Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

8

Po wyjściu gości zostaliśmy we dwoje z Wierą. Siedziałem w jej pokoju, a siostra chodziła od drzwi do okna i z powrotem. Pamiętałem jeszcze z dzieciństwa, że potrafiła tak spacerować godzinami, zatrzymując się czasami przy oknie i patrząc w milczeniu na miasto. Tak było i teraz. Wszystko pozostało po staremu.

A jednak wszystko się zmieniło. Zmieniła się Wiera, zmieniłem się ja. Trzy lata temu odkryłem ze zdumieniem, że siostra wcale nie jest starą kobietą, jaką mi się zawsze wydawała, lecz młodą dziewczyną, nieco tylko starszą ode mnie. Dziś zobaczyłem, że Wiera osiągnęła wiek dla kobiety przełomowy: rozkwit bezpośrednio poprzedzający powolne więdnięcie. Te trzy ubiegłe lata musiały ją wiele kosztować.

— Wiero — zapytałem — nie pogodziłaś się z Pawłem?

— Nie kłóciliśmy się przecież, po prostu zrozumieliśmy, że jesteśmy sobie obcy…

— Jeśli dobrze pamiętam, Romero nie chciał zerwania.

— A czyż ja chciałam? Zerwanie nastąpiło niezależnie od naszych pragnień.

— Bolejesz nad tym?

— Byłoby mi trudniej, gdybym utrzymywała znajomość z człowiekiem, który stał mi się obcy.

— A Paweł? Czy nadal cię kocha?

— Kocha, kocha!… Romero kocha przede wszystkim siebie. Jestem przekonana, że cierpi tylko z powodu urażonej dumy, a zrujnowana miłość nic go nie obchodzi.

— No cóż, Romero jest istotnie dumny…

— Pomówmy lepiej o czymś innym — powiedziała Wiera. — Wielki Komputer tak zinterpretował twój plan: najpierw trzeba zmienić Ziemię w gigantyczny nadajnik fal przestrzennych, a dopiero później rozpoczynać poważne batalie.

— Zupełnie słusznie.

— Zbudowaliśmy wielką Flotę Galaktyczną — powiedziała w zadumie Wiera. — Widziałeś statki na Plutonie. Każdy z nich jest silniejszy od całej eskadry „Pożeraczy Przestrzeni”. Zapadła już decyzja wysłania tej floty do Perseusza. Teraz, w związku z realizacją twego planu, wyprawa zostanie na pewien czas wstrzymana.

— Nie wstrzymana, lecz po prostu odpowiednio przygotowana. Czekają nas gigantyczne bitwy, których skali nawet po powrocie z Perseusza nie potrafimy sobie wyobrazić. Nie zapominaj, że przeciwnicy znają teraz naszą potęgę i nie zasypiają gruszek w popiele!

— Dlatego wszyscy tak gorąco cię poparli — zauważyła Wiera. — Doskonale zaprojektowałeś wojnę, a teraz trzeba zaplanować pokój.

— To jedno i to samo, Wiero. Wojna kończy się zwycięstwem, a zwycięstwo jest początkiem pokoju.

— Mylisz się, to są różne rzeczy.

— Wytłumacz mi, bo nie rozumiem…

— Widzisz, wojna nie rozwiązuje wszystkich problemów.

— Twoim zdaniem pokonanie wrogów, starcie na pył ich potęgi wojskowej nie stanowi rozwiązania problemu?

— To tylko początek rozwiązania, jego punkt wyjściowy, nic więcej. Prawdziwym sukcesem będzie dopiero wprowadzenie naszych przeciwników na tory życia pokojowego.

Popatrzyłem na siostrę z niedowierzaniem.

— Zwariowałaś?! Istotnie spodziewasz się, że rozmowy pokojowe z tymi piekielnymi istotami dadzą jakiekolwiek rezultaty?

— Gdybym nie miała nadziei na pokojowe rozwiązanie konfliktu, nie głosowałabym za budową floty wojennej. Nie gorzej od ciebie rozumiem, że perswazjami nic się nic wskóra. Trzeba ich pokonać.

— I wszystkich wyniszczyć.

— To po prostu niemożliwe. Nie można przecież mieć pewności, że pojedyncze statki Niszczycieli, zawczasu lub po bitwie, nie uciekną do innych galaktyk i tam wrogowie nie udoskonalą się tak dalece, że prześcigną ludzi jak niegdyś prześcignęli Galaktów. Nie możesz też zaręczyć, że już teraz gdzieś w odległych rejonach gwiezdnych nie ma ich kolonii. W samej tylko naszej Galaktyce jest sto pięćdziesiąt miliardów gwiazd, a poza jej granicami istnieje niezliczone mrowie innych galaktyk. Nie można ich przecież wszystkich zbadać pokolei!… Czy możesz zagwarantować, że nasi wrogowie tam nie dotarli?