De Herrezen Draak

De grote man ging bijna even behendig met zijn oefenzwaard om als de zwaardhanden. Het leverde hem regelmatig een schorre bijval van zijn leraar op. Zijn tegenstander, een jongeman die meer van Marts leeftijd was en roodgoud haar bezat, was niet slecht, verre van dat, voor zover Mart kon beoordelen, hoewel hij nooit had beweerd veel van zwaardvechten af te weten. De goudblonde man ving iedere flitsende aanval op, sloeg die af voor de samengebonden latjes hem konden treffen en waagde zelfs nu en dan een uitval. Maar de knappe kerel ving elke aanval op en viel vervolgens soepel zelf aan, in minder dan een hartenklop.

Mart legde de steentjes in één hand, maar bleef ze in de lucht gooien. Hij dacht niet dat hij een van beiden eigenlijk wilde bevechten. Zeker niet met een zwaard.

‘Breek!’ De stem van de zwaardhand klonk als stenen die uit een emmer rolden. Met zwoegende adem lieten de twee mannen hun oefenzwaard zakken. Zweet plakte hun haren tegen het hoofd. ‘Jullie kunnen even rust nemen terwijl ik mijn pijp rook. Maar veel tijd heb je niet, want ik heb hem bijna op.’

Nu ze met hun rondedans waren gestopt, kon Mart de jongeman met het goudblonde haar goed bekijken. Hij liet zijn stenen vallen. Bloed en as, ik verwed er mijn hele beurs om dat dat Elaynes broer is. Dan is die ander Galad, of ik eet mijn laarzen op. Op hun terugreis van de Kop van Toman had het net geleken of de helft van Elaynes gesprekken over Gaweins deugden en Galads ondeugden ging. Volgens Elayne had Gawein best enkele ondeugden, maar die waren klein. Wat Mart betrof, waren dat dingen die alleen door je eigen zus ondeugden werden genoemd. Wat Galad betrof, toen Elayne hierover in het nauw werd gedreven, klonk het als de grootste hartenwens van een moeder. Mart dacht niet dat hij veel tijd in Galads aanwezigheid zou willen doorbrengen. Egwene had iedere keer gebloosd als Galad werd genoemd, ofschoon ze leek te denken dat het niemand opviel. Opwinding leek door de toeschouwers te rimpelen toen Gawein en Galad ermee ophielden en ze leken bijna allemaal tegelijk op hen af te willen stappen. Maar Gawein zag opeens Mart en zei zachtjes iets tegen Galad, waarna het tweetal langs de vrouwen liep. De Aes Sedai en Aanvaarden draaiden zich om en bleven hen met hun ogen volgen. Mart krabbelde overeind toen het stel naderde. ‘Jij bent toch Mart Cauton?’ vroeg Gawein met een grijns, ik ben er bijna zeker van na Egwenes beschrijving. En die van Elayne. Ik heb begrepen dat je ziek was. Ben je weer beter?’

‘Met mij is het prima,’ zei Mart. Hij vroeg zich af of van hem werd verwacht Gawein ‘mijn heer’ of iets dergelijks te noemen. Hij had geweigerd Elayne met ‘mijn vrouwe’ aan te spreken – niet dat zij dat feitelijk van hem had geëist – en hij besloot dat hij haar broer niet anders zou behandelen.

‘Ben je naar het oefenveld gekomen om het zwaard te leren gebruiken?’ vroeg Galad.

Mart schudde het hoofd, ik was wat aan het wandelen. Ik weet niet zoveel van zwaarden. Ik denk dat ik meer op een goede boog vertrouw, of op een stevige vechtstok. Die kan ik tenminste gebruiken.’

‘Als je vaak in Nynaeves buurt bent.’ bedacht Gawein, ‘zul je een boog, een vechtstok én een zwaard nodig hebben om je te beschermen. En ik weet niet eens of dat volstaat.’

Gawein keek hem verbaasd aan. ‘Galad, je maakte net bijna een grapje.’

‘Ik heb best gevoel voor humor, Gawein,’ zei Galad fronsend. ‘Jij dénkt alleen maar dat ik dat niet heb, omdat ik niet graag de spot drijf met anderen.’

Hoofdschuddend wendde Gawein zich weer tot Mart. ‘Je zou iets van zwaardvechten moeten leren. Dat kan iedereen tegenwoordig van pas komen. Jouw vriend, Rhand Altor, droeg een heel ongewoon zwaard. Weet je hoe het met hem is?’

‘Ik heb Rhand al een hele tijd niet meer gezien,’ zei Mart snel. Heel even, toen hij het over Rhand had, had Gawein hem zeer strak aangekeken. Licht, weet hij iets van Rhand? Dat kan niet. Want dan zou hij me een Duistervriend noemen, enkel op grond van mijn vriendschap met Rhand. Maar hij weet wel iets. ‘Zwaarden zijn ook niet alles, weet je. Ik zou me met mijn vechtstok redelijk staande kunnen houden, denk ik, tegen een van jullie met een zwaard.’ Gaweins gekuch was duidelijk bedoeld om een lach te verbergen. Hij zei overdreven beleefd: ‘Je moet wel heel goed zijn.’ Galads gezicht stond openlijk ongelovig.

Misschien kwam het door hun ongeloof of doordat ze beiden dachten dat hij grof aan het opscheppen was. Misschien kwam het doordat hij de brugwachter verkeerd had aangepakt. Misschien kwam het doordat Else, die altijd een oogje op jongens had, niets met hem te maken wilde hebben of doordat al die vrouwen naar Galad stonden te staren als een poes naar een schoteltje room. Het waren en bleven tenslotte vrouwen, Aes Sedai, Aanvaarden en anderen. Alle verklaringen schoten door Mart heen en hij verwierp ze allemaal boos, zeker de laatste. Hij zou het doen omdat het leuk was. Hij kon er misschien enkele munten uitslaan. Hij zou hier op dit veld zijn geluk niet eens nodig hebben.