Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Rozdział XX

— To naprawdę wspaniały okręt, Hamish — ocenił lord William Alexander, gdy adiutant brata, porucznik Robards wprowadził ich do admiralskiej kabiny po zakończeniu zwiedzania. — Ta kabina też zresztą nie należy do najgorszych.

— Nie należy — zgodził się White Haven. — Siadajcie, proszę. I wskazał wygodne fotele stojące przed biurkiem. Robards poczekał, aż cała trójka zajmie miejsca, a potem nacisnął klawisz interkomu.

— Tak? — rozległ się dźwięczny sopran.

— Wróciliśmy — powiedział zwięźle.

— Naturalnie, sir.

Prawie natychmiast otworzyły się drzwi prowadzące do sekcji kuchennej i wyszła z nich bosman Tatiana Jamieson, osobisty steward admirała White Havena. Niosła srebrną tacę, na której stały cztery kryształowe kielichy i omszała butelka. Postawiła tacę na biurku, ostrożnie zdjęła lak pieczętujący butelkę i sprawnie wyciągnęła z niej korek. Powąchała go, uśmiechnęła się z zadowoleniem i napełniła kielichy winem o głębokim, czerwonym kolorze. Podała naczynia gościom, gospodarzowi i porucznikowi Robardsowi, po czym skłoniła głowę i wyszła bez słowa.

— A więc bosman Jamieson nadal się tobą opiekuje? — spytał William, przyglądając się pod światło rubinowemu płynowi. — Ile to już… czternaście standardowych lat?

— Nadal i rzeczywiście to już czternaście lat — potwierdził zapytany. — I możesz przestać mieć złudzenia, że uda ci się zwabić ją do siebie. Jest zawodowym podoficerem Królewskiej Marynarki do szpiku kości i nie interesuje jej cywilna kariera, opiekunki twojej piwniczki. Nie rób miny uciśnionej niewinności, bo doskonale wiem, co od lat knujesz. Aha, i możesz przestać przyglądać się tak podejrzliwie temu, co masz w kielichu: to nie ja wybierałem to wino, tylko ona. Z pół tuzina odmian przysłanych przez Protektora.

— A, to zmienia postać rzeczy! — ucieszył się William i upił niewielki łyk.

Po czym zamarł na moment zaskoczony i wypił drugi znacznie większy.

— Dobre! — ucieszył się. — Całe szczęście, że taki ignorant jak ty ma takiego specjalistę jak bosman Jamieson, bo piłbyś samo piwo albo ocet!

— W przeciwieństwie do niektórych cywilnych obiboków oficerowie liniowi są nieco zbyt zajęci, by wyrobić sobie snobistyczny smak — odpalił uprzejmie White Haven i dodał: — Zgodzi się pan ze mną, sir Thomas?

— W życiu, milordzie! — oznajmił odruchowo Pierwszy Lord Przestrzeni, choć prawie się przy tej okazji uśmiechnął.

Sir Thomas Caparelli nigdy nie czuł się tak naprawdę swobodnie w towarzystwie earla White Haven, z którym zresztą nigdy specjalnie się nie lubili. Znaczna część tej niechęci zniknęła jednak w ciągu ostatnich ośmiu czy dziewięciu lat dzięki konieczności współpracy spowodowanej przez toczącą się wojnę. Włosy Caparelliego przyprószone były siwizną, co z wiekiem miało niewiele wspólnego. Problemy związane z odpowiedzialnością za prowadzenie wojny wyryły też nowe zmarszczki na jego twarzy.

— Nie najgorsza strategicznie decyzja — ocenił White Haven, kosztując wina, po czym spojrzał na Robardsa i spytał: — Kapitan Albertson jest gotów?

— Tak, milordzie. Kiedy tylko będzie to panu odpowiadało.

— Hmm… — White Haven odstawił kielich i przyglądał mu się przez kilka sekund. — W takim razie bądź uprzejmy przekazać mu, że zjawimy się za jakieś trzydzieści do czterdziestu minut.

— Oczywiście, milordzie.

Była to raczej drastyczna zmiana planów, ale Robards nawet nie mrugnął okiem. Dopił wino, skłonił się i wyszedł równie sprawnie jak bosman Jamieson.

— Doskonale wyszkolony młody człowiek — zauważył z uznaniem William Alexander, gdy za Robardsem zamknęły się drzwi, po czym dodał, spoglądając na brata: — Jak sądzę, miałeś jakiś powód, by go odesłać?

— Dobrze sądzisz. — Hamish przyjrzał się obu gościom. — Prawdę mówiąc, nawet dwa, ale ważniejsze jest przeczucie, że zjawiliście się tu z nieco innych powodów, niż oficjalnie podano. Podejrzewam też, że niestety znam jeden z nich, i w tych warunkach wolałem przedyskutować swoje podejrzenia w gronie samych poddanych Korony.