Dzieci Boga [Children of God - pl]

Wszystko to było z pewnością przygotowaniem do tego, co miało się stać: jego pochodzenie i dziedzictwo, specyficzny styl edukacji, talent, energia i intuicja, które Daniel Żelazny Koń pielęgnował w sobie, rozwinął i wniósł w wiek dojrzałości. Wszystko to przygotowywało go na ów dzień, kiedy to po raz pierwszy otworzył raporty z misji na Rakhat i zapoznał się z tym, co załoga „Stelli Maris” zobaczyła i poznała. I uwierzył, a ta wiara rosła i umacniała się z każdą nową stroną raportów, że narodził się po to, aby polecieć na Rakhat, że ze wszystkich, którzy mogą tam zostać wysłani, tylko Daniel Żelazny Koń jest w stanie naprawdę zrozumieć kruche piękno kultury Jana’atów.

Bał się o nich.

Życie pierwotnych ludów Wielkiej Równiny też zależało od jednego gatunku zwierzyny łownej; one też były przez obcych uważane za groźne plemiona rozmiłowane w wojnie. Danny wiedział, że to prawda, ale prawda bardzo cząstkowa i wykoślawiona. Uwierzył, że jeśli znajdzie się na Rakhacie, będzie mógł w jakiś sposób zadośćuczynić swoim lakotańskim przodkom, pomagając Jana’atom odnaleźć nowy sposób życia zachowujący najwyższe wartości uznawane przez wojownika, przez łowcę i przez jezuitę: odwagę i męstwo, szczodrobliwość i wizję.

Czasami, na pokładzie „Giordana Bruna”, kiedy filtry i nawiewnie szumiały cicho, a pracę silników bardziej można było wyczuć, niż usłyszeć, Danny przypominał sobie myśl, która przyszła mu do głowy, gdy czytał raporty z Rakhatu: zrobię wszystko, by tam polecieć. Dla niego była to tylko przenośnia, ale Bóg uznał to za układ Fausta.

— Nam obu bliższa jest tradycja — powiedział mu Gelazy III podczas prywatnej audiencji. — Rozumiemy potrzebę ofiary, aby naszej wierze w Boga nadać konkretny wymiar, aby naszą wiarę pozbawić jakichkolwiek zastrzeżeń, aby bezgranicznie ufać, że jeśli zdamy się na Jego wolę, wszystko będzie dobrze. A teraz my obaj, ty i ja, zostaliśmy wezwani, by złożyć ofiarę, która będzie sprawdzianem naszej wiary, prawie tak jak Abraham. To trudniejsze od złożenia w ofierze własnego ciała. Ty i ja musimy złożyć w ofierze Sandoza, związanego jak Izaak, syn Abrahama. Musimy zrobić coś, co wydaje się okrutne i niezrozumiałe, a czyniąc to, całkowicie zawierzyć Bogu i stać się narzędziem Jego woli. Służymy Ojcu, który nie cofnął się przed ofiarą Abrahama, który dopuścił ukrzyżowanie swego Syna! I który czasami żąda poświęcenia tego, co dla nas najdroższe, aby wypełnić Jego wolę. Ja w to wierzę. A ty wierzysz?

Zdobył się wówczas tylko na kiwnięcie głową. Co sprawiło, że wyraził milczące przyzwolenie na czyn, który uważał za odrażający? Czy naprawdę ambicja? Danny badał swe sumienie z zawziętą skrupulatnością i odpowiadał sobie: Nie, to nie ambicja, choć dobrze wiedział, że inni właśnie o to go oskarżali. A może sprawił to majestat Watykanu, moralny ciężar dwu tysięcy lat władzy duchowej? Niewzruszona pewność samego papieża?

Współczucie i piękno promieniujące z tych przenikliwych, wiedzących oczu?

Tak. Tak, na pewno.

Czy Ojciec Święty miał więcej powodów, by wysłać Sandoza na Rakhat? Niewątpliwie. Można się było spodziewać wielu pożądanych skutków tej decyzji — politycznych, dyplomatycznych czy praktycznych. Lecz czy te inne motywy przeważały nad niesamowitą pewnością Ojca Świętego, a także nad prawie rozpaczliwą nadzieją ojca generała, że to Bóg zapragnął, by Sandoz powrócił na miejsce swojego duchowego i fizycznego gwałtu?

Daniel Żelazny Koń nie sądził, by tak było.

I nie wiedział już, co sam o tym myśli, nie wiedział, w co wierzy. Był pewny tylko jednego: po prostu nie potrafił patrzeć Gelazemu III w oczy, wysłuchać jego słów, a potem wyrzucić z siebie szydercze: „To parszywa, obłudna gra”. Był jezuitą i nauczono go, jak odnajdywać Boga we wszystkim; nie był w stanie wykręcić się z etycznej pułapki, jaką na niego zastawiono. Skoro Bóg jest najwyższym Panem i jeśli jest nieskończenie dobry, to wszystko, co przydarzyło się Sandozowi, musi być częścią jakiegoś większego planu, a jeśli tak, to trzeba pomóc tej duszy i wypełnić wolę Bożą, wracając z nim na Rakhat.

Tak więc, przyzwoliwszy na zdradę swego sumienia i poświęciwszy swą psychiczną integralność, Daniel Żelazny Koń mógł tylko obserwować rozwój tego, do czego się swoim przyzwoleniem przyczynił — mógł żyć z tym, co uczynił, i starać się odnaleźć w tym Boga. I podsycać w sobie nadzieję, że pewnego dnia cel uświęci środki.