De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
‘Ik wil wedden,’ zei hij, ‘twee zilvermarken van mij tegen twee van ieder van jullie, dat ik jullie tegelijk kan verslaan, net zoals ik daarnet zei. Een betere weddenschap kun je niet krijgen. Jullie zijn met z’n tweeën en ik ben alleen, dus is twee tegen een een eerlijke weddenschap.’ Hij moest haast lachen om de schrik op hun gezichten. ‘Mart,’ zei Gawein, ‘het is niet nodig iets in te zetten. Je bent ziek geweest. Misschien moeten we dit een andere keer proberen. Als je weer sterker bent.’
‘Het zou absoluut geen eerlijke weddenschap zijn,’ merkte Galad op. ‘Ik neem die weddenschap niet aan, nu niet en later niet. Jij komt toch uit hetzelfde dorp als Egwene? Ik zou het... niet leuk vinden als ze boos op me werd.’
‘Wat heeft dat nou met haar te maken? Tref me eenmaal met je zwaard en ik geef ieder van jullie een zilvermark. Als ik jullie zo raak dat je stopt, krijg ik er twee van ieder van jullie. Denk je dat je dat niet kunt?’
‘Dit is belachelijk,’ zei Galad. ‘Je maakt geen enkele kans tegen één geoefende zwaardvechter, laat staan tegen twee. Zo oneerlijk ben ik niet.’
‘Denk je dat?’ vroeg een grove stem. De gedrongen zwaardhand kwam erbij. De dikke, zwarte wenkbrauwen knepen zich samen tot een honende frons. ‘Jullie beiden vinden je met het zwaard zó goed dat je een jongen met een stok aankunt?’
‘Het zou niet eerlijk zijn, Hammar Gaidin,’ zei Galad. ‘Hij is ziek geweest,’ voegde Gawein eraan toe. ‘Het is niet nodig.’
‘Naar het veld,’ zei Hammar schor, naar de open plek achter zich knikkend. Galad en Gawein wierpen Mart een spijtige blik toe en gehoorzaamden toen. De zwaardhand nam Mart vol twijfel van top tot teen op. ‘Weet je zeker dat je dit aankunt, kerel? Nu ik je goed bekijk, hoor je in een ziekbed thuis.’
‘Ik ben er net uitgekomen,’ zei Mart, ‘en ik ben er klaar voor. Ik moet wel. Ik wil mijn twee mark niet verliezen.’
Hammars zware wenkbrauwen rezen verbaasd omhoog. ‘Je bedoelt dat je bij die weddenschap blijft, kerel?’ ik heb het geld nodig,’ lachte Mart.
Zijn lach brak abrupt af toen hij zich naar een nabije standaard met vechtstokken wendde en bijna door zijn knieën zakte. Hij richtte zich zo snel mogelijk op, zodat een mogelijke toeschouwer zou denken dat hij slechts was gestruikeld. Bij de standaard nam hij alle tijd om een stok uit te kiezen van bijna een duim dik en zeker een voet langer dan hijzelf was. Ik moet dit winnen. Ik ben zo stom geweest m’n mond open te doen en nu moet ik winnen. Ik kan het me niet veroorloven die twee mark te verliezen. Die heb ik nodig, als begin, en als ik ze kwijtraak, duurt het een eeuwigheid voor ik het benodigde geld heb gewonnen.
Toen hij zich omdraaide, de vechtstok in beide handen voor zich, stonden Gawein en Galad al te wachten op hun oefenplek. Ik moet winnen. ‘Geluk,’ mompelde hij. ‘Tijd om de dobbelstenen te werpen.’ Hammar keek hem bevreemd aan. ‘Ken je de Oude Spraak, kerel?’ Mart staarde hem even sprakeloos aan. Hij voelde zich tot op het bot verkillen. Moeizaam zette hij zijn voeten in beweging op weg naar het oefenveld. ‘Denk aan de weddenschap,’ zei hij luid. ‘Twee zilvermarken van ieder van jullie tegen twee van mij.’
Een gemompel steeg op van de Aanvaarden toen die beseften wat er ging gebeuren. De Aes Sedai keken zwijgend toe. Een afkeurend zwijgen.
Gawein en Galad weken uit naar links en rechts. Ze bleven op enige afstand van Mart en geen van beiden hield het oefenzwaard echt omhoog.
‘Geen inzet,’ zei Gawein. ‘Er is geen weddenschap.’ Tegelijk liet Galad weten: ‘Op zo’n manier wil ik geen geld verdienen.’ ik ben van plan jullie geld te winnen,’ zei Mart. ‘Afgesproken!’ bulderde Hammar. ‘Als zij te zenuwachtig zijn voor een weddenschap, betaal ik persoonlijk de inzet.’
