Każde martwe marzenie

— Ale wiesz, że ten sta­tek ma bur­ty wy­so­kie na ja­kieś czter­dzie­ści jar­dów? Albo i wyż­sze.

— Wiem.

— Jak wy­so­ka mu­sia­ła­by być?

Z dru­giej stro­ny aż ta­kie nie­do­wie­rza­nie nie mia­ło sen­su, sko­ro sta­li na stat­ku wiel­ko­ści mia­sta. W koń­cu po coś nada­no mu aż tak mon­stru­al­ne roz­mia­ry. Kto wie, po ja­kich mo­rzach pły­wał wcze­śniej.

— Nie mu­sia­ła być wy­so­ka, czło­wie­ku. Może na­wet w ogó­le nie było żad­nej fali.

Tu­zin kusz wy­ce­lo­wa­no w stro­nę, skąd pa­dły te sło­wa, za­nim wy­po­wie­dzia­no pierw­sze trzy z nich, ale Ken­neth na­wet się nie od­wró­cił. Tyl­ko je­den osob­nik na świe­cie mó­wił do nie­go „czło­wie­ku”.

— Ty się pro­sisz o śmierć, sza­ma­nie.

— Może. Może śmierć by­ła­by lep­sza od tego, co nad­cho­dzi. Gdy­bym wie­dział… gdy­bym wie­dział, co tu na­po­tka­my, nie pro­sił­bym was o po­moc, tyl­ko po­pro­wa­dził ple­mio­na za góry. Na­wet bez po­zwo­le­nia in­nych szcze­pów, na­wet na woj­nę i śmierć. A te­raz… Za póź­no.

Po­rucz­nik spoj­rzał wresz­cie na ahe­ra. Bo­re­hed sie­dział kil­ka­na­ście kro­ków od nich na czymś, co mu­sia­ło być sto­sem zwę­glo­nych be­lek i kro­kwi. Czar­ny od sa­dzy i wę­glo­we­go pyłu, wy­glą­dał tro­chę jak dzi­wacz­na, kan­cia­sta fi­gu­ra dzio­bo­wa. Oczy miał zga­szo­ne i pu­ste.

— Opu­ścić broń. Je­steś ran­ny?

— Nie­waż­ne. — Sza­man po­krę­cił gło­wą, zni­ka­jąc na chwi­lę w chmu­rze czar­ne­go pyłu. — Stra­ci­łem psy — do­rzu­cił ni w pięć, ni w dzie­więć — i sa­nie roz­bi­łem. Wje­cha­łem za wami i na­gle wpa­dłem w ja­kąś dziu­rę. Psy po­ła­ma­ły ko­ści, mu­sia­łem do­bić. Całą noc szu­ka­łem wyj­ścia… pod nami jest mia­sto… ty­sią­ce kom­nat, ko­ry­ta­rze, sale, na­wet ogro­dy… mar­twe. Wszyst­ko mar­twe.

— Daj­cie mu pić.

Naj­bliż­szy straż­nik pod­szedł do sza­ma­na i po­dał mu ma­nier­kę.

— Cze­mu są­dzisz, że fala nie była wy­so­ka?

Bo­re­hed po­cią­gnął kil­ka so­lid­nych ły­ków, za­mru­gał, w oczach za­świe­ci­ło mu się coś dzi­kie­go.

— Uuuch. Go­rzał­ka. Jed­na z tych rze­czy, któ­re lu­dzie ro­bią le­piej niż my. — Po­cią­gnął jesz­cze raz. — On nas pod­jął z mo­rza. Ten sta­tek. Po­chy­lił się na jed­ną bur­tę, wi­dzia­łeś prze­cież, i po­zwo­lił wje­chać na po­kład. Gdy­by po­chy­lił się moc­niej, a po­tem gwał­tow­nie wy­pro­sto­wał, to mógł­by na­brać dość wody, by prze­to­czy­ła się przez nie­go fala.

— Żeby uga­sić po­żar?

— Może. A może żeby uga­sić coś in­ne­go. Po­tem o tym po­roz­ma­wia­my. Idzie­cie na rufę?

— Ow­szem. Tam musi być ster. I ster­nik.

Sza­man wy­szcze­rzył się, po­żół­kłe kły bły­snę­ły w brud­nej twa­rzy jak dwa szty­le­ty.

— Stat­ki Nie­śmier­tel­nej nie mają ster­ni­ków. Ni­g­dy nie mia­ły. Za­sną­łem, tam, na dole… albo stra­ci­łem przy­tom­ność… Przy­szły do mnie sny… daw­ne sny daw­nych sza­ma­nów. Oni wi­dzie­li okrę­ty jak ten. Wiel­kie, czer­wo­ne, czar­ne, zło­te… Pru­ły mo­rza na za­cho­dzie, gdy ahe­ro­wie żyli jesz­cze tam, gdzie otwie­ra się wi­dok na za­chod­ni oce­an. Ka­za­no im od­pły­nąć… zmu­szo­no do tego, a te­raz… je­den wró­cił. Wzbu­dził gniew Pani Lodu, a po­tem po­rwał nas. Po co?

Gło­wa Bo­re­he­da kiw­nę­ła się z boku na bok. Oczy przy­mknę­ły. Ma­nier­ka wy­pa­dła z rąk.

Gdy go ścią­gnę­li ze ster­ty be­lek, oka­za­ło się, że nie tyl­ko psy po­ła­ma­ły ko­ści, wpa­da­jąc w dziu­rę. Od pasa w dół cia­ło sza­ma­na wy­glą­da­ło jak prze­pusz­czo­ne przez młoc­kar­nię, a dło­nie odarł do ży­we­go, wy­czoł­gu­jąc się na górę.

Mimo wszyst­ko żył, choć Ken­neth nie był pe­wien, czy to do­bra, czy zła wia­do­mość. Ale…

— Za­bie­ra­my go z po­wro­tem. Wy­łam­cie tam­te drzwi, po­łóż­cie go na nich. Wra­ca­my.