Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Wszyscy spojrzeli na Colona. Jedzenie znieruchomiało w drodze do ust.

— Czy on naprawdę to powiedział, Faifalu? Po co miałbym wsiadać na wielbłąda? Jestem hydraulikiem!

— To ten klaun, co chodzi z żonglerem. Wydaje mi się, że nieszczęśnikowi brakuje kilku piędzi do oazy.

— Przecież te wredne zwierzaki plują ciągle i strasznie trudno je wciągnąć z narzędziami na schody…

— Daj spokój, to nie jego wina. Okażmy trochę miłosierdzia. — Mówiący odchrząknął. — Witaj, przyjacielu. Chodź, zjedzmy razem nasz kuskus.

Sierżant Colon zajrzał do misy, po czym wsadził do niej palec i oblizał.

— Hej, to przecież semolina! Macie semolinę! To zwyczajna semo… — Urwał i zakaszlał nerwowo. — Tak, oczywiście. Jest dżem truskawkowy?

Gospodarz spojrzał pytająco na przyjaciół. Wzruszyli ramionami.

— Nic nie wiemy o owym dhemie trruskawowym, o którym mówisz — rzekł ostrożnie. — Wolimy z baraniną.

Wręczył Colonowi długi, zaostrzony patyczek.

— Ależ na pewno macie gdzieś dżem truskawkowy — tłumaczył Colon, niesiony entuzjazmem. — Kiedy byłem dzieckiem, mieszaliśmy go i… i… — Zauważył ich miny. — Oczywiście to było w Ur — wyjaśnił.

Mężczyźni pokiwali głowami. Nagle wszystko stało się oczywiste.

Colon beknął głośno. Ze spojrzeń, jakie skierowali na niego pozostali, wynikało, że był jedynym, który słyszał o tym powszechnym w Klatchu zwyczaju.

— A więc — powiedział — gdzie ostatnio jest nasza armia? Tak w przybliżeniu?

— Dlaczego pytasz, o pełen-gazu?

— Myśleliśmy, że trochę zarobimy na pokazach dla żołnierzy — tłumaczył Colon. Był niezwykle dumny z tego pomysłu. — No wiecie… sporo śmiechu, piosenka, brak tańców egzotycznych. Ale w tym celu musimy wiedzieć, gdzie oni są, rozumiecie…

— Przepraszam, grubasie, czy rozumiesz, co do ciebie mówię?

— Tak, bardzo smaczne — zaryzykował sierżant Colon.

— Aha. Tak myślałem. Czyli jest szpiegiem. Ale czyim?

— Naprawdę? Kto byłby, aż tak głupi, żeby takiego błazna wykorzystywać jako szpiega?

— Ankh-Morpork?

— Nie, daj spokój. Co najwyżej udaje, że jest ankhmorporskim szpiegiem. Oni są tam sprytni…

— Myślisz? Ci ludzie robią curry z czegoś, co nazywa się „curry w proszku”, a ty ich uważasz za sprytnych?

— Przypuszczam, że jest z Muntabu. Oni zawsze nas szpiegują.

— I udaje, że jest z Ankh-Morpork?

— A gdybyś ty próbował udawać morporskiego błazna, który udaje Klatchianina, nie wyglądałbyś podobnie?

— Ale dlaczego udaje, że jest stamtąd?

— Och… polityka.

— W takim razie wezwijmy Straż.

— Oszalałeś? Rozmawialiśmy z nim! Będą… dociekliwi.

— Słuszna uwaga. Już wiem…

Faifal uśmiechnął się szeroko do Colona.

— Słyszałem, że cała armia wymaszerowała do En al Sams la Laisa — powiedział. — Ale nikomu o tym nie mów.

— Naprawdę? — Colon zerknął na boki. Wszyscy przyglądali mu się z dziwnie poważnymi minami. — To mi brzmi jak coś wielkiego, z taką nazwą.

— Och, ogromne — zapewnił jego sąsiad.

Ktoś wydał z siebie odgłos, który można było interpretować jako zduszony chichot.

— Czy to daleko?

— Nie, bardzo blisko. Można by wręcz powiedzieć, że na nim siedzisz.

Faifal szturchnął kolegę, któremu drżały ramiona.

— Aha. A duża ta armia?