Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Wszyscy rozumieli sens i konieczność takiego postępowania, podobnie jak wszyscy wiedzieli, że Harmon i sztab skrzydła tworzą praktyczną doktrynę użycia lotniskowców i nowej generacji kutrów. To powodowało, że musieli postępować jeszcze bezwzględniej niż zwykle, i dlatego dołączyli do zespołu planującego Ernesta Takahashi. Co nie wszystkim dowódcom dywizjonów przypadło do gustu. Choć bowiem młodego zawadiakę lubili wszyscy, to jego reputacja uzyskana dzięki zmodyfikowaniu symulatorów lotu w bazie Kreskin powodowała, iż odruchowo mieli się przed nim na baczności.

Tego należało się spodziewać. I dlatego Jacquelyn Harmon wykazała większą perfidię. Zastanawiała się tylko, jaka cholera targnie Ashfordem, kiedy jego załoga znajdzie w końcu źródło problemu. Wychodziło jej, że duża… Naturalnie zakładając, że zorientuje się, w czym rzecz. Co zresztą było kolejnym elementem ćwiczeń, choć oni chwilowo nie mieli o tym pojęcia. Ciekawiło ją, czy pójdą o krok dalej i domyślą się, jak i dlaczego, a nie tylko tego, co się stało. Na pewno nie przyjdzie im to łatwo — Takahashi był na to zbyt sprytny i przewrotny.

Spojrzała na wcielenie niewinności będące obiektem jej przemyśleń i potrząsnęła w duchu głową. On naprawdę wyglądał niegroźnie… a fakt, że służył razem ze Smithem na HMS Leutzen, tylko ułatwił sprawę… Natomiast możliwość obserwowania reakcji Ashforda, gdy ten się zorientuje, że to szef jego własnej ekipy mechaników osobiście załadował mu sfelerowaną modyfikację oprogramowania, mogła być warta każdych pieniędzy.

O ile się zorientuje, że była to celowa manipulacja — bo plik został tak spreparowany, by wyglądało to na przypadkowy błąd. Bruce McGyver założył się z nią o pięć dolarów, że załoga Ashforda nigdy nie wpadnie na to, że celowo wprowadzono im błąd do programu. Harmon nie była tego taka pewna. Jednym z powodów, dla których lubiła Ashforda (choć naturalnie nie miała najmniejszego zamiaru dać mu tego odczuć), było to, że nie tylko był bystry, ale także dokładny. Jeżeli którykolwiek z jej podkomendnych miał szansę dojść prawdy, to właśnie on… A jeśli tego dokona, odziedziczy jedno z chwilowo nie obsadzonych dowództw dywizjonów. Ocena jego zdolności była akurat drugoplanową kwestią, ale przy tej okazji i to stanie się jasne.

Odchrząknęła i podjęła:

— Pozostawiając na razie czynnik, który to spowodował, skoncentrujmy się na skutkach, jakie miało to dla wszystkich.

Na jej znak Bruce ponownie włączył odtwarzanie. Towarzyszył temu czyjś przyciszony jęk, czemu akurat się nie dziwiła — wyglądało to bowiem tak, jakby Ashford wywołał lawinę. Zupełnie niezorganizowane już przez nikogo błędy innych dowódców posypały się jak z rękawa, zmieniając starannie zaplanowany atak w pandemonium. A żaden z nich nawet nie mógł liczyć na usprawiedliwienie, że ktoś mu grzebał w oprogramowaniu.

I to był właśnie prawdziwy powód całego pomysłu — nie danie nauczki Ashfordowi, lecz wszystkim. I przypomnienie im, że naczelną zasadą wojny nadal są prawa Murphy’ego oraz tego iż jednostki tak delikatne jak kutry rakietowe powinny darzyć je znacznie większym szacunkiem niż ktokolwiek inny.