Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Mówię, że to, co się stało, nie pasuje do symulacji tego, co się powinno stać.

— Musi — uparł się całkiem rozsądnie Gerrick. — Jesteś pewien, że uwzględniłeś wszystkie czynniki?

— Pewnie, że kurwa jestem pewien! — Matthewsowi zaczynały puszczać nerwy, jak wszystkim obecnym, choć robił, co mógł, by tego nie okazać.

Odetchnął głęboko parę razy, pomilczał dłuższą chwilę, a gdy wreszcie się odezwał, mówił w miarę normalnym głosem.

— Uwzględniliśmy wszystko, gwarantuję. Cholera, zaprogramowaliśmy nawet warunki atmosferyczne panujące przez cały okres od pierwszego pomiaru do rozpoczęcia budowy, żeby sprawdzić, czy nie miały przypadkiem jakiegoś wpływu na właściwości podłoża. I mówię ci, że żaden model nie pasuje do tego, co się w rzeczywistości wydarzyło.

— Dlaczego nie?

— Sam zobacz, tak będzie najprościej.

Stuart nacisnął klawisz na sterowniku i holoprojekcja zmieniła się, tworząc obraz na wpół ukończonej kopuły. Gerrick wstał i podszedł bliżej, by lepiej widzieć.

— Spowolniłem wszystko sześćdziesiąt razy, żeby dokładniej widać było szczegóły — wyjaśnił Matthews. — Uważaj na sektor alfa wschodniej ściany.

Gerrick mruknął potwierdzająco i czekał. Przez moment nic się nie działo, a potem zauważył ten sam drobniutki ruch, który widział na budowie. Przywołało to wszystkie koszmarne wspomnienia, ale tym razem obserwował proces z innej perspektywy… i nie był świadkiem niczyjej śmierci. Mógł myśleć i analizować to, co widział, a nie brać udział w tragedii.

Pierwszy wspornik zaczął padać, a drugi poruszył się… potem trzeci… i kolejny… Nagle Gerrick zmrużył oczy — w tym, co widział, była pewna prawidłowość. Wzór, którego nie zauważył, będąc na miejscu, i którego jeszcze nie mógł dokładnie zidentyfikować. Umysł wyrobiony przez lata pracy zarejestrował tę prawidłowość, ale świadomie jeszcze nie był w stanie określić, na czym ona polega. Pochylił się niżej, próbując wyodrębnić ten jeden, nie pasujący do całości element.

— O, właśnie! — Stuart zatrzymał projekcję. Opadające elementy zamarły, a Matthews polecił:

— Popatrz na sektor alfa, widzisz o co mi chodzi” Ponieważ Gerrick milczał, Stuart wcisnął kombinację klawiszy i nagle część elementów nośnych zmieniła kolor na jaskrawoczerwony.

— Taaaak — mruknął Gerrick, marszcząc brwi.

— To się nie mogło wydarzyć w ten sposób — powtórzył Stuart i wprowadził kolejne polecenie do sterującego holoprojekcją komputera.

Obok czerwonych elementów pojawiły się wektory i analizy.

— Widzisz? — spytał. — Te cholery się obracają. Nie tylko się walą, ale także obracają się wokół własnych osi w otworach.

— Ale… — zaczął Gerrick i zamilkł.

Przypomniał sobie swoje pierwsze wrażenie, gdy patrzył na walącą się konstrukcję. Metalowe wsporniki rzeczywiście się obracały padając, tylko potem zapomniał o tym…

— Ale tak właśnie było, Stu — powiedział bardzo powoli. — Byłem tam i widziałem to.

— Wiem, że tak było: to nie jest symulacja, tylko odtworzenie rzeczywistego przebiegu na podstawie nagrań — zgodził się Matthews. — Problem w tym, że to co widzisz jest technicznie niemożliwe, bo kształt otworów został tak zaprojektowany, by uniemożliwić ten ruch obrotowy.

— Stu, tam leciały naprawdę duże ciężary, a nie musiało puścić samo mocowanie, żeby wywołać wrażenie ruchu obrotowego. Nawet tak wytrzymały stop jak 6-19 skręci się pod odpowiednio wielkim obciążeniem.

— Pewnie, że się skręci, ale nie tak szybko. To co widzisz to początek trzeciej sekundy w sekwencji kaskadowej. Co więcej: jeśli się przyjrzysz dokładnie, stwierdzisz, że wsporniki są zdeformowane w niewielkim stopniu, a prawdę mówiąc, te zaznaczone na czerwono, jak wynika z materiału po katastrofie, są mniej zdeformowane od pozostałych… i żaden z nich nie pękł. Nie, Adam: ten złom zaczął się obracać, zanim jeszcze zaczął się walić.

Gerrick chrząknął, ale nie protestował, gdyż Matthews miał rację. To co się wydarzyło, nie powinno się wydarzyć, ponieważ otwory, w których umieszczano wsporniki, miały specyficzny przekrój pomyślany tak, by uniemożliwić podobne wypadki. Po osiągnięciu skały zwężały się, zmieniając kształt z okrągłego na prostokątny tak jak przekrój wspornika, którego ostatnie dziesięć metrów było wpasowane w otwór ciasno, praktycznie na wcisk, jeszcze przed zalaniem cerambetem, którym zalewano resztę, uszczelniając połączenie i tworząc monolit ze skałą. Inaczej skała bez wzmocnienia cerambetem nie byłaby w stanie utrzymać obciążenia, ale mimo to powinna powstrzymać ruch obrotowy wsporników. W przypadku katastrofy wsporniki powinny przez pierwsze kilkanaście metrów padać prosto i dopiero potem skręcić się pod wpływem przeciążenia. Samo skręcenie mogło mieć miejsce nie wcześniej niż w dwóch trzecich upadku.