‘Goed dan,’ zei Gawein. ‘Als je erop staat... afgesproken.’ Galad aarzelde even voor hij mopperend instemde. ‘Goed, afgesproken dan. Laten we een eind maken aan deze klucht.’ Die korte waarschuwing was alles wat Mart nodig had. Toen Galad op hem afstoof, liet hij zijn handen langs de vechtstok glijden en wervelde rond. De punt van de stok trof de ribben van de man en liet hem grommend struikelen. Mart liet zijn stok van Galad wegspringen, keerde zich om en zwaaide rond, net op het moment dat Gawein binnen bereik kwam. De vechtstok schoot omlaag, dook onder het oefenzwaard van Gawein door en veegde zijn enkel opzij. Toen Gawein viel, maakte Mart de draai net op tijd af om Galad tegen zijn geheven pols te slaan, waardoor het oefenzwaard wegtolde. Alsof zijn pols absoluut geen pijn deed, rolde Galad soepel wegduikend opzij en stond weer op met het zwaard in beide handen.
Mart negeerde hem een ogenblik, draaide zich half om en boog zijn polsen voor een uithaal met de volle lengte van de vechtstok. Gawein wilde net opstaan en de stok raakte de zijkant van zijn hoofd met een doffe bons die slechts werd verzacht door zijn dikke haardos. Hij viel neer als een zak.
Mart was er zich maar vaag van bewust dat een Aes Sedai aan kwam snellen om Elaynes gevallen broer te verzorgen. Ik hoop dat hij in orde is. Dat moet wel. Ik heb me wel eens erger bezeerd door van een schutting te vallen. Hij moest nog steeds met Galad afrekenen en gezien Galads houding en de manier waarop hij bewoog en zijn oefenzwaard hield, nam de man hem nu eindelijk serieus. Op dat ogenblik begonnen Marts knieën te beven. Licht, ik mag nu niet zwakker worden. Maar hij voelde hoe het omhoog kroop, het wiebelige gevoel, de honger, alsof hij wekenlang niet had gegeten. Als ik wacht tot hij me aanvalt, val ik plat op mijn bek. Het was moeilijk niet door zijn knieën te zakken toen hij naar voren stapte. Geluk, laat me niet in de steek.
Vanaf de eerste klap wist hij dat zijn geluk, kunde of wat hem ook zover had gebracht er nog steeds was. Galad slaagde erin die eerste klap met zijn oefenzwaard af te weren, en de volgende, en volgende, en volgende, en volgende, maar zijn gezicht was strak van de inspanning. De lenige zwaardvechter, bijna zo goed als een zwaardhand, moest al zijn kunde gebruiken om Marts vechtstok af te weren, Hij viel niet aan, hij kon zich alleen maar verdedigen. Hij bewoog voortdurend opzij om te voorkomen dat hij achteruit werd gedwongen. Maar Mart bleef opdringen, zijn stok een waas van beweging. En Galad stapte achteruit, en opnieuw achteruit, zijn houten blad een dun schild tegen de vechtstok. De honger knaagde aan Mart alsof hij een stel wezels had opgeslokt. Het zweet rolde in zijn ogen en zijn kracht verdween alsof die met zijn zweet wegdruppelde. Nog niet. Ik kan nog niet neervallen. Ik moet winnen. Nu. Schreeuwend zette hij zijn laatste kracht in voor het slot. De vechtstok flitste langs Galads zwaard, trof in snelle opeenvolging knie, pols en ribben en schoot ten slotte als een speer naar Galads maag. Kreunend boog Galad voorover, terwijl hij vocht tegen zijn val. De stok beefde in Marts handen, op het randje van een laatste verbrijzelende slag in de nek, maar toen zakte Galad door zijn knieën en viel op het zand.
Mart liet haast de vechtstok vallen toen hij besefte wat hij bijna had gedaan. Winnen, niet doden. Licht, wat haal ik me in het hoofd? In een reflex zette hij de punt van zijn vechtstok op de grond en hij moest er zich toen meteen aan vastklampen om zich overeind te houden. Honger knaagde een enorme holte in hem als een mes dat het merg uit een bot schraapt. Opeens besefte hij dat niet alleen de Aes Sedai en de Aanvaarden toekeken. Overal waren de oefeningen en lessen gestopt. Alle zwaardhanden en leerlingen keken toe.
Hammar ging naast Galad staan, die nog steeds kreunend op de grond knielde en overeind trachtte te komen. De zwaardhand verhief zijn stem en riep: ‘Wie was de grootste zwaardmeester aller tijden?’ Uit de keel van tientallen leerlingen klonk een massaal gebruclass="underline" ‘Jearom, gaidin!’
‘Ja!’ riep Hammar, langzaam ronddraaiend om ervoor te zorgen dat ieder hem hoorde. ‘Tijdens zijn leven heeft Jearom meer dan tienduizend keer gestreden, in veldslagen en tweegevechten. Hij werd eenmaal verslagen. Door een boer met een vechtstok! Denk daaraan. Denk aan wat je net hebt gezien.’ Hij richtte zijn ogen op Galad en ging zachter praten. ‘Als je nu niet opstaat, kerel, is het afgelopen.’ Hij hief een hand en de Aes Sedai en Aanvaarden holden naderbij en omringden Galad.