De Herrezen Draak

‘Hoe staat het dan in het westen?’

‘Hetzelfde.’ De wachter sloeg zijn ogen op en keek Man aan. ‘Maar jij steekt nergens over, knaap, niet naar het oosten en niet naar het westen. Als jouw naam geen Martrim Cauton is, mag het Fortuin me verlaten. Gisteravond kwam een zuster in hoogsteigen persoon naar de brug waar ik wacht liep. Ze bleef maar doorgaan over je uiterlijk tot ieder van ons jou foutloos kon beschrijven. Een gast, zei ze nadrukkelijk, hem mag niets overkomen. Maar die gast mocht ook de stad niet uit; hij moest worden tegengehouden, desnoods geboeid aan handen en voeten.’ Hij kneep beide ogen half dicht. ‘Heb je misschien iets gestolen?’ vroeg hij achterdochtig. ‘Je lijkt nier echt iemand die de zusters onderdak bieden.’

‘Ik heb niks gestolen!’ zei Mart verontwaardigd. Ik mag branden, ik kreeg niet eens de kans me er zachtjes aan doorheen te smoezen. Ze moeten me allemaal kennen, ik ben geen dief!’

‘Nee, dat is waar, als ik je zo aankijk. Geen dieverij, maar je lijkt op die kerel die me drie dagen geleden de Hoorn van Valere probeerde aan te smeren. Dat beweerde hij namelijk, dat de Hoorn van hem was, vol deuken en krassen. Heb jij ook een Hoorn van Valere in de aanbieding? Of misschien het zwaard van de Draak?’ Mart schrok op toen de man de Hoorn noemde, maar hij slaagde erin onaangedaan te klinken, ik ben ziek geweest.’ Andere wachters keken nu ook naar hem. Licht, die weten straks allemaal dat ik van de Aes Sedai niet mag vertrekken. Hij lachte gemaakt. ‘De zusters hebben me geheeld.’ Enkele wachters keken hem boos aan. Misschien vonden ze hem niet eerbiedig genoeg, doordat hij een Aes Sedai zomaar zuster noemde, ik neem aan dat de Aes Sedai niet willen dat ik wegga voor ik weer op krachten ben gekomen.’ Hij probeerde de mannen die hem nu allemaal aan zaten te kijken, te overtuigen. Alleen maar een man die geheeld is. Niks anders. Niet iemand voor wie je bijzondere moeite hoeft te doen.

De Illianer knikte. ‘Als ik naar je gezicht kijk, zie ik dat je ziek bent geweest. Misschien is dat de reden. Maar ik heb nog nooit eerder gehoord dat ze zoveel moeite deden om een zieke binnen de muren te houden.’

‘Dat is de reden,’ zei Mart ferm. Ze keken hem nog steeds met z’n allen aan. ‘Nou, ik moet er weer eens vandoor. Ze zeiden dat ik veel moest wandelen. Heel veel en heel lang. Om weer op krachten te komen, zie je.’

Hij voelde hun ogen in zijn rug branden toen hij stuurs kijkend wegliep. Hij had gewoon willen uitzoeken in hoeverre zijn uiterlijk was doorgegeven. Als alleen de officieren van de brugwacht ervan hadden geweten, had hij er mogelijk doorheen kunnen glippen. Daar was hij altijd goed in geweest: ergens ongezien heensluipen. En weer naar buiten. Natuurlijk ontwikkelde je die aanleg als je moeder altijd dacht dat je kattenkwaad van zins was en je vier zusjes als klikspanen had. En nu heb ik ervoor gezorgd dat een halve barak vol wachters mij kent. Bloed en bloed en as.

Een groot deel van het gebied rond de Toren bestond uit parken vol lederblad, papierbast en iep, en weldra bevond hij zich op een breed, kronkelend grindpad. Het had ergens op het platteland kunnen zijn, als de torens niet boven de boomtoppen hadden uitgestoken. En als het witte gevaarte van de Toren niet op hem neerdrukte alsof hij het ding op z’n schouders torste. Als de Toren onbewaakte uitgangen bezat, dan leek dit er een goede plek voor. Als ze er waren. Een meisje in Novicewit verscheen voor hem op het pad en kwam vastberaden zijn kant op. Ze leek in haar eigen gedachten op te gaan en merkte hem aanvankelijk niet op. Toen ze zo dichtbij was dat hij haar grote, donkere ogen en haar kapsel kon zien, grijnsde hij opeens breed. Hij kende dit meisje – de herinnering dreef op uit nevelige diepten – hoewel hij haar nooit op deze plek had verwacht. Hij had nooit kunnen dromen haar terug te zien. Hij grinnikte verholen. Geluk, om de pech in evenwicht te brengen. Hij meende zich te herinneren dat ze altijd al een oogje op jongens had.

‘Else,’ riep hij haar toe. ‘Else Grinwel. Ken je me nog? Mart Cauton. Ik ben toen met een vriend op je vaders boerderij geweest. Weet je nog? Dus je hebt besloten Aes Sedai te worden, hè?’

Ze bleef verbluft staan en staarde hem aan. ‘Wat doe jij hier, uit je bed, buiten?’ vroeg ze kil.

‘Dus je hebt ervan gehoord, hè?’ Hij wilde naar haar toelopen, maar ze stapte achteruit en hield hem op afstand. Hij bleef staan. ‘Het is niet besmettelijk. Ik ben geheeld, Else.’ Die grote donkere ogen leken meer te weten dan hij zich herinnerde en ze stonden lang zo warm niet als toen, maar hij nam aan dat dat kwam door haar lessen om Aes Sedai te worden. ‘Wat is er aan de hand, Else? Je kijkt of je me niet kent.’ ik ken je,’ zei ze. Ze gedroeg zich ook anders dan toen; hij vond dat ze Elayne nu wat kon leren, ik heb werk te doen. Laat me erlangs.’ Hij grijnsde. Het pad was zo breed dat er wel zes mensen naast elkaar konden lopen zonder elkaar te verdringen, ik zei toch dat het niet besmettelijk was.’