De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
Elaida’s gezicht was even kil als haar stem. ‘Ik wilde niet dat je vanavond werd aanvaard. Niet uit vrees voor wat er is gebeurd, want dat kon niemand voorzien, Maar omdat je bent wat je bent. Een wilder.’ Egwene wilde protesteren, maar Elaida ging door, even onverzettelijk als een gletsjer. ‘O, ik weet best dat je door een Aes Sedai is geleerd hoe je moet geleiden, maar je bent nog steeds een wilder. Een wilder naar de geest en een wilder in je doen en laten. Je hebt enorme mogelijkheden, anders zou je het daarbinnen niet hebben overleefd, maar dat verandert niets aan de zaak. Ik geloof niet dat je ooit bij de Witte Toren zult horen, niet zoals de rest van ons, ongeacht aan welke vinger je die ring zult dragen. Het zou voor jou beter zijn geweest als je tevreden was geweest met genoeg kennis om in leven te blijven en weer naar je slaperige dorpje terug te keren. Veel beter.’ Ze draaide zich op haar hakken om en beende weg, het vertrek uit. Als zij niet van de Zwarte Ajah is, dacht Egwene zuur, komt ze dicht in de buurt. Ze wendde zich tot Sheriam en mompelde: ‘U had iets kunnen zeggen. U had me kunnen helpen.’
‘Een Novice had ik geholpen, kind,’ antwoordde Sheriam kalm en Egwene kromp door dat ‘kind’ in elkaar, ik probeer Novices te beschermen als ze dat nodig hebben, aangezien die zichzelf niet kunnen beschermen. Je bent nu een Aanvaarde. Het wordt tijd dat je jezelf leert beschermen.’
Egwene keek Sheriam diep in de ogen en vroeg zich af of de nadruk in Sheriams laatste woorden verbeelding was geweest. Sheriam had net zoals Elaida de kans gehad de namenlijst te lezen en te zien dat Egwene bij de Zwarte Ajah was betrokken. Licht, ik word nu bij iedereen achterdochtig. Maar dat is beter dan de dood of gevangenschap bij dertien... Haastig brak ze die gedachtestroom af, want daar wilde ze liever niet aan denken. ‘Sheriam, wat is er vanavond gebeurd?’ vroeg ze. ‘En stuur me niet met een kluitje in het riet.’ Sheriams wenkbrauwen leken bijna tot haar haarwortels te rijzen en ze voegde er snel aan toe: ik bedoel, Sheriam Sedai. Neem me niet kwalijk, Sheriam Sedai.’
‘Denk eraan dat je nog geen Aes Sedai bent, kind.’ Ondanks het staal in haar stem lag er iets van een glimlach om Sheriams lippen, die verdween toen ze verder sprak, ik weet niet wat er gebeurd is. Maar ik ben bang dat je leven groot gevaar heeft gelopen.’
‘Wie weet wat er gebeurt met hen die niet terugkomen?’ zei Alanna, die zich bij hen voegde. Deze Groene zuster stond bekend om haar drift en gevoel voor humor en sommigen zeiden dat ze in een oogwenk van het een in het ander kon vervallen, maar ze keek Egwene bijna schuw aan. ‘Kind, ik had dit moeten afbreken toen ik de gelegenheid had, toen ik merkte... voor het eerst... die weerkaatsing. Het herhaalde zich. Dat gebeurde er. Het gebeurde opnieuw, duizendmaal sterker. Tienduizend keer sterker. De ter’angreaal leek de stroom saidar haast af te weren – of door de vloer te smelten. Ik wil me bij je verontschuldigen, hoewel woorden niet volstaan. Niet volstaan voor wat jou bijna overkwam. Ik zweer bij de Eerste Eed dat het me diep spijt en dat ik daarom aan de Moeder zal vragen of ik enige tijd in de keuken van je mag overnemen. En ja, ook je bezoek aan Sheriam. Als ik had gedaan wat ik had moeten doen, zou je leven geen gevaar hebben gelopen en daarvoor zal ik boeten.’
Sheriams lach klonk geschokt. ‘Dat zal ze nooit goedvinden, Alanna. Een zuster in de keuken aan het werk, laat staan... Dat is ongehoord, het is onmogelijk! Jij deed iets waarvan je aannam dat het goed was. Er rust geen blaam op jou.’
‘Het was uw schuld niet, Alanna Sedai,’ zei Egwene. Waarom doet Alanna dit? Misschien om mij ervan te overtuigen dat ze écht niets te maken had met wat er fout ging. Of misschien om mij voortdurend in het oog te kunnen houden. Dar beeld in haar hoofd van een trotse Aes Sedai die tot haar ellebogen in de smerige pannen dook, drie keer per dag, enkel om iemand in de gaten te houden, overtuigde haar ervan dat haar verbeelding met haar op de loop ging. Maar het was ook ondenkbaar dat Alanna ging doen wat ze beloofde te doen. In ieder geval had de Groene zuster zeker geen kans gehad om de lijst met namen te bekijken terwijl ze zich met de ter’angreaal bezighield. Maar als Nynaeve gelijk heeft en ze is echt van de Zwarte Ajah, dan hoeft ze die namen niet te zien om mij te willen vermoorden. Hou óp! ‘Echt niet.’
