De Herrezen Draak

Egwene deed haar mond open om alles toe te geven en de ring af te geven – ik wil dat bloedding eigenlijk niet – maar Alanna was haar voor.

‘En dat andere, Moeder?’

‘Doe niet zo belachelijk, dochter.’ De Amyrlin was kwaad en werd zo te horen bij ieder woord bozer. ‘Binnen een dag zou je door iedereen worden uitgelachen, behalve door hen die besluiten dat je gek bent geworden. En denk maar niet dat zoiets vergeten wordt. Dat soort verhalen reist verre wegen. Je zou van Tyr tot Maradon verhalen opvangen over de Aes Sedai-keukenmeid. En dat zou z’n weerslag hebben op elke zuster. Nee. Als je een schuldgevoel wilt kwijtraken en dat niet als een volwassen vrouw kunt afhandelen, goed dan. Ik heb je al gezegd dat je Sheriam mag bezoeken. Als je hier weggaat, kun je haar vergezellen. Daarna heb je de rest van de nacht om te besluiten of dat heeft geholpen. En morgen begin je een onderzoek naar wat er vanavond is misgegaan!’

‘Ja, Moeder.’ Alanna’s stem klonk volmaakt effen. Egwenes verlangen alles te bekennen was verdwenen. Er was een korte trek van teleurstelling over Alanna’s gezicht gegleden toen ze besefte dat de Amyrlin haar niet zou toestaan zich bij Egwene in de keuken te voegen. Ze wil net zo min straf krijgen als ieder ander. Ze zocht echt een voorwendsel om in mijn huurt te blijven. Licht, ze kon toch niet opzettelijk hebben geprobeerd de ter’angreaal te verstoren, want ik heb dat veroorzaakt. Kan ze van de Zwarte Ajah zijn? In gedachten verdiept hoorde Egwene hoe iemand de keel schraapte, toen nog eens, harder. Ze keek op. De Amyrlin staarde haar strak aan en toen ze sprak, beet ze elk woord af.

‘Ik heb de indruk, kind, dat je letterlijk staat te slapen, dus stel ik voor dat je naar bed gaat.’ Heel even flitsten haar ogen naar de papieren in Egwenes handen. ‘Morgen heb je veel te doen, en nog vele dagen daarna.’ Haar ogen hielden die van Egwene nog even vast, waarna ze snel wegschreed voor iemand de kans kreeg een kniebuiging te maken. Sheriam trok tegen Alanna van leer zodra de Amyrlin buiten gehoorsafstand was. De Groene zuster keek boos en hoorde het zwijgend aan. ‘Je bént gek, Alanna! Een dwaas, en een nog grotere dwaas als je denkt dat ik het jou gemakkelijk zal maken omdat we toevallig samen Novices waren. Ben je van de Draak gebeten dat je...’ Opeens besefte Sheriam dat Egwene erbij stond en richtte ze haar woede op haar. ‘Heb ik net niet gehoord dat de Amyrlin Zetel je heeft opgedragen naar bed te gaan, Aanvaarde? Als je hier één woord van verspreidt, zul je wensen op een akker te worden begraven, als mest voor de grond. Ik zie jou morgenochtend in mijn kamer bij gloorgong en geen zuchtje later. Vooruit, ga.’

Egwene ging weg met tollend hoofd. Kan ik niemand vertrouwen? De Amyrlin? Ze beveelt ons op dertien Zwarte Ajah te jagen en vergeet te vertellen dat er precies dertien nodig zijn om een geleidster tegen haar wil tot de Schaduw te keren. Wie kan ik vertrouwen? Ze wilde niet alleen zijn, kon de gedachte niet eens verdragen, en haastte zich dus naar het Aanvaardenkwartier, spelend met de gedachte dat zij daar morgen in zou trekken. Ze klopte aan en duwde meteen Nynaeves deur open. Haar kon ze alles toevertrouwen. Haar en Elayne. Maar Nynaeve zat op een van de twee stoelen met Elaynes hoofd op haar schoot. Elaynes schouders schokten van het gesnik, het zachtere gehuil dat volgt als alle krachten na hartverscheurend snikken zijn weggevloeid, maar het nog steeds pijn doet. Ook Nynaeves wangen waren vochtig. De glimmende Grote Serpent-ring aan de hand die over Elaynes haar bewoog, was het evenbeeld van de ring aan Elaynes hand, die zich aan Nynaeves rok vastklampte.