Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

Mama nie mogłaby wyglądać na bardziej zaskoczoną, nawet gdybym ją uderzyła, i w czasie tych kilku krótkich sekund zrozumiałam, że rodzice na szczęście nie czytali ostatnich rewelacji w odcinkach autorstwa Abby.

– Ja… eee… nie wiedziałam, że masz chłopaka – wyjąkała, najprawdopodobniej czując się podwójnie zdradzona: córka najwyraźniej nie tylko nie przekazała jej kluczowych informacji, ale ta skaza w relacji matka-córka była teraz wyraźnie widoczna dla jej współpracownicy. Chciałam uściskać mamę i odciągnąć gdzieś na bok, żeby spróbować wszystko wyjaśnić, ale Eileen nadal bombardowała mnie pytaniami.

– Czy podał jakieś wyjaśnienie, czemu on i Gwynnie się rozstali? Zawsze się nad tym zastanawiałam. Och, i czy kiedykolwiek spotkał osobiście królową angielską? Domyślam się, że tak, przecież pochodzi ze szlachty, ale zastanawiam się, jakie to uczucie?

– Ze szlachty? – wyszeptała mama, przytrzymując się blatu dla zachowania równowagi. Wyglądała, jakby chciała mi zadać milion pytań, ale jedyne, na co się zdobyła, brzmiało: – A co z tym chłopcem z wczorajszego wieczoru?

– Był tutaj? – Eileen z miejsca zażądała odpowiedzi. – Philip Weston tu był? W Poughkeepsie? Wczoraj? Omójboże…

– Nie, Philipa Westona tu nie było. Podwiozłam przyjaciela, który wracał do domu i wstąpił poznać mamę i tatę. Nie umawiam się z Philipem. Po prostu parę razy byliśmy gdzieś razem. Jest zaprzyjaźniony ze wszystkimi ludźmi, z którymi pracuję.

– Oooooch – westchnęła Eileen. Najwyraźniej wystarczyło jej to wyjaśnienie. Mama nie wyglądała jednak na równie zadowoloną.

– Parę razy wychodziłaś, ale z kim? Z jakimś Westonem, tym czy innym? Chcesz powiedzieć, że z tych sławnych angielskich Westonów?

Czułam pewną dumę, że Philip jest tak szeroko znany – nawet mama o nim słyszała.

– Tym samym – stwierdziłam, zachwycona, że tak gładko wszystko się wyjaśniło.

– Bettino, czy masz świadomość, że Westonowie to zaprzysięgli antysemici? Pamiętasz tę sytuację z kontami ofiar Holokaustu w szwajcarskich bankach? I jakby tego było mało, są znani z wykorzystywania niewolniczej pracy w Ameryce Południowej w niektórych swoich przedsięwzięciach biznesowych. A ty się umawiasz z jednym z nich?

Eileen najwyraźniej zorientowała się, że rozmowa przybrała niepożądany obrót, i cicho się wymknęła.

– Nie umawiam się z nim – odparłam stanowczo, chociaż to zaprzeczenie zabrzmiało nieco śmiesznie w świetle mojego poprzedniego oświadczenia, że parą razy z nim wychodziłam.

Spojrzała na mnie badawczo, jakby widziała mnie po raz pierwszy od miesięcy, i powoli pokręciła głową.

– Nigdy bym się tego po tobie nie spodziewała, Bettino, naprawdę.

– Czego nie spodziewała?

– Nigdy nie sądziłam, że moja córka mogłaby przebywać w towarzystwie tego typu ludzi. Chcemy, żebyś była tym, kim jesteś, inteligentną, ambitną dziewczyną, która odnosi sukcesy, ale próbowaliśmy także wpoić ci pewną społeczną i obywatelską świadomość. Co się z tym stało, Bettino? Powiedz mi, co się z tym stało?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, jakiś mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziałam, wbiegł do kuchni oznajmić, że mama jest potrzebna na zewnątrz do zdjęcia dla miejscowej gazety. Od pięciu lat rodzice wykorzystywali doroczne przyjęcia, by zbierać fundusze na schroniska dla maltretowanych kobiet z okolicy, i rzecz nabrała w Poughkeepsie takiej rangi, że relacje zamieszczały obie gazety, wydawana przez college i lokalna. Przyglądałam się, jak fotograf ustawia rodziców najpierw w oranżerii, a potem przy ognisku, i resztę wieczoru spędziłam, poznając ogromne grono ich przyjaciół i współpracowników. Ani mama, ani ojciec nie wspomnieli więcej o mojej pracy czy Philipie Westonie, ale obie te sprawy wisiały w powietrzu, pozostawiając niemiły posmak. Nagle nie mogłam się doczekać, żeby znów znaleźć się w mieście.