Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы
- Автор: Толкин Джон Рональд Руэл
- Год: 2008
- Язык: белорусский
- Год: unknown
- ISBN: 978-985-4921-24-3
- Переводчик: Дмитрий Могилевчан
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы». Краткое содержание книги:
– Калі гэта не тваё, дык чыё ж чараўніцтва? – сумеўся Тэядэн. – Не Саруманава, відавочна. Мо існуе магутнейшы вядун, пра якога мы яшчэ ня ведаем?
– Гэта не чараўніцтва, але моц, нашмат старэйшая, – паведаміў Гэндальф. – Моц, якая крочыла па зямлі яшчэ да таго, як засьпявалі эльфы й зазьвінелі молаты ў кавальнях.
– І якая ж разгадка тваёй загадкі? – спытаў Тэядэн.
– Калі жадаеш даведацца, едзьма з мною ў Ізенградак.
– У Ізенградак? – загукалі ўсе.
– Так, – пацьвердзіў Гэндальф. – Я еду ў Ізенградак, і тыя, што жадаюць, могуць ехаць з мною. Там, верагодна, пабачым мы дзівосныя рэчы.
– Але ж ва ўсёй Украйне ня знойдзецца ваяроў, каб асадзіць цьвярдыню Сарумана, нават калі зьбяруцца ўсе, забыўшыся на раны й стому, – сказаў Тэядэн.
– Тым ня менш я еду да Ізенградку, – вымавіў Гэндальф. – Доўга я там не застануся. Цяпер мой шлях – на ўсход. Чакайце мяне ў Эдорасе яшчэ да ветаху!
– Не, – вырашыўся Тэядэн. – У чорную гадзіну перад сьвітанкам засумняваўся я ў табе, але ня зараз. Зараз я паеду з табою, калі ты раіш мне.
– Я жадаю перамовіць з Саруманам як мага хутчэй, – давёў Гэндальф. – Ён учыніў табе вялікую шкоду й таму цалкам натуральна, каб ты таксама быў побач з мною. Але ж як хутка ты здольны выправіцца ў дарогу?
– Мае людзі вельмі стомленыя бітвай, і я таксама. Бо зашмат ехаў і замала спаў. На жаль, старасьць мая – не ўдаваная, ня толькі нашаптаная Зьмеяротым. Старасьць – хвароба, якую наймайстравіцейшы лекар ня здольны ацаліць, нават і сам Гэндальф.
– Тады няхай усе, што пажадаюць выправіцца з мною, зараз адпачнуць, – прапанаваў Гэндальф. – Рушым пад покрывам сутоньня. Гэта й лепей, бо ўсім нашым дзеям належыць цяпер быць як мага таемнейшымі. Аднак хай вялікае войска ня едзе з табою, Тэядэн. Мы едзем на перамовы, не на бітву.
Тады Тэядэн абраў сярод ваяроў непараненых ды з спрытнейшымі коньмі й разаслаў іх з навінамі пра перамогу ў кожную даліну Ўкрайны, а таксама з заклікам усім мужчынам, маладым і старым, тэрмінова зьявіцца ў Эдорас. Там гаспадар Украйны зьбірае на другі дзень пасьля поўні ўсіх здольных трымаць зброю. Каб ехаць да Ізенградку кароль абраў Эямэра й дваццаць вояў сваёй аховы. З Гэндальфам выправіліся Арагорн, Ляголас і Гімлі. Нягледзячы на рану, гном не застаўся.
– А, слабы быў удар, дый шалом яго адвярнуў, – так ён сказаў. – Трэба штосьці большае за драпіну ад орка, каб затрымаць мяне тут.
– Я агледжу тваю драпіну падчас адпачынку, – прапанаваў Арагорн.
Кароль вярнуўся ў Горнбург і заснуў – так спакойна, як ня спаў цягам мноства гадоў, і абраныя ваяры адпачывалі таксама. А астатнім, хто ня быў цяжка паранены, дасталіся шмат працы, бо многа сяброў і непрыяцеляў загінула на полі бітвы, палёгшы ў Яры ці ў логу за ім.
Оркаў жывых не засталося, а целаў іх валялася безьліч. Але ж мноства горцаў здаліся ў палон і ў вялікім страху прасілі літасьці. У іх паадбіралі зброю й прымусілі працаваць.
– Дапамажыце цяпер выправіць ліха, да якога вы далучыліся, – так загадаў ім Эркенбранд, – а пасьля пакляніцеся аніколі не пераходзіць броду Ізену з зброяю ў руках ды ўчыняць зьвязы з ворагамі людзей. Тады будзеце вольныя вярнуцца да сваіх земляў. Саруман падмануў вас. Многім сьмерць сталася адплатаю за такі давер. А калі б вы й перамаглі, не нашмат лепшай была б ягоная ўзнагарода.
Дунляндцы надта зьдзівіліся, бо Саруман распавядаў ім пра жорсткасьць рахірымаў і пра тое, што яны паляць палонных жыўцом.
Пасярод поля перад Горнбургам насыпалі два курганы й пахавалі пад імі ўсіх ваяроў Украйны, загінулых у сечы. Пад адным – людзей з усходніх долаў, пад другім – ваяроў заходняй зямлі. У асобнай магіле пад сьцяною Горнбургу пахавалі Хаму, ачольцу каралеўскай аховы. Ён загінуў перад брамаю замку.
Оркаў згрувасьцілі ў вялізныя кучы падалей ад людзкіх курганоў і паблізу таемнага лесу. Роханцы турбаваліся, як даць рады, бо надта шмат было нелюдзяў, каб спаліць ці закапаць іх. I дроваў не ставала, і да дзівоснага лесу аніхто не адважыўся б падступіцца зь сякераю. Нават калі б Гэндальф і не папярэдзіў пад пагрозаю вялікай небясьпекі, ніхто не ўчыніў бы найменшай шкоды тым дрэвам.
– Няхай оркі ляжаць, – загадаў Гэндальф. – Мо раніца прынясе што новае наконт іх.