Biały smok [The White Dragon - pl]

15.

Wieczór nad zatoczką Jaxoma i późny wieczór w Weyrze Ista, 15.8.28

Sharra właśnie pokazywała Jaxomowi i Brekke, jak grać na piasku w jakąś dziecinną grę za pomocą kamieni i patyków, kiedy obudził się Ruth, który tuż za nimi spał razem z jaszczurkami ognistymi. Uniósł się, wyciągając w górę głowę i zajęczał na tę przenikliwą nutę, która oznaczała śmierć smoka.

— Och, nie! — Brekke zareagowała odrobinę szybciej niż Jaxom. — Salth nie żyje!

— Salth? — Jaxom zastanawiał się, kto to jest.

— Salth! — Z twarzy Sharry odpłynęła cała krew. — Zapytaj Rutha, jak to się stało!

— Canth mówi, że próbował dogonić Caylith w locie i pękło mu serce! — odpowiedziała Brekke na to pytanie, ten nowy smutek i przejmująco ostra pamięć własnej tragedii przygarbiły jej ramiona. — Co za głupiec! Musiał wiedzieć, że te młodsze smoki będą szybsze i silniejsze, niż biedny, stary Salth!

— Dobrze tak T’kulowi! I nie unoś się na mnie, Brekke. Oczy Sharry błysnęły, kiedy Brekke odwróciła się, żeby ją zganić. — Pamiętaj, że ja już miałam do czynienia z T’kulem i resztą jeźdźców z przeszłości. Oni wcale a wcale nie przypominają waszych smoczych jeźdźców z północy. Oni są… oni są niemożliwi! Jeżeli T’kul był na tyle głupi, żeby wysłać swojego spiżowego smoka w pogoń za młodą królową, i to przy tak silnej konkurencji, to zasługuje na to, żeby utracić swoją bestię! Przykro mi. Te słowa brzmią szorstko w twoich uszach, Brekke i w Jaxoma, ale ja znam tych Południowców. A wy nie!

— Tak przypuszczałam, kiedyś musiały się zacząć prawdziwe kłopoty… po tym jak zesłano ich w taki sposób — mówiła Brekke powoli — ale…

— Z tego, co słyszałem, Brekke — powiedział Jaxom, czując, że musi jakoś z jej twarzy zatrzeć ten wyraz nieutulonego żalu to był jedyny sposób, żeby sobie z nimi poradzić. Oni nie honorowali swoich zobowiązań wobec ludzi. Byli chciwi, żądali daleko więcej niż obowiązkowe daniny. Co więcej — tu wyciągnął swój najmocniejszy argument — słyszałem, jak Lytol krytykował tych smoczych jeźdźców!

— Wiem, Jaxomie. Ja to wszystko wiem, ale prawdą jest też i to, że oni ruszyli w przyszłość ze swojego czasu, żeby ocalić Pern…

Jaxom zastanawiał się, czy Brekke zdaje sobie sprawę, że załamuje ręce, tak aż jej pobielały kostki.

— Żeby ocalić Pern, tak, a potem żądali, żebyśmy o tym pamiętali za każdym razem, kiedy zaczerpnęliśmy powietrza w ich obecności — ciągnął dalej Jaxom przypominając sobie aż zbyt wyraźnie, jak arogancko i pogardliwie potraktował T’ron Lytola.

— My ignorujemy Władców Weyrów z przeszłości — powiedziała Sharra, wzruszając ramionami. — Zajmujemy się naszymi sprawami, utrzymujemy naszą Warownię wolną od zieleni, zamykamy zwierzęta na czas Opadu. Dokonujemy tylko szybkiej inspekcji z miotaczami płomieni, żeby upewnić się, czy robaki wykonały swoją robotę.