Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Honor ponownie przytaknęła, nie odzywając się słowem. Gerrick potarł skroń w geście ni to zmęczenia, ni tryumfu i podjął wątek.

— Oprócz tego zmienił też kształt dna każdego otworu, wiercąc go pod takim kątem, że o skałę opierała się jedynie krawędź wspornika, a nie cała jego powierzchnia. Gdyby zostały zalane dobrym cerambetem, najprawdopodobniej nic by się nie stało, gdyż dzięki powiększonemu otworowi dostałby się on i pod wspornik, i wokół niego. Przy złym cerambecie stanowiło to nader istotną różnicę.

— Nie sprawdzono zgodności otworów z planami?

— Tak i nie, milady. Plany zostały zaprogramowane w komputerach sterujących świdrami. Żeby je zmienić, operator musiał dokonać tego ręcznie. Ponieważ między zmianami zawsze przeprowadzamy autotesty i kontrole oprogramowania, by wykluczyć przypadkowe zmiany i rozsypanie się programu, musiał przed końcem każdej zmiany usunąć poprawki i przywrócić oryginalne parametry. W ten sposób nic nie zwróciło uwagi techników sprawdzających sprzęt, więc nie było powodu, by sprawdzać same otwory. A tak na marginesie, to właśnie stanowi najlepszy dowód, że katastrofa nie była dziełem przypadku! Natomiast przewidzieliśmy, że człowiek bywa omylny, i ekipy ustawiające wsporniki także dysponowały planami wbitymi w oprogramowanie dźwigów. Powinni zauważyć, że otwory są nie całkiem właściwie wywiercone, i odkryliby to, gdyby jedna lub dwie z nich nie współpracowały z operatorem świdra. Wreszcie na placu budowy znajdowali się także inspektorzy, ale oni sprawdzali wszystko, szukając przypadkowych błędów, a nie celowego sabotażu i ten, kto to wszystko zaplanował, wiedział o tym. Z tego, co zdołaliśmy dotąd odtworzyć, wynika że jedna lub dwie z ekip montujących wsporniki i zalewających je cerambetem wiedziała, które otwory mają zmieniony kształt, bo tylko je zalano złym cerambetem. To znaczy skład był dobry, ale stopili tylko ostatnie pół metra. Dwa złe otwory zostały zalane właściwie stopionym cerambetem: najprawdopodobniej w czasie ich zalewania kręcił się w pobliżu inspektor i woleli nie ryzykować. Rzecz była nie do wykrycia po fakcie, bo zarówno nasi inspektorzy, jak i inspektorzy budowlani odbiorcy sprawdzają jakość cerambetu, pobierając próbki z odwiertów nie głębszych niż dwadzieścia centymetrów z uwagi na twardość materiału. Biorąc pod uwagę to, co się stało, zaproponowałem Protektorowi, by na przyszłość zmienić to i pobierać próbki z całej długości otworu. Pół metra dobrego cerambetu nie wystarczyłoby nawet w przypadku właściwie wykonanego otworu, a okazało się, że nasz system kontroli jakości jest wadliwy, więc należało go zmienić. Ten, kto to wymyślił, wolał mieć pewność, więc połączył obie metody. W efekcie około czternastu procent głównych wsporników, na których spoczywały największe obciążenia kopuły, zostało tak umocowanych, że musiały się zawalić, a kąt, pod jakim zakończono każdy z otworów, został tak pomyślany, by skierować całą masę każdego z nich na pozostałe elementy prawidłowo zamontowane. Nie było żadnej możliwości, żeby ta kopuła się nie zawaliła. Zrobiono wszystko co tylko można, by do tego doprowadzić — poza założeniem ładunków wybuchowych. Ten, kto to wymyślił i opracował zmienione parametry, wiedział, co się stanie, i zrobił co trzeba, by ten cel osiągnąć.