De Herrezen Draak

Bij elke Aes Sedai die naar Egwene stond te kijken, leek de spanning zich te ontladen. Elaida zuchtte diep en haastte zich toen naar de laatste kelk. Alleen de Aes Sedai rond de ter’angreaal ontspanden zich niet. Het brommen was minder geworden en het licht begon weer te flikkeren, wat aangaf dat de ter’angreaal weer tot rust kwam, maar de betrokken Aes Sedai keken alsof ze iedere duim van die rust moesten bevechten.

‘Wat... Wat is er gebeurd?’ vroeg Egwene.

‘Stil,’ zei Sheriam zachtjes. ‘Wees even stil. Je bent in orde – dat is het voornaamste – en we moeten de plechtigheid afronden.’ Elaida kwam aanlopen, hollend bijna, en overhandigde de laatste zilveren kelk aan de Amyrlin Zetel.

Egwene aarzelde kort voor ze neerknielde. Wat is er gebeurd? De Amyrlin goot de kelk langzaam boven Egwenes hoofd leeg. ‘Jij bent gereinigd van Egwene Alveren van Emondsveld. Jij bent gereinigd van alle banden die jou aan deze wereld binden. Jij bent tot ons gekomen, gereinigd in hart en hoofd. Jij bent Egwene Alveren, Aanvaarde van de Witte Toren.’ De laatste druppel spatte op Egwenes haar. ‘Jij hebt je nu met ons verbonden.’

De laatste woorden leken een bijzondere betekenis te dragen die alleen Egwene en Siuan Sanche kenden. De Amyrlin overhandigde de kelk aan een andere Aes Sedai en pakte een gouden ring in de vorm van een slang die in zijn eigen staart beet. Ondanks alles beefde Egwene toen ze haar linkerhand ophield, en beefde ze opnieuw toen de Amyrlin Zetel de ring aan haar middelvinger schoof. Wanneer ze Aes Sedai werd, mocht ze de ring aan elke vinger dragen, of helemaal niet als ze moest verbergen wat ze was, maar de Aanvaarden droegen hem aan die vinger.

Er lag geen glimlach op het gezicht van de Amyrlin toen ze mocht opstaan. ‘Welkom, dochter,’ zei ze en drukte haar een kus op de wang. Egwene merkte verbaasd dat ze ontroerd was. Geen kind meer, maar dochter! Hiervoor was ze nog kind geweest. De Amyrlin kuste haar andere wang. ‘Welkom.’

De Amyrlin deed een stap terug en nam haar onderzoekend op, terwijl ze tegen Sheriam zei: ‘Droog haar af, laat haar wat kleren aantrekken, en overtuig je er dan van of ze inderdaad in orde is. Zorg ervoor dat je het zeker weet, begrepen?’

‘Ik weet het zeker, Moeder.’ Sheriam klonk verbaasd. ‘U hebt gezien dat ik haar schouwde.’

De Amyrlin gromde en haar ogen schoten naar de ter’angreaal. ‘Ik bedoel ermee dat ik wil weten wat er vanavond is misgegaan.’ Ze schreed weg naar de lichtglans en haar rok zwierde doelbewust mee. De meeste andere Aes Sedai kwamen bij haar staan. De ter’angreaal vormde nu slechts drie stille zilveren bogen op een zilveren ring. ‘De Moeder maakt zich zorgen over je,’ zei Sheriam, terwijl ze Egwene meenam naar een dikke handdoek voor haar haren en een andere voor de rest.

‘Had ze daar een reden voor?’ vroeg Egwene. De Amyrlin wil niet dat er iets met haar speurhond gebeurt voor het hert gepakt is. Sheriam gaf geen antwoord. Ze wachtte licht fronsend af tot Egwene droog was voor ze een wit gewaad ophield dat aan de zoom was afgezet met zeven kleurige banen.

Egwene trok het aan en voelde zich even teleurgesteld. Ze was een van de Aanvaarden, droeg de ring en had de kleuren op haar gewaad. Waarom voel ik me helemaal niet anders?

Elaida kwam naar haar toe, met in haar armen de Novicekledij, de schoenen van Egwene, haar riem met de beurs, en de papieren van Verin. In Elaida’s handen.

Egwene dwong zichzelf rustig te wachten tot de Aes Sedai haar het pak overhandigde en het niet uit Elaida’s handen te grissen. ‘Dank u, Aes Sedai.’ Ze probeerde de papieren stiekem te bekijken; ze kon niet zien of ze doorzocht waren. Het touwtje zat er nog steeds omheen. Ik zal nooit weten of zij ze allemaal heeft bekeken. Verborgen onder haar Novicekleed betastte ze haar beurs en voelde de bijzondere ring zitten, de ter’angreaal. Die is er tenminste nog. Licht, ze had hem kunnen wegnemen. Ik weet niet of ik dat erg had gevonden. Ja, eigenlijk wel. Ik denk het wel.