Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Szok i żal były dominującymi uczuciami na Graysonie jeszcze zanim rozpowszechniono wyniki analiz. Pomimo tradycyjnej autonomii każdej z domen ludzie odruchowo polegali na pomocy sąsiadów w naprawdę ciężkich sytuacjach. W tym jednakże wypadku możliwości domeny Mueller okazały się wystarczające, tym bardziej że dla ofiar prawie nic nie dało się zrobić. Brak aktywnego udziału zwiększył jedynie sympatię i rozpacz reszty mieszkańców Graysona, którzy dzięki połączeniu religii i warunków środowiskowych mieli prawie genetyczną potrzebę niesienia pomocy. Była to zresztą jedna z cech, które Benjamin najwyżej u swych rodaków cenił. Jednakże kiedy nie byli w stanie pomóc, czuli się tak, jakby w jakiś sposób zawiedli, a to w tym konkretnym przypadku nie było najkorzystniejsze — ludzie, którzy czują się winni, choćby zupełnie bezpodstawnie, mają skłonność do łatwiejszego wpadania w gniew, zwłaszcza wobec kogoś, kogo wina nie ulega wątpliwości.

A wyniki analiz i dochodzenia oraz komentarze dziennikarzy świadczyły o tym, że ktoś zawinił. Większość wsporników zawalonej kopuły została właściwie osadzona i zalana jak najlepszym cerambetem, ale nie wszystkie. Najgorsze zaś było to, że wszystko wskazywało, iż przyczyną katastrofy była niewystarczająca kontrola jakości na terenie budowy. Cerambet bowiem miał właściwy skład wymieszany w odpowiednich proporcjach, ale nie uzyskał swych normalnych właściwości, ponieważ nie został odpowiednio stopiony. Jak potwierdzili eksperci Protektora, był to głupi i prosty błąd, którego bez trudu można było uniknąć. Wynikał albo z winy niewłaściwie konserwowanego sprzętu, albo niewystarczającego przeszkolenia ludzi. Dziennikarze też do tego doszli, a wniosek był oczywisty: niezależnie od tego, czy uszkodzone były maszyny, czy używający ich ludzie nie wiedzieli, że źle postępują, wyłączną winę ponosił Grayson Sky Domes Ltd.

Chciwość — taki był potępiający i jednogłośny werdykt mediów. Sky Domes okazała się firmą bezwzględnie goniącą za jak największymi profitami. Nie zainwestowała w odpowiednie naprawy sprzętu lub też zbyt gwałtownie zwiększyła liczbę pracowników, by móc ich właściwie wyszkolić. A nie w pełni wyszkolony, nie wspominając już o niewyszkolonym robotniku, nie był w stanie właściwie obsługiwać nowoczesnych urządzeń budowlanych. Najgorsze zaś było to, że w żaden sposób nie dało się podważyć takiego werdyktu. Dowodem i to namacalnym był niewłaściwie obrobiony w ostatniej fazie cerambet. To odkrycie wywołało zresztą panikę — osiem z dwudziestu trzech budów kopuł zostało natychmiast wstrzymanych przez klientów, a piętnaście kontraktów anulowano od ręki. I nikt nawet słowem nie wspomniał, że to Sky Domes zaraz po katastrofie wstrzymało wszędzie prace, nie czekając na reakcje odbiorców. Benjamin wiedział, że polecenie to wydała osobiście Honor, nie chcąc ryzykować kolejnego wypadku, dopóki nie będzie wiadomo, co spowodowało pierwszy. Nikt też nawet się nie zająknął, że jeśli firma nie wywiąże się z terminów ukończenia budów, kary pochłoną całą fortunę lady Harrington i to nie tylko tę zainwestowaną na Graysonie, ale i pozostającą w Gwiezdnym Królestwie. Wydając to polecenie, ryzykowała całym swym stanem posiadania, a wszystko, co usłyszała opinia publiczna, to oskarżenie o chciwość, która doprowadziła do śmierci dzieci. I nie było sposobu, by to zmienić.

Była to katastrofa o znacznie większym zasięgu — wcześniejsze ataki na patronkę Harrington nagle nabrały zupełnie innej wymowy, a to, że była bohaterką, nie stanowiło usprawiedliwienia przy zarzucie o spowodowanie śmierci dzieci z tak przyziemnego i godnego potępienia powodu. Nawet część mieszkańców jej domeny wzdragała się przed dalszym popieraniem kogoś za to odpowiedzialnego, a jej wrogowie już otwarcie i entuzjastycznie dolewali oliwy do ognia.

Najwięcej szkód wywołała pierwsza konferencja prasowa patrona Muellera, która odbyła się, nim jeszcze ukończono akcję ratunkową. Inspektorzy budowlani nie obejrzeli jeszcze nawet miejsca wypadku, toteż wypowiadał się nader ostrożnie i uważał, by nikogo nie oskarżać. Zrobił to jednak w tak perfidny sposób, że nikt z widzów nie mógł mieć cienia wątpliwości, że za wszystko obwinia Honor Harrington. Ponieważ wyniki dochodzenia podano do publicznej wiadomości w czasie następnej konferencji, jego żal demonstracyjnie zmienił się we wściekłość i nie musiał już uważać, kogo i o co oskarża.