Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

— Nie wiem… — mruknął z irytacją. — Od dziesięciu minut jestem kobietą, a już nienawidzę tych drani samców!

— Nie rozumiem, co w niego wstąpiło, sir — szepnął Colon, gdy Nobby wyszedł zagniewany. — Normalnie się tak nie zachowuje. Wydawało mi się, że klatchiańskie kobiety robią, co im się powie.

— A czy pańska żona robi to, co pan jej powie, sierżancie?

— No… tak, to jasne. Mężczyzna musi być panem we własnym domu, zawsze to powtarzam…

— W takim razie dlaczego, jak słyszałem, ciągle składa pan kuchenne meble?

— To oczywiste, trzeba słuchać…

— Warto jednak zauważyć, że w historii Klatchu wiele jest przykładów sławnych kobiet, które nawet wyruszały na wojnę ze swymi mężczyznami — stwierdził Patrycjusz.

— Naprawdę? Po tej samej stronie?

— Tistam, żona księcia Arkvena, jechała do bitwy obok swego męża i, według legendy, zabiła dziesięć tysięcy tysięcy mężczyzn.

— To bardzo dużo mężczyzn.

— Legendy często się rozrastają. Jednakże wydaje się, że istnieją solidne historyczne dowody, iż królowa Sowawondra z Sumtri podczas swego panowania skazała na śmierć ponad trzydzieści tysięcy ludzi. Podobno była drażliwa.

— Powinien pan posłuchać mojej żony, kiedy nie odłożę talerzy na miejsce — westchnął ciężko sierżant Colon.

Patrycjusz zmienił temat.

— Teraz, kiedy zintegrowaliśmy się już z miejscową ludnością, sierżancie, musimy wykryć, co się właściwie dzieje. Wprawdzie najwyraźniej szykuje się inwazja, ale jestem przekonany, że książę Cadram zostawił część wojsk w odwodzie, na wypadek ataku lądowego. Dobrze byłoby wiedzieć, gdzie się znajdują, bo i on tam z pewnością będzie.

— Słusznie.

— Myśli pan, że da pan sobie z tym radę?

— Pewno, sir. Znam Klatchian. Nie ma obawy.

— Tu ma pan trochę pieniędzy. Niech pan postawi ludziom coś do picia. Wmiesza się między nich.

— Dobrze.

— Nie za dużo do picia, ale tyle wmieszania, ile tylko pan potrafi.

— Jestem dobrym wmieszywaczem, sir.

— Więc proszę ruszać.

— Sir?

— Słucham.

— Trochę się martwię o… Beti, sir. Tak sobie wyszła… Coś może się mu… jej przytrafić. — Colon mówił jednak z pewnym wahaniem. Nie potrafił sobie wyobrazić, co złego mogłoby się przytrafić kapralowi Nobbsowi.

— Na pewno usłyszymy, jeśli będzie miał kłopoty — uspokoił go Patrycjusz.

— Ma pan rację, sir.

Colon zbliżył się ostrożnie do grupy mężczyzn, którzy siedzieli w nierównym kręgu na podłodze, rozmawiali i jedli z wielkiej misy.

Usiadł. Jedzący po obu stronach rozsunęli się uprzejmie.

No więc jak się… Co tam… Każdy przecież wie, jak rozmawiają Klatchianie…

— Bądźcie pozdrowieni, bracia pustyni — powiedział. — Nie wiem, jak wy, ale ja mam ochotę na talerz baranich oczu. Założę się, chłopaki, że nie możecie się doczekać, by znowu wskoczyć na swoje wielbłądy. Bo ja nie mogę. Pluję na te nieczyste psy z Ankh-Morpork. Ktoś miał ostatnio bakszysz? Możecie mi mówić Al.