Każde martwe marzenie

No pro­szę, a Usta Zie­mi pra­wie prze­chwa­la­ła się, że va­ihi­ro­wie zo­sta­li stwo­rze­ni do za­bi­ja­nia lu­dzi. Dzie­ci też.

Zbli­ża­ła się naj­trud­niej­sza część. Choć, praw­dę po­wie­dziaw­szy, va­ihir­ska ko­bie­ta wąt­pi­ła, czy w ogó­le do­trą do tego mo­men­tu.

Key’la wy­ję­ła zza pa­zu­chy ka­mień wiel­ko­ści ma­łe­go jabł­ka. Taki, któ­ry mie­ścił się ide­al­nie w dziew­czę­cej dło­ni.

— Za­py­taj go więc, czy da radę za­brać mi olo­ola.

Olo­ola – gra, któ­rą po­ka­za­ła jej Usta Zie­mi. Je­den za­wod­nik prze­rzu­ca mię­dzy swo­imi czte­re­ma dłoń­mi ka­mień, że­la­zną kul­kę, ka­wa­łek drew­na, co­kol­wiek, dru­gi pró­bu­je prze­chwy­cić ten przed­miot. Ist­nie­je kil­ka za­sad, ale trzy są naj­waż­niej­sze: moż­na się­gnąć po łup tyl­ko jed­ną ręką, nie wol­no do­tknąć prze­ciw­ni­ka i nie wol­no trzy­mać olo­ola w dło­ni dłu­żej niż ude­rze­nie ser­ca.

Ktoś w krę­gu za­śmiał się na­gle. Key’la ze zdu­mie­niem za­uwa­ży­ła, że to Czar­ny Bia­ły, jego śmiech jed­nak był ni­czym iskra, pło­mień prze­ska­ku­ją­cy mię­dzy snop­ka­mi su­chej tra­wy.

Po chwi­li śmia­li się nie­mal wszy­scy.

— Mój lud ceni od­wa­gę — zdra­dzi­ła jej Usta Zie­mi. — Od­wa­gę i odro­bi­nę bez­czel­no­ści rów­nież. Lubi tak­że wy­zwa­nia i ry­wa­li­za­cję. Tacy je­ste­śmy. Wy­ko­rzy­staj to.

— Olo­ola. — Key’la za­cze­ka­ła, aż śmiech ucich­nie. — Je­śli nie masz od­wa­gi skrzy­żo­wać bro­ni, od­bierz mi ten ka­mień. Ale mu­szę mieć swo­ją dru­gą parę rąk. Chy­ba że chcesz grać z oka­le­czo­nym dziec­kiem.

Po­szat­ko­wa­ne bli­zna­mi ob­li­cze va­ihi­ra skur­czy­ło się na­gle, skrze­pło w ka­mien­ną ma­skę. To też na­uczy­ła się roz­po­zna­wać. Ka­wa­łek Że­la­za był wście­kły. Tak wście­kły, że gdy­by nie uspo­ka­ja­ją­ca obec­ność Dwu Pal­ców za ple­ca­mi, Key’la za­czę­ła­by się oba­wiać o ży­cie.

Pod­szedł do niej, cią­gnąc Ko­cy­ka za sobą. Chło­piec wciąż tro­chę krwa­wił, że­la­zna ob­ręcz roz­dar­ła mu skó­rę na szyi, ale poza tym wy­glą­dał do­brze. Naj­wy­raź­niej va­ihi­ro­wie nie znę­ca­li się nad nim za bar­dzo, mimo iż uwa­ża­li go za śmier­tel­ne­go wro­ga. Przy­szło jej do gło­wy, że ich okru­cień­stwo jest za­re­zer­wo­wa­ne dla ko­goś in­ne­go niż dla tych, któ­rych uwa­ża­li za zwy­kłe na­rzę­dzia.

Ka­wa­łek Że­la­za gniew­nym szarp­nię­ciem ścią­gnął więź­nio­wi ob­ro­żę i od­rzu­cił ją na bok.

Kil­ka­dzie­siąt mie­czy i sza­bel wy­su­nę­ło się lek­ko z po­chew, co Key’la zło­wi­ła ką­tem oka, więc na­tych­miast po­de­szła do Ko­cy­ka, ob­ję­ła go, przy­tu­li­ła. Uśmiech­nął się i po­kle­pał ją po ple­cach dło­nią uzbro­jo­ną w pa­zu­ry.

— Mu­si­my za­grać, Ko­cy­ku. Jak w łap­ki.

Zro­zu­miał, bo oczy za­świe­ci­ły mu się ra­do­śnie. Na­dal nie wie­dzia­ła, ile on ro­zu­mie z tego, co się do nie­go mówi, a ile zga­du­je z tonu jej gło­su, ale kie­dy cof­nął się o krok i wy­ko­nał gest ude­rza­nia o coś w po­wie­trzu, była pew­na, że przy­naj­mniej jed­no sło­wo roz­po­znał i sko­ja­rzył.

— Tak. Jak w łap­ki, ale ina­czej. Po­ka­żę ci. — Po­wio­dła wo­kół wzro­kiem. — Mu­szę mu po­ka­zać, na czym po­le­ga ta gra, po­trze­bu­ję chwi­li.

Nikt się nie sprze­ci­wił.

Dwa Pal­ce zo­stał jej part­ne­rem w grze, gdy po­ka­zy­wa­ła chłop­cu, na czym po­le­ga olo­ola. To był ko­lej­ny trud­ny mo­ment i wszyst­ko za­le­ża­ło od tego, jak szyb­ko Ko­cyk poj­mie za­sa­dy za­ba­wy. Usta Zie­mi ostrze­ga­ła, że ple­mię nie lubi cze­kać zbyt dłu­go, że szyb­ko się znu­dzi albo uzna, że szko­da cza­su na ta­kie głu­po­ty, i każe za­bić i chłop­ca, bo to w koń­cu ka­na­loo, i Key’lę, bo ośmie­li­ła się ode­zwać na wie­cu.

Li­czy­ła tyl­ko na to, że Ko­cyk jest by­stry – łap­ki opa­no­wał już po kil­ku ru­chach.

Dwa Pal­ce prze­rzu­cał ka­mień mię­dzy swo­imi czte­re­ma dłoń­mi z wpra­wą, któ­ra su­ge­ro­wa­ła, że olo­ola jest jego ulu­bio­ną grą. Góra, dół, z le­wej do pra­wej, po prze­kąt­nej i po­wro­tem. Le­d­wo mo­gła na­dą­żyć wzro­kiem.

Spu­dło­wa­ła raz, dru­gi. Za trze­cim ra­zem wy­bi­ła ka­mień z toru lotu, ale go nie schwy­ci­ła. W krę­gu czwo­ro­rę­kich roz­le­gły się kpią­ce par­sk­nię­cia. Zi­gno­ro­wa­ła je. Po każ­dej nie­uda­nej pró­bie od­wra­ca­ła się do Ko­cy­ka i krę­ci­ła gło­wą, ro­biąc nie­za­do­wo­lo­ną minę. Do­tknę­ła ręki va­ihi­ra – źle, nie cof­nę­ła wy­star­cza­ją­co szyb­ko dło­ni i tra­fił ją ka­mień – nie­do­brze.