Dzieci Boga [Children of God - pl]

Candottiego już nie było, kiedy Frans wrócił do stołu z pełnym talerzem. Uśmiechnął się do Nica siedzącego w kącie i nucącego Questo o ąuella z Rigoletto — jedynej opery, która się Fransowi naprawdę podobała.

— Nico — zaczął Frans, kiedy usiadł za stołem — ostatnie kilka tygodni spędziłem na uważnej obserwacji naszych podróżników i w przeciwieństwie do Candottiego, którego dręczą lęki egzystencjalne, doszedłem do nieuniknionego wniosku. Chciałbyś to usłyszeć? — Nico przestał nucić i spojrzał na niego: nie z oczekiwaniem, ale uprzejmie. Nico zawsze był uprzejmy. — Oto moja konkluzja, Nico. Uwierzę w cuda, jeśli ktokolwiek z nas wróci żywy z tej wyprawy — oświadczył z ustami pełnymi paglio fieno. — Nico, wiesz, kto to jest Runao?

— Marka starego samochodu?

Frans wypił łyk moscato d’Asti i nabrał kolejną porcję paglio.

— Nie, Nico, pomyliło ci się z Renault. Runao to jeden z Runów, ludu, który żyje na Rakhacie, dokąd zmierzamy. — Nico pokiwał głową. — Runao to coś w rodzaju krowy, która ma swoje zdanie. — Przez chwilę żuł w milczeniu, apotem przełknął. — Jego wysokość don Carlo jest megalomanem, którego ambicją jest zapanowanie nad narodem mówiących krów. Aby wypełnić tę zaszczytną misję, zebrał do kupy cyrkowego dziwoląga, przygłupa, czterech księży i kalekę, którego trzeba było zbić do nieprzytomności, żeby go wsadzić na pokład tego statku. — Frans pokręcił głową, ale natychmiast przestał, bo jego szczęki i podbródek poruszały się w zupełnie innym rytmie niż głowa. — Księża myślą, że lecą na Rakhat, żeby krzewić dzieło Boże, ale czy wiesz, Nico, dlaczego znaleźliśmy się tutaj my dwaj, ty i ja?

— Bo ja jestem tak cholernie gruby, że i tak nie będę się już w życiu pieprzył, więc wszystko mi jedno. A ty jesteś za głupi, żeby powiedzieć „nie”. Carlo nie zdołał namówić nikogo innego.

— Nieprawda — powiedział Nico z łagodnym przekonaniem. — Don Carlo postanowił lecieć, bo się dowiedział, że szefem ma zostać jego siostra Carmella.

Frans puścił do niego oko.

— Wiedziałeś o tym?

— Wszyscy wiedzieli, nawet japońskajakuza. Don Carlo był bardzo zakłopotany.

— Masz rację — przyznał Frans, zwłaszcza że nie chciał mieć żadnych kłopotów. Carlo był szefem, a Nico zrobiłby dla niego wszystko; kiedyś o mało nie zabił faceta, który złoił Carlowi skórę w bilardzie. — I przepraszam cię, Nico, że nazwałem cię głupcem.

— Powinieneś też cofnąć to, co powiedziałeś o Runach, Frans.

— Cofam to, co powiedziałem o Runach — zgodził się ochoczo Frans.

— Bo Runowie nie są krowami. To dobrzy ludzie — oświadczył Nico. — Źli są ci Jana.

— Ja tylko żartowałem, Nico.

Choć wieloletnie doświadczenie dowodziło czegoś zupełnie przeciwnego, Frans wciąż miał nadzieję, że Nico nauczy się kiedyś rozpoznawać ironię i sarkazm. Co wyraźnie wskazuje, kto tu naprawdę jest głupi, pomyślał Frans, nawijając na widelec nową porcję makaronu. — Modlisz się, Nico? — zapytał, żeby zmienić temat.

— Rano i przed snem. Zdrowaś Mario.

— Jak cię nauczyły siostry, co?

Nico kiwnął głową.

— Nazywam się Niccolo d’Angelli. „D’Angelli” znaczy „od aniołów”. Stamtąd właśnie przyszedłem, zanim trafiłem do domu. Aniołowie mnie podrzucili. Modlę się rano i przed zaśnięciem. Zdrowaś Mario.