Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Skoro już jesteśmy w komplecie, chciałbym poinformować wszystkich, że wygląda na to, iż operacja „Pozór” udała się — zagaił Thurston.

Chavez i Chernov uśmiechnęli się, Theisman jedynie skinął głową — „wygląda na to” było kolejnym ze zwrotów, które wywoływały u niego niezbyt miłe skojarzenia.

Thurston uruchomił holoprojektor i nad stołem pojawiła się sfera gwiezdnej mapy, na której systemy Minette i Candor oznaczone były czerwonym kolorem, a Casca, Doreas i Grendelsbane pulsowały żółcią.

— Wszyscy wiecie, że towarzysze admirałowie McQueen i Abbot zdobyli systemy Minette i Candor — podjął Thurston. — Przy zajmowaniu systemu Minette ponieśliśmy większe straty, niż się spodziewaliśmy, ale przeciwnik wystrzelał cały zapas rakiet, tak więc teraz może jedynie bezsilnie obserwować z obrzeży systemu nasze poczynania. Stracił zresztą także sporo okrętów i nawet z pełnymi magazynami amunicyjnymi nie stanowiłby zagrożenia. Candor zajęliśmy bez walki, jako że pikieta RMN nie składała się z okrętów większych niż krążowniki liniowe. Thurston przerwał na chwilę, przyjrzał się obecnym, jakby sprawdzając, czy za nim nadążają. Następnie podświetlił Grendelsbane i kontynuował:

— Jak również wiecie, od ponad miesiąca mamy na obrzeżach systemów Casca i Grendelsbane posterunki zwiadowcze. Z ich meldunków wynika, że dowodząca w Grendelsbane admirał Hemphill zachowuje daleko posuniętą ostrożność: wszystkie okręty liniowe pozostają w systemie, najprawdopodobniej by uniemożliwić nam kolejne uderzenie oskrzydlające, jeżeli by się o takim dowiedziała. Wysłała natomiast krążowniki liniowe, by wzmocniły pikietę w układzie Doreas, a część lekkich jednostek do Minette. Sugeruje to, że na tych właśnie systemach skupiła uwagę; czeka na posiłki, potem spróbuje je odbić… czyli postępuje dokładnie tak, jak chcieliśmy. Co ważniejsze, otrzymaliśmy informację o pojawieniu się silnej grupy okrętów liniowych przeciwnika w systemie Casca. Ciekawe skąd przybyły, nieprawdaż?

Tym razem nawet Theisman uśmiechnął się, widząc błysk zębów Thurstona. Uważał go za zimno kalkulującego sukinsyna i nie lubił, ale musiał przyznać, że wiedział, jak postępować ze słuchaczami.

— Nie uzyskaliśmy co prawda tak dobrych odczytów identyfikacyjnych, jak bym tego chciał — przyznał Thurston — ale to co mamy wskazuje, że przeciwnik kolejny raz postąpił zgodnie z naszymi życzeniami i prognozami. Bez cienia wątpliwości zidentyfikowaliśmy co najmniej pięć naszych byłych superdreadnaughtów, a zarówno czas przybycia jak i kierunek, z którego nadleciały, wskazuje, iż przybyły z Yeltsina i że jest to reakcja na wynik operacji „Pozór”. Wszystkie okręty zjawiły się jako jedna grupa, co świadczy o tym, że wyruszyły z jednego miejsca, bowiem gdyby było inaczej, taki zbieg czasowy byłby nieprawdopodobny.

Theisman kiwnął głową. Zgadzał się z tym rozumowaniem, ale nie do końca, dlatego uniósł dłoń, prosząc o głos.

— Tak, towarzyszu admirale Theisman?

— Mamy potwierdzenie przybycia pięciu naszych byłych okrętów, towarzyszu admirale?

— Zgadza się.

— Tylko pięciu?

Przed udzieleniem odpowiedzi Thurston i Preznikov wymienili znaczące spojrzenia.

— Tylko, towarzyszu admirale — potwierdził Thurston. — nasz okręt znajdował się w dużej odległości od nieprzyjaciela, a wszyscy wiemy, jak niedokładne są odczyty pasywnych sensorów. Poza tym nasze byłe okręty oprócz napraw musiały przejść bardziej gruntowną modernizację niż zakładaliśmy, co dodatkowo utrudniło identyfikację i analizę odczytów. Jednakże biorąc pod uwagę czas przybycia, kierunek i liczbę okrętów, zarówno mój sztab, jak i ja uważamy, że część z tych jednostek to stracone przez nas superdreadnoughty wchodzące obecnie w skład Marynarki Graysona, ale po tak kompleksowej modernizacji, że nie sposób ich zidentyfikować z całkowitą pewnością.

— O ilu okrętach liniowych mowa, towarzyszu admirale?

— O ośmiu, to jest prawdopodobnie o ośmiu. — Widząc minę Theismana, Thurston wzruszył ramionami i dodał: — musieli wziąć ze sobą parę okrętów Royal Manticoran Navy, które akurat znalazły się w systemie Yeltsin. Wiemy, że stacjonujące tam dotąd okręty Królewskiej Marynarki zostały wycofane, bo zidentyfikowaliśmy je niedawno w Thetis. Ale Yeltsin to doskonałe miejsce zbiórki czy ostatnich manewrów przed dotarciem na front, toteż nic dziwnego, że były tam jakieś okręty RMN.

Theisman przytaknął i pogrążył się w myślach. Rozumowanie było słuszne, a należało do niego jeszcze dodać fakt, iż Marynarka Graysona także potrzebowała ćwiczeń, co zwiększało atrakcyjność systemu dla Royal Manticoran Navy. Niepokojące było co innego — zakładając, że wywiad miał rację, nawet stocznie Królestwa Manticore nie zdołałyby wyremontować więcej jak osiem ze zdobytych okrętów. A stocznie Republiki w tym czasie nie zdołałyby zakończyć prac przy szóstym. Jakim więc cudem stoczniowcy graysońscy zdołali prawie dorównać najlepszym? Skoro pięć okrętów zidentyfikowano z dużą dozą prawdopodobieństwa, mogło to oznaczać tylko jedno — sojusz zabrał wszystkie zdolne do walki okręty liniowe z systemu Yeltsin, by jak najprędzej zneutralizować zagrożenie, jakim były dlań okręty Ludowej Marynarki przebywające w systemach Candor i Minette. Wyglądało na to, że zaczęli od układu Candor.