w sobie po śmierci Tankersleya, nigdy tak naprawdę nie była sama, bo Nimitz cały czas był z nią. Dzielił jej ból i wspierał miłością, walcząc równocześnie z jej chęcią do skończenia ze sobą. I mimo że dzięki łączącej ich więzi czuł wszystko, co ona czuła, nie pozwolił się wciągnąć w tę rozpacz ani też nie przerwał ani na moment więzi. Było to dla niego trudne, ale poradził sobie.

Tym razem było inaczej. Tym razem na podłodze sypialni czaił się gotów do skoku wściekle syczący demon z wyszczerzonymi kłami i przekrwionymi ślepiami. LaFollet nie był tchórzem, ale widział nagrania z pałacu i doskonale zdawał sobie sprawę, co potrafi z człowiekiem zrobić treecat, a Nimitz był już weteranem w walce z ludźmi. Ani on sam, ani Mac nie odważyli się przekroczyć progu, nim koszmar się nie skończył. Obaj próbowali się z nim porozumieć, prosząc, by pozwolił im przejść, ale nic do niego nie docierało. Tym razem rozpacz Honor wciągnęła go tak dokładnie, że wrócił do pierwotnego stanu swych przodków z samego początku ewolucji. I żadne inne uczucia nie miały doń dostępu. Dopiero kiedy koszmar się skończył, zwalił się na podłogę.

Pozbierał się prawie natychmiast, potrząsając łbem jak po solidnym ciosie i miaucząc rozpaczliwie. Andrew LaFollet nigdy nie widział przestraszonego choćby lekko Nimitza. Niezachwiana pewność w możliwości własne jak i swego człowieka była podstawą jego osobowości. Tym razem trząsł się z brzuchem na dywanie — odruchowo osłaniając najwrażliwsze miejsce przed zagrożeniem, którego nie potrafił opanować. Był to widok, który go sparaliżował tym skuteczniej, gdy dotarły doń konsekwencje takiej reakcji Nimitza.