Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Тады я, каб суцешыць, пажадаю табе ўдачы, – вымавіў эльф, – каб ты мог вярнуцца сюды пасьля вайны й пабачыць усё зноў. Але не кажы радзіне! З твайго расповеду падаецца, што там ужо не засталося працы для тваіх суродзічаў. Мажліва, людзі гэтага краю маюць рацыю, што мала распавядаць пра пячоры, бо адна сям'я гномаў з молатамі й іншым рыштункам можа напсаваць значна болей, чым стварыць.

– Не, ты не разумееш, – абурыўся Гімлі. – Аніякага гнома не пакіне абыякавым гэткае хараство. Аніхто з Дарынавага народу ня стане дзяўбці гэтыя пячоры, каб здабыць камяні ці руды, нават калі золата з дыямантамі знойдуцца тут. Вы ж не сечаце дрэвы ў вясновай квецені на дровы? Мы будзем клапаціцца пра гэтыя паляны заквітнелага каменю, а не здабываць яго. З асьцярожнасьцю й майстэрствам, раз-пораз з малаточкам – мо адзіны аскепачак за цэлы клопатны дзень – так мы працавалі б. I за доўгія гады адчынілі б новыя праходы, адкрылі б далёкія залі, якія цяпер яшчэ ў цемры, адзначаныя толькі чорнымі праваламі за шчылінамі ў скале. I сьвятло – не забудзься на сьвятло, Ляголас. Мы такія зрабілі б сьвяцільні й ліхтары, якія калісьці зьзялі ў Казад Думе. I тады на жаданьне маглі б прагнаць прэч цемру, што ляжыць там ад стварэньня саміх гор. А калі б мы схацелі адпачыць, мы дазволілі б ночы вярнуцца.

– Ты мяне ўзрушыў, Гімлі, – прызнаўся эльф. – Я аніколі раней ня чуў, каб ты так распавядаў. Мне амаль шкада, што я не пабачыў тых пячораў. Ну, давай складзем дамову: калі абодва вернемся зь небясьпек, што чакаюць нас, мы пэўны час павандруем разам. Ты завернеш у Фангарн з мною, а тады я з табою зазірну ў пячоры Хельмавага Яру.