Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Metan.

W śladowych ilościach.

Stał, ważąc miecz w dłoni, i czekał na dźwięk. Szelest ubrania, oddech, bicie serca, westchnienie, skrzypnięcie stawów albo zgrzyt trąconego w ciemności kamienia.

Nic.

Mrok niósł tylko bardzo odległy, nikły szum wody, bliżej cichy chlupot, a jeszcze bliżej pojedyncze melodyjne pluśnięcia spadających ze stropu maleńkich kropel.

Gdyby miał wspomaganie, byłby w stanie usłyszeć pełznącego po kamieniach pająka. Czekał.

Wyobraził sobie cząsteczki metanu wymieszane śladowo z powietrzem. Atom węgla, otoczony symetrycznie czterema atomami wodoru, jak szkielet piramidy. Tetraedr. Poczuł je całym sobą. Wyobraził sobie,, że może nakazać tym cząsteczkom wędrować ku sobie jak kulkom rtęci, że posłuszne jego wezwaniu ciągną korytarzami, wysnuwają się ze skał, wypływają ze znajdujących się pod górą pokładów węgla i gnają do jaskini, w której stoi, zagęszczają się w niewielki obłok.

Nie miał pojęcia, czy to coś daje. Improwizował, ale czuł cały czas mrowienie na skórze, zwłaszcza wzdłuż dłoni. Coś się działo.

Poczuł też, choć to mogła być tylko jego fantazja, że gorzkawy zapach węglowodorów staje się silniejszy. Niemal wyczuwalny.

Pomyślał, że może odzyskuje część utraconego wspomagania. Czy metan nie powinien być dla normalnego człowieka bezwonny?

Wyobraził sobie, że rozdziela obłok gazu na trzy części, że wtłacza dwie z nich w odnogi korytarzy, a trzecią zbiera pod powałą. Że mieszają się dokładnie z powietrzem.

A potem wymyślił iskrę.

Poczuł ją. Zmusił do istnienia. Gwałtowny skok drgań elektronów. Coraz szybciej i szybciej, aż wolne ładunki zerwą się ze swoich orbit i utworzą na mgnienie oka naładowaną energią chmurę. Wybuch supernowy dla mikroskopijnego kosmosu atomów.

Nic.

Czuł tylko, że włosy wstają mu na całym ciele, że chmura diamentowego pyłu wiruje wokół niego jak szalona.

— Palaa, huora! Läämittää!

Ładunki elektrostatyczne na jego skórze przekroczyły wartość krytyczną i Drakkainen strzelił na wszystkie strony iskrami.

Huknęło przeraźliwie, trzy błękitne rozbłyski niczym blask spawarki zalały jaskinię, plama ognia rozlała się po suficie. Łoskot eksplozji przeniknął górę, popłynął odległymi korytarzami, wstrząsnął pieczarami.

Drakkainen pomyślał, niesiony przez ten gwałtowny ułamek sekundy, że jeśli van Dyken nie skrył się w wylocie korytarzy albo komina, to może stał się niewidzialny. Może umiał okryć się jakimś optycznym kamuflażem i stoi spokojnie tam, gdzie stał przedtem. Na środku pieczary.

Zdążył zawrócić strzelające korytarzami snopy ognia, postawić im na drodze tamy ze stężałego powietrza i pchnąć je z powrotem. Ogień fuknął jeszcze raz resztką metanu, trzema niebieskawymi jęzorami, tym razem do wnętrza. Smagnął wnętrze jaskini, buchnął gorącem i zgasł.

Ale wtedy na środku stał już płonący człowiek.

Nieruchoma pochodnia, ogarnięta huczącym płomieniem, z rozłożonymi ramionami, jak znak Ku-Klux-Klanu. Jak niosący światło anioł o piórach z płomieni.

Van Dyken płonął, lecz tak, jakby go to nie dotyczyło, jakby pożar nie pokrywał jego skóry bąblami, jakby nie gotowały mu się oczy, nie topiły z trzaskiem włosy. Nie wrzeszczał, nie ciskał się na wszystkie strony, tylko stał i płonął niczym piekielny strach na wróble. Przez ułamek sekundy.

W następnym cały ogień nagle runął Drakkainenowi w twarz niby fala przyboju.

Zanim padł na ziemię, wrzeszcząc wśród trawiących go płomieni i tarzając się po wilgotnej podłodze jaskini, zdążył jeszcze pomyśleć. Zanim stał się wyjącą żywą pochodnią, płonącą z trzaskiem wśród smażącej się skóry, gotujących oczu i wrzącego w ciele tłuszczu, zdążył pomyśleć, że stojący pośrodku jaskini van Dyken ma wypełnione fioletem oczy, jak dwa polerowane karbunkuły. Mieniące się żuki wypełniające powieki, a nie rybie oczy człowieka. Ma oczy miejscowego.

I wtedy ogień zgasł.

Nagle i w jednej chwili.

Zapanowała ciemność.

A potem zapłonęły wszystkie kaganki. Zapaliły się z cichym fuknięciem i zalały pieczarę ciepłym światłem.

Pośrodku znajdował się kamienny dysk, czarny i gładki niczym blat stołu polerowany z obsydianu. Dysk, który cały czas obracał się powoli, lewitując kilka centymetrów nad podłogą jaskini.