Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Biegł równym, miarowym krokiem, buchając parą i przytrzymując miecz przy pasie. Nie za szybko, nie za wolno. Mógł tak biec kilometrami. Byle trzymać rytm.

— Dlaczego biegniesz? — spytała Cyfral, unosząc się opodal jego głowy.

— Zbyt długo stałem w miejscu — odpowiedział, przeskakując leżący na drodze pień. Obłok migotliwych iskier wciąż otaczał go aureolą, poruszające się ręce pozostawiały słabą poświatę.

Wbiegli na szczyt i Vuko zatrzymał się nagle.

— Wiesz, jakie to ma możliwości? Jakie ograniczenia? Jak to obsługiwać?

— Nie wiem niczego, czego ty nie wiesz — odparła. — Spróbuj przemieścić coś siłą woli. Po prostu skoncentruj się i zrób to.

Drakkainen usiadł na głazie i wybrał sobie kamień stojący na sąsiedniej skale. Jeden z tych irytujących, grzybowatych tworów, które trafiają się wśród wapiennych skałek. Sprawiają wrażenie, że powinny były dawno temu spaść, a stoją tak tysiące lat. Wyciągnął rękę.

— Czuję się jak kretyn — oznajmił. — Mam coś powiedzieć? Abrakadabra?

— Nie wiem. Skoncentruj się. Tak jak wtedy, kiedy poruszyłeś podkowę.

— Wtedy nie zrobiłem niczego szczególnego. Siedział przez dłuższy czas z wyciągniętą dłonią.

— Spadaj... — wyszeptał. — Spadaj! Pudota! Alas! Nic się nie działo, poza tym, że zaczęło mżyć. Zaczął sobie wyobrażać pękającą strukturę skały, krystaliczne formy minerałów, nawet zrywane wiązania atomowe. A potem stracił cierpliwość.

Wstał, owijając się płaszczem, i ruszył w dół. Na odchodnym zgarnął jeszcze garść mieniącego się iskrami powietrza jakby robił śnieżkę i machnął ręką w udawanym rzucie.

— Perkele kallio! — wycedził. — Jebal tebe pas! Idziemy, Cyfral!

Huknęło jak wystrzał z moździerza. Podstawa kamienia rozbryznęła się chmurą gwiżdżących odłamków, głaz przekoziołkował w powietrzu i runął w dół z wizgiem rozdzieranego powietrza. Ledwo grzmotnął z ogłuszającym łomotem w piarg, zwaliła się też kamienna iglica. Popękała na parę kawałków i obsunęła się powoli niczym wysadzany budynek, wzbijając słup pyłu.

A potem zbocze ożyło. Z przerażającym łoskotem lawina kamieni, skał i odłamków potoczyła się w dół wąskiej doliny, miażdżąc wszystko na drodze, aż dotarła do nieodległego lasu. Korony drzew skłoniły się majestatycznie. Chmura siwego skalnego pyłu ogarnęła drzewa niczym fala powodziowa, kilka zwaliło się z trzaskiem.

Trwało to jakąś minutę, po czym zapadła cisza, przerywana tylko krakaniem oburzonych ptaków kłębiących się nad spowitym chmurą pyłu zagajnikiem. Ta część zbocza zmieniła się nie do poznania.

Drakkainen leżał na ścieżce w dziwnej pozycji, z nogami zwisającymi ze zbocza, ściskając kurczowo jakiś krzak, siwy od pyłu. Podciągnął się i wczołgał z powrotem na ścieżkę. A potem usiadł, wypluwając ślinę zmieszaną z piaskiem. Miał rozcięte czoło, boleśnie stłuczone ramię, w ręce tkwiło parę skalnych odłamków wąskich jak igły. Powyciągał je zębami i spojrzał na zrujnowany brzeg lasu.

— Jebem ti duszu... — mruknął. — Mam nadzieję, że nikt nie wybrał się tam na grzyby. Chodziło o ten niby rzut?

Zgarnął znacznie mniejszą porcję mieniącej się wokół niego diamentowej mgły i cisnął w inną skałę.

Nic się jednak nie wydarzyło, tylko opływający Drakkainena nimb zafalował lekko.

— Muszę potrenować — oznajmił Vuko. — Byle gdzieś na odludziu.

— Z czego się tak cieszysz? Bo rozwaliłeś skałę?

— Nie. Zrobiłem to mimowolnie i jeszcze okazało się nieprzewidywalne. To klęska, nie sukces. Działa jak granat, a ja potrzebuję pistoletu. Nie, cieszę się, bo żyję. Czuję, że żyję. Zamienili mnie w drzewo, a ja żyję. Ocknąłem się nagi w górach i żyję. Wszedłem do uroczyska i nadal żyję. To dodaje ducha, wiesz?

Schodził z góry długimi krokami, gdy nagle zatrzymał się i zaśpiewał na całe gardło wibrującym, bałkańskim głosem:

— Hej, doktore-e-e! Srdce mne bole-e! Na ljubavi nema lijeka, ne pomože apoteka, hej, hej, hej, doktore! Ja — hou!

Cyfral patrzyła na niego trochę ze zgorszeniem, a trochę z obawą.

Chata Pieśniarza stała tak, jak ją zostawił. Wtulona w skałę niczym spróchniały grzyb, otoczona krzywymi słupami menhirów. W dole huczał wodospad, wzbijając chmurę wodnego pyłu.

— Halo, Bondswif! Wróciłem! — zawołał zwiadowca wesoło. Odpowiedziała mu cisza, szum wodospadu i jakieś dziwne skomlenie.