Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Drakkainen jednym szarpnięciem zerwał z belki rzemień wciąż utrzymujący podkowę i błyskawicznie zawiązał na końcu pętlę zaciskową.

Bondswif, walcząc o oddech, wciąż leżał na stole, jedną ręką masując zgniecione gardło, drugą gestykulując rozpaczliwie.

— Dobrze zapamiętałem, co mówi prawo? — zapytał Drakkainen. — Najpierw stryczek, a potem trzy nowe oszczepy? A potem... nie. Za dużo ceremonii. Zrobimy inaczej. Potrzebuję worka treningowego. Zaraz zobaczymy, co mogę z ciebie zrobić mocami uroczyska.

— To nie ja zrobiłem... — wyrzęził Bondswif. — To Bondswif...

— Oż, ty... — zaczął Vuko, podnosząc rękę. Nie zdążył.

Gliffnak wpadł między nich niczym kudłata lokomotywa. Drakkainen uderzony w pierś runął do tyłu, przewracając stół. Zaparło mu dech, ale wyrzucił do przodu ugięte nogi i poderwał się do pionu.

— Nie... — wybełkotał yeti. — Nie wolno... Nie rób nic tacie... Nie wolno taty...

— To jest ten... twój ojciec? — zapytał bezradnie zwiadowca.

Powiało skalnym, jaskiniowym zimnem. Drzwi w głębi izby uchyliły się nagle ze skrzypieniem, podmuch przygładził płomyki na palenisku i zagrzechotał zwisającymi ze stropu totemami.

— Już czas... — Wionął dochodzący zewsząd dziwaczny głos, który brzmiał, jakby przemówiła góra. Niegłośno, echem pulsującym pod wapiennym sufitem, szumem podziemnego strumienia, skrzypieniem pękającej skały. — Już czas... się spotkać.

Uchylone wrota ukazywały mroczny korytarz wiodący nie wiadomo gdzie. W zdemolowanej izbie krwawiący Grendel piastował swojego zmaltretowanego ojca, który masował pokryte siwą szczeciną podgardle i kaszlał ze strasznym, suchym dźwiękiem, jakby w środku wszystko mu się łamało. Yeti podniósł na zwiadowcę wilgotne spojrzenie orzechowych oczu z drzemiącą gdzieś pod spodem niepokojącą iskrą rozumu.

— Gdyby wszyscy tutaj nie udawali takich tajemniczych, nie dochodziłoby do przykrych nieporozumień — oznajmił Drakkainen pojednawczym tonem.

Rozejrzał się po zrujnowanej izbie, szukając jakiejś ocalałej lampy, wreszcie znalazł jedną metalową, potrzasnął i usłyszał w środku chlupotanie oliwy. Odpalił knot od płonącej na palenisku drzazgi, wyjął miecz i wziął kilka głębokich oddechów.

— Oczywiście nie dowiem się, co tam jest w środku? — upewnił się, ale nie uzyskał odpowiedzi. Obejrzał otwarte drzwi, po czym odłożył miecz i spróbował wyjąć wrota z zawiasów. Nie udało się. Poprzestał więc na oderwaniu wiszącej jednym końcem na łańcuchu uchylnej zawory i porąbał ją toporem na kawałki.

— Zamykanie tych wrót, kiedy będę w środku, jest bezcelowe. Na przykład zapieranie ich ławką czy coś w tym rodzaju — oznajmił dobitnie. — I tak je otworzę, a potem będę bardzo niemiły. Bardzo. Czy powiedziałem zrozumiale?

Milczenie uznał za aklamację. Zabrał jeszcze krzesiwo i potrząsnął ponownie lampką, upewniając się, że oliwa zaraz się nie skończy.

— Co by tu jeszcze... — wymamrotał. — Kredę? Kłębek szpagatu? Robię się ostrożny.

Korytarz okazał się naturalnym pęknięciem w skale, nie szerszym niż metr, i prowadził lekko w dół. Kamienie pod nogami były gładkie i wilgotne, jedyny ślad działalności człowieka to odpiłowane starannie stalaktyty. Zrobiono to dawno, bo na pieńkach pojawiły się już kilkunastocentymetrowe nacieki, podobne do rudych sopli.

— Twory, które widzą państwo na stropie, nazywamy stalaktytami, wznoszące się z podłoża stalagmitami, a te, które połączyły się w jedną całość, to stalagnaty — mruknął przemądrzałym tonem, unosząc lampkę.

Korytarz był kręty, po paru krokach mdłe światło izby zostało gdzieś z tyłu i wokół zapanowała aksamitna, nieprzenikniona ciemność, rozbijana tylko migotliwym płomykiem malującym cienie oraz błyski na wilgotnych, pokrytych naciekami ścianach, ale rozświetlającym niewiele.

— Nie podoba mi się to — wymamrotała Cyfral. — To jest jak pułapka.

— Taka praca, mój Dzwoneczku — wycedził Drakkainen. — Nic nie osiągnę, stojąc w miejscu albo zachowując się asekuracyjnie. Trzeba leźć smokowi w paszczę, jeśli mamy potrząsnąć tym bagienkiem.

Przecisnął się między skałami i nagle stanął jak wryty.

— Chyba się udało... — wyszeptał, ostrożnie unosząc dłoń. Niewidoczny w mroku diamentowy nimb otaczający jego ciało wokół dłoni zapłonął ciepłym, zielonym blaskiem.

— Fajne — ucieszył się. — Czarodzieje zawsze tak robią na filmach. Tyle że jestem raczej lepiej widoczny, niż lepiej widzę. Nek ide u dupe. Jeszcze oślepia.