Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Gdy już złapali oddech, Klaudiusz powiedział:

— Czemu by nie ukryć się na noc po wschodniej stronie tych wielkich głazów? Znajdziemy tam dobre, suche schronienie i nie przypuszczam, by ktokolwiek mógł dostrzec z dołu ognisko, jeśli je rozpalimy w nocy. Mogę pozbierać trochę drzewa.

— Dobra myśl — odparła Felicja. — A ja rozejrzę się po okolicy. — Znikła wśród skał i pokręconych jałowców sabińskich.

Reszta grupy zajęła się opatrywaniem swych ran, nadmuchała dekamolowe tapczany i obciążyła ich nogi ziemią, bo nie mieli wody do stracenia. Z ubolewaniem przygotowali posiłek z sucharów, wafli odżywczych i algoproteiny o posmaku sera. Gdy Klaudiusz naznosił stos suchych gałęzi, zjawiła się Felicja z łukiem niedbale opartym na ramieniu; machała trzymanymi za tylne łapy trzema tłustymi, podobnymi do świstaków zwierzętami.

— Witaj, Diano! — zarechotał starszy pan. — A ja gotów jestem obedrzeć je ze skóry i wypatroszyć.

Gdy zapadły ciemności rozpalili ognisko i upiekli dziczyznę, którą pożarli do ostatka. Następnie Ryszard i Klaudiusz zwalili się na posłania i prawie natychmiast zasnęli. Amerie, choć kręciło jej się głowie ze zmęczenia, uważała za swój obowiązek zeskrobać tłuszcz i resztki jedzenia z zastawy, wysterylizować ją zasilaczem, a następnie wypuścić z naczyń powietrze i schować je. Oto duża, pożyteczna dziewczyna!

Poszła między skałami na miejsce, gdzie stała hokeistka. Zbocze opadało stromo na południowy zachód. Nad jeziorem wisiał księżyc w pierwszej kwadrze, a w wodzie odbijało się niewiarygodnie dużo plioceńskich gwiazd, co umożliwiało odróżnienie jej od lądu. Daleko na południu po ich stronie jeziora widać było grupę pomarańczowych punkcików.

— Jak to daleko? — spytała mniszka.

— Przynajmniej z piętnaście kilosów. Może więcej. W linii powietrznej. — Felicja zaśmiała się.

Amerie nagle zupełnie oprzytomniała; odczuwała ten sam stan i fascynację co kiedyś. Sylwetka dziewczyny koło niej rysowała się w świetle gwiazd niewyraźnie, lecz Amerie wiedziała, że Felicja na nią patrzy.

— Nie podziękowali mi — powiedziała sportsmenka cichym głosem. — Ja ich uwolniłam, ale oni nie podziękowali. Nadal się mnie boją. I ten dureń Dougal!… Żaden z nich, nawet ty, nie czuł do mnie sympatii ani nie zrozumiał, czego chciałem…

— Przecież nie mogłaś zabić Dougala! Na miłość boską, Felicjo! Ja musiałam cię ogłuszyć.

— Zabicie go podniosłoby mnie na duchu — odparła dziewczyna i podeszła bliżej Amerie. — Pracowałam nad moimi planami. Planami, o których nigdy wam nie mówiłam. Kluczem była złota obręcz. Nie tylko do uwolnienia nas, ale i ocalenia pozostałych: Bryana, Elżbiety, Aikena, Steina. Uwolnienia wszystkich ludzkich niewolników! Czy nie rozumiesz? Naprawdę mogłabym to zrobić! Za pomocą złotej obręczy poskromiłabym to, co we mnie siedzi i użyłabym tego.

Amerie zaczęła ją łagodzić:

— Wszyscy jesteśmy ci wdzięczni, Felicjo. Byliśmy tylko zbyt oszołomieni przez wydarzenia, by ci cokolwiek powiedzieć po walce. A co do Dougala… był zbyt szybki dla Basila i Yosha, żeby go powstrzymali, i zbyt szalony, by zrozumieć, co robi, że wyrzuca naszyjnik. Sądził pewno, iż nie będzie wolny od przemocy Epone, póki obręcz nie zostanie oddzielona od jej ciała.

Felicja nie odpowiedziała. Po chwili zakonnica dodała:

— Może ci się uda zdobyć drugą.

Usłyszała westchnienie.

— Teraz już o mnie wiedzą — rzekła Felicja — więc będzie to bardzo niebezpieczne. Ale muszę spróbować. Może napaść na drugą karawanę, a może nawet na Finiah. To będzie trudne i potrzebna mi będzie pomoc.

— Pomożemy ci.

Felicja zaśmiała się cicho.

— Ja ci pomogę. Jeszcze dużo czasu upłynie, nim udam się do pustelni.

— Ach, to… dobrze. Potrzebuję twojej pomocy, Amerie. Potrzebuję ciebie.

— Felicjo… Nie zrozum mnie źle.

— Och, przecież wiem o twoim malutkim ślubie wyrzeczenia. Ale zrobiłaś go sześć milionów lat temu i w innym świecie. Uważam, że teraz ty potrzebujesz mnie nie mniej niż ja ciebie.

— Potrzebuję twojej obrony. Wszyscy potrzebujemy.

— Ty potrzebujesz czegoś więcej.

Amerie cofnęła się, potknęła o kamień i upadła; podrażniła zabliźniające się rany na rękach.

— Pomogę ci — powiedziała Felicja.

Ale zakonnica wstała, choć z trudem, bez pomocy i skierowała się w stronę żarzących się resztek ogniska, przy którym spali pozostali podróżnicy. Potykała się i zaciskała pięści coraz mocniej, aż wbiła sobie paznokcie w rany, przez co otworzyły się jeszcze bardziej. Za nią w ciemności śmiała się Felicja.