Biały smok [The White Dragon - pl]

Caylith skoczyła w stronę stada zwierząt w okólniku Weyru. Cosira poszła kawałeczek za nią, trzymając swoją młodą królową pod ścisłą kontrolą, żeby nie opchała się mięsem i nie była za ciężka na ten najważniejszy lot godowy. Robintan naliczył dwadzieścia sześć spiżowych smoków otaczających pierścieniem teren polowań, lśniących w surowym świetle słońca, z oczami wirującymi czerwono, poruszonych rują, ze skrzydła na wpół złożonymi, z ciałami przygotowanymi do skoku, by móc wystrzelić w niebo, jak tylko królowa się wzniesie. Wszystkie były młode, tak jak zalecał F’lar, niemal równej wielkości i wszystkie czekały nie spuszczając połyskujących oczu z obiektu swojego zainteresowania.

Caylith zacharczało gdzieś głęboko w gardle, kiedy wysysała krew z ciała intrusia. Podniosła głowę, żeby pogardliwie warknąć na spiżowy pierścień.

Nagle smok — wartownik zaryczał w wyzwaniu i nawet Caylith odwróciła się, żeby popatrzeć. Z południa, mknąc jak strzały tuż nad morzem, nadlatywały dwa spiżowe smoki.

Jak tylko Robinton zdał sobie sprawę, że te bestie musiały lecieć tuż nad powierzchnią morza, by mogły dolecieć tak blisko nie zauważone, doszło do niego również, że były one starsze, miały siwiejące pyski i zgrubiałe szyje. Południowcy. Dwa ze spiżowych smoków jeźdźców z przeszłości. To musiał być T’kul z Salthem i prawdopodobnie B’zon z Ranilthem. Robinton ruszył biegiem w stronę terenu polowań, w stronę ewentualnych partnerów królowej, ponieważ to tam w oczywisty sposób kierowały się te dwa spiżowe smoki, które niespodziewanie nadleciały z Południa.

Moment wybrali sobie idealnie, pomyślał Robinton, kiedy zobaczył, jak w stronę lądujących spiżowych smoków rusza jeszcze dwóch innych ludzi — krępy D’ram i chudy F’lar. T’kuł i B’zon zeskoczyli ze swoich bestii. Ich smoki wykonały ostatni skok i ustawiły się w szeregu z pozostałymi spiżowymi, które syczały i warczały na nowo przybyłych. Robinton półszeptem modlił się, żeby żaden ze spiżowych jeźdźców nie zareagował, zanim zdąży pomyśleć. Większość z nich była tak młoda, że pewnie nie poznali ani T’kula, ani B’zona. Ale D’ram i F’lar znali ich dobrze.

Robinton czuł, jak mu serce wali w piersi i jak coś zaczyna go boleć w całkowicie obcy mu sposób, tak że skrzywił się i na chwilę zwolnił biegu. B’zon stał odwrócony do niego twarzą; zastygł na niej ponury uśmiech. Dotknął ręki T’kula i dawny Przywódca Weyru Dalekich Rubieży rzucił na Harfiarza przelotne spojrzenie. T’kul uznał, że nie stanowi on żadnego zagrożenia i z powrotem odwrócił się do obydwu Przywódców Weyrów.

D’ram pierwszy dotarł do T’kula.

— Ty głupcze, to jest dla młodych bestii. Zabijesz Saltha.

— A czy zostawiliście nam jakąś inną możliwość? — zapytał B’zon w momencie, kiedy F’lar i Robinton wyhamowali po obydwu stronach Południowców. W głosie mężczyzny pobrzmiewała histeryczna nuta. — Nasze królowe są za stare, by wznieść się do lotu godowego: nie ma zielonych, które mogłyby przynieść ulgę samcom. Musimy…

Caylith zatrąbiła, pozostawiając wyssane z krwi ciało samca intrusia i na wpół pofrunęła, na wpół pobiegła rozpraszając stado, jednym machnięciem łapy przebiła bok następnej ofiary i przyciągnęła ją do siebie.

— D’ram zdecydowałeś, że to będzie lot otwarty, prawda? — zapytał T’kul szorstkim głosem; twarz miał wymizerowaną, pomimo opalenizny. Powiódł oczami od D’rama do F’lara.

— Tak, ale wasze spiżowe smoki są za stare, T’kulu. — Gestem wskazał ochocze, młode smoki. Różnica między nimi a tymi dwoma starszymi była oczywista.

— Salth i tak umiera. Niech zgaśnie w locie. Dokonałem wyboru, D’ramie, kiedy przywiodłem go tutaj. — T’kul twardo wpatrzył się we F’lara, jego rozgoryczenie i nienawiść były tak jaskrawe, że aż Robinton wciągnął powietrze. — Dlaczego odebraliście to jajo? Jak je znaleźliście? — Poprzez zimną dumę i arogancję T’kula przebiła się na krótki moment rozpacz.

— Gdybyś się do nas zwrócił, to byśmy ci pomogli — powiedział spokojnie F’lar.

— Albo do mnie — powiedział D’ram, przygnębiony wobec ciężkiego położenia dawnego znajomego.

Całkowicie ignorując F’lara, T’kul obrzucił Władcę Weyru Ista przeciągłym, pogardliwym spojrzeniem i ostrym ruchem głowy wskazał B’zonowi, by ruszał do przodu. F’lar stał na drodze tych dwóch spiżowych jeźdźców. Przywódca Weyru Benden otworzył usta, żeby coś powiedzieć, potrząsnął z żalem głową i zszedł im z drogi. Jeźdźcy z Południowego przeszli te parę kroków akurat na czas. Caylith, podnosząc swój zakrwawiony pysk, wydawała się pulsować bardziej złociście niż przedtem. Jej oczy wirowały, mieniąc się jak dwa opale. Z dzikim wrzaskiem skoczyła w górę. Barnath był pierwszym smokiem, który poderwał się za nią z ziemi, a ku zdumieniu Robintona, Salth T’kula nie pozostał daleko w tyle za istańskim spiżowym smokiem.