‘Als ik had gedaan wat nodig was,’ hield Alanna vol, ‘dan zou het nooit gebeurd zijn. De enige keer dat ik zoiets ooit heb meegemaakt, was jaren geleden, toen we probeerden een ter’angreaal in hetzelfde vertrek te gebruiken als een andere die er wellicht op de een of andere manier verwant aan was. Het komt uiterst zelden voor dat je er twee van dat soort vindt. Ze smolten en iedere zuster binnen honderd pas had een week lang zo’n hoofdpijn dat ze nog geen vonkje kon geleiden. Wat is er aan de hand, kind?’
Egwenes hand klemde zich om haar beurs tot de gedraaide ring zich door de dikke stof in haar handpalm perste. Was hij warm? Licht, ik heb dit zelf veroorzaakt. ‘Niets, Alanna Sedai. Aes Sedai, u hebt niets misdaan. Er is geen reden om mijn straf te delen. Helemaal geen. Geen enkele!’
‘Wat vurig gesteld,’ merkte Sheriam op, ‘maar waar.’ Alanna schudde enkel haar hoofd.
‘Aes Sedai,’ zei Egwene langzaam. ‘Wat betekent het om Groene Ajah te zijn?’ Sheriams ogen sperden zich vermaakt open en Alanna grijnsde openlijk.
‘Amper de ring aan je vinger en al bezig met de keus van je Ajah?’ zei de Groene zuster. ‘Allereerst moet je mannen mogen. Ik zeg niet, dat je van ze moet houden, maar je moet ze mogen. Niet zoals een Blauwe, die enkel om mannen geeft zolang die voor hetzelfde willen vechten en zolang die niet in de weg lopen. En zeker niet als een Rode, die hen veracht alsof ieder van hen verantwoordelijk is voor het Breken van de Wereld.’ Alviarin, de Witte zuster die met de Amyrlin was meegekomen, keek hen koeltjes aan en liep verder. ‘En niet als een Witte,’ zei Alanna met een lach, ‘die in haar leven geen ruimte geeft aan gevoelens, welke dan ook.’
‘Dat bedoelde ik niet, Alanna Sedai. Ik wilde weten wat het betekent om van de Groene Ajah te zijn.’ Ze betwijfelde of Alanna dat zou begrijpen, omdat ze niet zeker wist of ze zelf begreep wat ze wilde weten, maar Alanna knikte langzaam alsof ze dat wel deed. ‘Bruin zoekt kennis, Blauw bemoeit zich overal mee en Wit zoekt onverzettelijk de waarheid. Wij doen allen natuurlijk iets van dat alles. Maar als je een Groene bent, ben je gereed.’ In haar woorden klonk trots door. ‘Tijdens de Trollok-oorlogen werden wij vaak de Strijdende Ajah genoemd. Alle Aes Sedai hielpen uiteraard waar en wanneer ze konden, maar alleen de Groene Ajah bevond zich altijd bij de troepen en was in iedere veldslag. Wij waren de tegenhangers van de Gruwheren. De Strijdende Ajah. Nu houden we ons gereed voor als de Trolloks weer naar het zuiden optrekken, voor Tarmon Gai’don, de Laatste Slag. Wij zullen erbij zijn. Dat alles betekent het om een Groene Ajah te zijn.’
‘Dank u, Aes Sedai,’ zei Egwene. Dus dat was ik? Of wat ik zal worden? Licht, wat zou ik graag willen weten of het echt is, of het iets te maken heeft met het hier en nu.
De Amyrlin voegde zich bij hen en de drie vrouwen maakten een diepe kniebuiging. ‘Ben je in orde, dochter?’ vroeg ze aan Egwene. Haar ogen schoten naar de papieren onder de Novicekledij in Egwenes armen en richtten zich meteen weer op Egwenes gezicht, ik zal laten uitzoeken waarom dit alles vanavond is gebeurd, eerder ben ik niet tevreden.’
Egwenes wangen werden rood. ‘Ik ben in orde, Moeder.’ Alanna verraste haar door aan de Amyrlin te vragen wat ze had beloofd.
‘Zoiets heb ik nog nooit gehoord,’ blafte de Amyrlin. ‘Een schipper hangt niet bij de scheepsjongens rond, zelfs niet als hij de boot op een zandbank heeft laten lopen.’ Ze keek Egwene even aan en haar ogen verstrakten en kregen een bezorgde maar boze uitdrukking, ik ben even bezorgd als jij, Alanna. Wat dit kind ook verder gedaan mag hebben, dit heeft ze niet verdiend. Goed dan. Als dat je kan troosten, mag je bij Sheriam langsgaan. Maar jullie houden het voor je. Ik sta niet toe dat Aes Sedai belachelijk worden gemaakt, zelfs niet binnen de Toren.’