Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Nie bez znaczenia naturalnie był fakt, że przy okazji stał się jednym z najbogatszych obywateli Graysona. Taka świadomość skutecznie poprawiała samopoczucie.

Obrócił się na wschód i obserwował zakończenie montażu pierwszej tafli na najwyższym poziomie. Ten w sumie niewielki kawałek tworzywa powodował złudzenie, że cała konstrukcja jest krzywa i niebezpiecznie brak jej równowagi, ale Gerrick wiedział, że zamontowanie następnej zmieni ten obraz. Poza tym sam sprawdził obliczenia wytrzymałościowe do dziesiętnych części oraz dodał olbrzymi margines bezpieczeństwa (ponad pięćset procent), by mieć pewność, że całość jest naprawdę solidna. Tafla została przyklejona i uszczelniona, a ekipa przeniosła się na zachodnią stronę, by założyć drugą, także nad dachem szkoły. Zasadą było jak najprędzej wykończyć cały szczyt kopuły, by nie narażać konstrukcji na zbędne a nierównomierne obciążenie. Adam był zwolennikiem tej metody — obliczenia były właściwe, ale zdawał sobie sprawę z istnienia czegoś takiego jak prawo Murphy’ego i wolał nie ryzykować.

Uśmiechnął się i spojrzał w dół, słysząc gwar dziecięcych głosów przebijających się przez normalne odgłosy budowy. Na placu pojawiła się grupa przyszłych uczniów i uczennic pod opieką nauczycieli. Wycieczka została uzgodniona z szefem budowy, a jej celem było pokazanie dzieciom ostatniej fazy prac. Naturalnie przeszły odpowiednie przeszkolenie, a i tak zwiększono środki bezpieczeństwa. Była to w pewnym sensie zbędna ostrożność, gdyż graysońskie dzieci bardzo szybko uczyły się poważnie traktować ostrzeżenia dorosłych. Teraz stanęły pod ukończoną już wschodnią ścianą, zachowując się, jak im kazano, ale to nie miało wpływu na ich zainteresowanie i sposób jego okazywania. Nawet z tej odległości widział ich podekscytowanie, gdy obserwowały podróż w górę kolejnych tafli przypominających egzotyczne nasionolbrzymy, i słyszał ich śmiech. Rano rozmawiał z kilkorgiem z nich i dwóch chłopaków sprawiało całkiem obiecujące wrażenie. Być może zostaną w przyszłości inżynierami…

Przesunął spojrzenie na ścianę ponad wycieczką… i dlatego właśnie widział wszystko od samego początku.

Zaczęło się niezwykle łagodnie, podobnie jak większość naprawdę poważnych wypadków. W pierwszym momencie wydało mu się, że to tylko jego wyobraźnia, ale tak nie było. Jeden z głównych wsporników nośnych, wykonany ze stopu mocniejszego niż tytan i osadzony w otworze mającym czternaście metrów głębokości i sięgającym skały, a na dodatek zalany ponad stoma tonami cerambetu, pochylił się niczym wątłe drzewko na silnym wietrze. Tylko że nie był wolno stojącym drzewkiem, a elementem skomplikowanej konstrukcji stanowiącej o całości kopuły. Gerrick patrzył, wytrzeszczając oczy, jak wspornik obraca się w wywierconym otworze, jakby nie spojono go ze skałą najtwardszym i najgęstszym ze znanych materiałów budowlanych, a zwyczajnym błotem. To, co widział, nie mogło się wydarzyć. To było po prostu niemożliwe! A jednak to, co widział, działo się naprawdę.

Spojrzał na inne elementy, na które rozkładały się obciążenia pierwotnie przewidziane dla wadliwego wspornika. Laik nie wiedziałby, o które chodzi, dla niego były one oczywiste. I poczuł serce w gardle, widząc, że jeden z nich także zaczyna zmieniać położenie!

Przez jeden upiorny, nie kończący się moment przyglądał się temu w stanie całkowitego paraliżu, wiedząc już, że jest świadkiem katastrofy. Trwało to cztery, może pięć sekund, ale owa chwila bezczynnego szoku prześladowała go do samej śmierci. Niczego nie był w stanie zmienić ani nikogo uratować i wiedział o tym. Miał tę pewność, bo zbyt dużo działo się zbyt szybko i zbyt głośno. Łańcuch wydarzeń, których nikt nie mógł powstrzymać, już się rozpoczął i nic, co on sam by zrobił, nie uczyniłoby najmniejszej różnicy. Mimo tej świadomości Adam Gerrick nigdy nie wybaczył sobie tej chwili bezruchu.

Od strony poruszających się wsporników dobiegł cichy, prawie niesłyszalny jęk i tafla krystoplastu oderwała się z mocowania. Połyskując w świetle słonecznym, runęła w dół, już nie wolno i z wdziękiem, lecz ze świstem powietrza niczym ostrze gilotyny. Gerrick ocknął się i zaczął biec. Błyskawicznie po części zeskoczył, a po części zbiegł z rusztowania i pognał prosto ku walącym się wspornikom, wykrzykując z całych sił ostrzeżenie. Było to czyste szaleństwo, bowiem gdyby dobiegł, zginąłby, ale to mu nawet nie przyszło do głowy. Myślał wyłącznie o dzieciach stojących w teoretycznie najbezpieczniejszym miejscu całej budowy… bezpośrednio pod walącą się konstrukcją.