Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Postawili żagle i odpłynęli jako ostatni. Odetchnęli dopiero, gdy byli daleko od brzegu. Wody jeziora były zimne, niebieskie i nieprzezroczyste. Wpływały doń rzeki płynące z północno-wschodu z Jury i z Lasu Wogezów. Amerie patrzyła na oddalający się brzeg, gdzie wolno spływały z góry ptaki padlinożerne.

— Klaudiuszu… zastanawiałam się nad czymś. Czemu Epone nie umarła wcześniej po zadaniu jej tak straszliwych ran? Zanim Ryszard, Yosh i Dougal dotarli do niej, była już dosłownie rozerwana na kawałki. Powinna wykrwawić się na śmierć albo umrzeć od szoku. Ale żyła.

— Ludzie w forcie mówili ci, że Tanowie są prawie niewrażliwi na rany. Co, jak sądzisz, miało to oznaczać?

— Nie wiem… Może myślałam, że kosmici są zdolni swą siłą zniewalania obronić się przed napastnikami. Ale nie śniło mi się nawet, że Tanu może przeżyć takie uszkodzenia ciała. Trudno nie traktować ich jako istot prawie ludzkich, biorąc pod uwagę plan rozrodczy, o którym mówiła nam Epone.

— Nawet ludzie nie posiadający metafunkcji kurczowo trzymają się życia. W koloniach bywałem świadkiem rzeczy cholernie bliskich cudom. A jeśli idzie o wzmożenie funkcji mentalnych, które Tanom zapewniają ich obręcze…

— Ciekawe, czy tu na Wygnaniu mają urządzenia regeneracyjne?

— Myślę, że tak, przynajmniej w miastach. I jeszcze, Bóg wie, jaką inną technikę. Jak dotychczas widzieliśmy tylko obręcze, kalibrator sił umysłowych i to urządzenie rewidujące, którego użyli wobec nas, gdy tylko przeszliśmy przez bramę czasu.

— Ach tak. A to nas prowadzi do sprawy zabójczego sztyletu.

Starszy pan zdjął wiatrówkę i podłożył ją sobie pod plecy na oparciu siedzenia w łódce.

— Nie wątpię, że nasz przyjaciel, antropolog Bryan, mógłby nam opowiedzieć o legendarnej wrogości między czarownicami i żelazem. Zapewne wytłumaczyłby to jako echo napięć między kulturami epoki brązu i żelaza… Jakby nie było, folklor europejski niemal powszechnie podaje, że żelazo jest odrażające albo nawet śmiertelne dla Starego Ludu.

— Och, na litość boską, Klaudiuszu! — wybuchła mniszka. — Epone była kosmitką, a nie jakąś cholerną strzygą!

— No to wytłumacz mi, czemu nie wykończyły jej ukąszenia psodzwiedzi, odrąbanie kończyn i rany zadane mieczem z brązu, a wystarczyło jedno pchnięcie stalowego ostrza.

Amerie zastanawiała się przez chwilę.

— Być może żelazo zakłóca w jakiś sposób działanie obręczy. Krew Tanów jest tak samo czerwona jak nasza i zapewne równie bogata w żelazo. Być może ich ciała, umysły i naszyjniki działają w delikatnej harmonii, którą może zerwać wprowadzenie znacznej masy żelaza. Żelazo może nawet zachwiać tę równowagę, jeśli znajdzie się blisko powierzchni aury cielesnej. Pamiętasz Steina i jego topór bojowy? Nikt z załogi zamku nie był w stanie przeszkodzić mu w rzezi… co wówczas nie uderzyło mnie jako coś niezwykłego. Ale teraz, gdy wiemy więcej, wydaje mi się to znaczące.

— Zrewidowali nas dość dokładnie — odrzekł Klaudiusz. — Rozumiem też, dlaczego strażnicy nie potrafili odebrać Steinowi jego siekiery. Ale jak tu prześliznął się nóż Felicji?

— Nie mam pojęcia. Chyba że byli niedbali i nie zbadali jej nóg. A może złoto pochwy zdezorientowało wykrywacz. Wynikałyby z tego możliwości kontrtaktyki.

Klaudiusz przyjrzał się jej zmrużonymi oczami. W jej głosie brzmiało coś nowego i zaskakującego: wzbierająca siła.

— Zaczynasz mówić jak Felicja! To dziecko nie ma żadnych oporów przed wytępieniem wszystkich Tanów! Nie przejmuje się, że rządzą całą zakichaną planetą!

Na twarzy Amerie pojawił się dziwny uśmiech.

— Ale to nasza planeta. I za sześć milionów lat my tu będziemy. A oni nie.

Przycisnęła rumpel ramieniem; sterowała prosto na wschód. Wzmagający się wiatr wypełnił żagiel.

Dopłynęli za osłonę błotnistej wyspy, zrzucili żagle, zdemontowali i wypuścili powietrze z masztów i kilów. Łodzie zamaskowali naręczami ściętych trzcin i młodych wierzb. Na miejsce sterów zamontowali na rufach dekamolowe wiosła do śrubowania. Człowiek skulony na rufie mógł, poruszając wiosłem, nadać łódeczce ledwie dostrzegalny ruch do przodu.

— Dwie godziny zabierze nam przepłynięcie dwóch kilosów do brzegu tym sposobem — zaprotestował Ryszard.