Rozmowa w „Katedrze”

VI

W następnym tygodniu Ambrosio nie przyszedł do San Miguel, ale jeszcze w tydzień potem Amalia spotkała go kiedyś w chińskim sklepiku. Wymknąłem się tylko na chwilę, chciałem się z tobą zobaczyć, Amalio. Nie kłócili się, rozmawiali jak para przyjaciół. Stanęło na tym, że w niedzielę gdzieś się wybiorą. Jak ty się zmieniłaś, powiedział do niej przy pożegnaniu, jak ładnie wyglądasz.

Czy naprawdę wyładniała? Carlota mówiła masz wszystko, co się podoba mężczyznom, pani też wśród żartów powtarzała to samo, policjanci sprzed domu ciągle szczerzyli do niej zęby, kierowcy pana Cayo ciągle się gapili, nawet ogrodnik, nawet facet z winiarni i ten smarkacz gazeciarz, wszyscy ją zagadywali: więc może to była prawda. W domu podchodziła do luster w pokoju pani z zalotnym błyskiem w oczach: tak, to prawda. Zaokrągliła się, ubierała się lepiej, to dzięki pani, pani była taka dobra. Dawała jej wszystko, czego już nie nosiła, ale nie, żeby się pozbyć starych łachów, tylko ze szczerego serca. Ta suknia już na mnie za ciasna, przymierz, i pani podchodziła do niej, tu trzeba podnieść, tu przesunąć zaszewki, a z tymi frędzlami to ci nie do twarzy. Ciągle jej powtarzała czyść paznokcie, bądź zawsze uczesana i miej uprany fartuszek, jak kobieta o siebie nie dba, to przykro na nią patrzeć. Daje mi rady jak równej sobie, myślała Amalia, a nie jak służącej. Pani kazała jej ostrzyc włosy na taką króciutką chłopięcą czuprynkę, a jak Amalii kiedyś wyskoczyły krostki na twarzy, dała jej swój własny krem i na drugi dzień miała cerę jak złoto, a znów innym razem, kiedy Amalię rozbolały zęby, sama ją zaprowadziła do dentysty i nic za to nie potrąciła z pensji. Czy było do pomyślenia, żeby pani Zoila kiedykolwiek tak się zachowała, tak się o nią troszczyła? Nikt nie był taki dobry jak pani Hortensja. Byłaby najszczęśliwsza, gdyby wszystko wokół niej lśniło czystością, kobiety błyszczały urodą, a mężczyźni żeby byli fajnymi przystojnymi chłopcami, tylko to ją obchodziło. To przede wszystkim chciała o każdym wiedzieć: czy ta mała jest ładna? a on jaki, przystojny? Brzydoty nikomu nie wybaczała, co to, to nie. Jak się wyśmiewała z panienki Maclovii, że ma królicze ząbki, a z pana Gumucio, że ma brzuch, a z tej, co ją nazywali Paqueta, że ma wszystko sztuczne: rzęsy, paznokcie i piersi, no i z tej starej, z tej Ivonne. Jak sobie na niej używały z panienką Queta! Że od ciągłego farbowania włosów niedługo wyłysieje, że kiedyś przy obiedzie wypadła jej sztuczna szczęka, że bierze takie zastrzyki, ale one jej wcale nie odmładzają, tylko właśnie ma po nich jeszcze więcej zmarszczek. Tyle o niej opowiadały, że Amalia okropnie chciała ją zobaczyć, i któregoś dnia Carlota powiedziała patrz, to ona, przyszła razem z panienką Queta. Amalia wyszła, żeby ją obejrzeć. Panie siedziały w salonie, z kieliszkami w ręku. Pani Ivonne wcale nie była taka stara ani taka brzydka, co za niesprawiedliwość. I do tego elegancka, jakie piękne klejnoty, aż blask bił od niej. Kiedy już pojechała, pani weszła do kuchni: zapomnijcie, że ta stara tu była. Ze śmiechem pogroziła im palcem: bo jak się Cayo dowie, to was zabije, wszystkie trzy.

Już od progu zobaczył małą, skurczoną twarzyczkę doktora Arbeláeza, o kościstych, pokrytych rumieńcem policzkach, w okularach zsuniętych na czubek nosa.

– Przepraszam za spóźnienie, doktorze – ty biedaku, prawie cię nie widać za tym biurkiem. – Miałem służbowe spotkanie, proszę mi wybaczyć.

– Przyjechał pan w samą porę, don Cayo – doktor Arbeláez uśmiechnął się chłodno. – Niech pan siada.

– Wczoraj dostałem pańskie memorandum, ale nie mogłem przyjść wcześniej – przysunął krzesło, położył teczkę na kolanach. – Podróż prezydenta do Cajamarca zajmuje mi ostatnio mnóstwo czasu.

Oczy doktora Arbeláeza, krótkowzroczne i wrogie, przytaknęły za szkłami okularów.

– Chciałbym z panem pomówić o czymś innym, don Cayo – skrzywił się, nie ukrywał niechęci. – Przedwczoraj zażądałem od Lozano raportów z przygotowań, a on mi powiedział, że pan polecił nikomu ich nie dawać.

– Biedny Lozano – rzekł Bermúdez ze współczuciem. – Oczywiście wypalił mu pan kazanie.

– Nie, nic podobnego – powiedział doktor Arbeláez. – Byłem tak zaskoczony, że nawet mi to nie przyszło do głowy.

– Biedak Lozano, pożyteczny poczciwina, ale głupi – uśmiechnął się Bermúdez. – W tej chwili opracowujemy już te materiały, nie chcieliśmy panu zawracać głowy, szkoda na to pańskiego czasu. Jak tylko uzupełnimy pewne szczegóły, o wszystkim pana poinformuję.