Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Kiedy okazało się, że przeżyła i że w opinii lekarzy nigdy nie zdoła opuścić fotela z aparaturą podtrzymującą życie, nie wierzył. Było to pięćdziesiąt lat temu, ale dobrze pamiętał, ile czasu i pieniędzy poświęcił na szukanie ratunku. Sprawdził najlepsze szpitale i akademie medyczne Ziemi, Beowulfa, Hamiltona i paru innych planet słynących z wysokiego poziomu medycyny. Dopiero gdy się przekonał, że nie ma ratunku i kobieta pełna życia została na zawsze przykuta do fotela inwalidzkiego, załamał się. Szok był zbyt silny — aktorka, pisarka, producentka, analityk-historyk o w pełni sprawnym umyśle zdająca sobie sprawę, że nigdy nie wsiądzie na konia, nie zagra w tenisa czy nie zjedzie na nartach, co uwielbiała, ponieważ może poruszać w siedemdziesięciu pięciu procentach jedną ręką, a od szyi w dół jest sparaliżowana. I że jako osoba poddana prolongowi ma przed sobą przynajmniej sto lat życia w fotelu sterowanym impulsami z przyłącza do kręgosłupa.

To nie ona się załamała, lecz on. Poczucie winy, bezsilność, rozpacz i parę innych uczuć rozłożyły go równo i dokładnie. Sprowadzało się to do tego, że zawiódł osobę, którą kochał i która na niego liczyła, i znienawidził się za to.

Gdyby nie Theodosia Kuzak, raczej nie zdołałby poskładać się do kupy. Zwrócił się do niej z prośbą o pomoc, gdy uzmysłowił sobie, że jakkolwiek by się starał, sam nie da sobie rady. A wybrał ją, bo miał do niej zaufanie, znali się od dzieciństwa i była jego przyjacielem i godną zaufania, bezpieczną osobą. Wtedy na krótko została także jego kochanką.

Nie był z tego dumny, ale nie miał już sił — zbyt długo próbował być opoką, królewskim oficerem, mężem i wszystkim, czym powinien. Najważniejsze mu się nie udało i dłużej już nie potrafił. Zrozumiała to, podobnie jak zrozumiała, dlaczego ją wybrał — powodem było zaufanie, nie miłość.

A ponieważ była jego przyjacielem, pomogła mu odszukać fragmenty stanowiące niegdyś Hamisha Alexandra i posklejać je razem w całość przypominającą tego, kim był przedtem, albo kim sądził, że jest. A kiedy tego dokonała, wypchnęła go delikatnie acz skutecznie, by żył tak jak powinien, i pozostała jego przyjacielem. Był to dar, za który wiedział, że nigdy nie zdoła się odwdzięczyć.

Dzięki niej przetrwał i odkrył, lub odkrył ponownie, coś, o czym podświadomie cały czas wiedział. Że kocha swoją żonę. Że zawsze ją kochał i zawsze będzie ją kochał. I to właśnie było powodem aż tak głębokiego załamania i tego, że nie mógł sobie wybaczyć, iż nie zdołał jej pomóc. I dlatego też musiał szukać pomocy u kogoś innego, bo ona miała aż za dużo własnych problemów. Było to tchórzliwe, ale okazało się skuteczne.

A Emily wiedziała. Nie powiedział jej, bo nie musiał — powitała go uśmiechem, który nadal rozświetlał pokój i topił mu serce. Nigdy o tym nie rozmawiali, bo nigdy nie musieli. Takie informacje przepływały na jakimś wewnętrznym poziomie i był tego pewien. Wiedziała, co zrobił, dlaczego i dlaczego wrócił. A on wiedział, że ona wie.

Nigdy ponownie od niej nie odszedł. Pojawiło się w jego życiu kilka kobiet, ale były to przelotne romanse. Oboje należeli do rodzin arystokratycznych i kosmopolitycznych, których zasady moralne i światopogląd dość znacznie różniły się od powszechnych na Sphinksie czy Gryphonie. Najczęściej były to licencjonowane kurtyzany, których na Manticore było sporo. Emily wiedziała o tym, że zawsze były to kobiety, które lubił i szanował, ale żadnej z nich nie kochał. Oczywiście nie była zachwycona jego romansami, ale fizycznie nie mogli być razem, a on był normalnym, zdrowym mężczyzną. Czuła ból nie z powodu jego zdrady, ale dlatego, że przypominało jej to, co utracili. Zawsze był dyskretny, ale nigdy nie próbował przed nią ukryć prawdy. Winien był jej uczciwość, a duchowo pozostała jedną z najsilniejszych osób, jakie w życiu znał. I jedyną, którą kochał.

Aż do owego wieczoru w bibliotece, gdy zdał sobie nagle sprawę, że w jakiś niewytłumaczalny sposób pokochał także Honor. Wiedział, że nigdy nie posunąłby się dalej, ale ona o tym nie wiedziała… A teraz, gdy już nie żyła, nie musiał dłużej się okłamywać — to nie była przelotna słabość, nad którą panował. To była głęboka i prawdziwa miłość, taka sama, jaką wiele lat wcześniej poczuł do Emily. I w pewien upiorny sposób, choć nikt inny nie miał o tym pojęcia, zdradził w ten sposób obie kobiety, które kochał. To, co czuł do Honor, nie zmieniło jego uczuć do Emily — były to dwie oddzielne sprawy i dwa osobne uczucia. Ale sam fakt, że to czuł, był zdradą. A to, że uzmysłowił swoje uczucia Honor, spowodowało jej ucieczkę i śmierć.